ႂကြေရာက္လာၾကတဲ့ ပါေမာကၡမ်ား၊ ဆရာ ဆရာမမ်ား၊ စာေပ၀ါသနာ႐ွင္မ်ား၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား မ်ားကို အခုလို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီးေတာ့ ရင္းႏွီးစြာ စကားေျပာခြင့္ရတဲ့အတြက္ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းေျမာက္တယ္ဆိုတာ ပထမဦးစြာ ေျပာၾကားလိုပါတယ္။ (ၾသဘာသံမ်ား)
ဒီကေန႔ည က်မ ေဟာေျပာဖို႔ ေ႐ြးခ်ယ္ထားတဲ့ေခါင္းစဥ္က 'က်မ ေတာ္ေတာ္ညံ့ခဲ့ပါတယ္' ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေခါင္းစဥ္ကို ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါမွာ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲကို တကူးတကန္႔ လာေရာက္နားေထာင္လိုတဲ့ ပရိသတ္အေနနဲ႔ အံ့ၾသခ်င္ အံ့ၾသမိမယ္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရီမိခ်င္ ရီမိလိမ့္မယ္။ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲကို လာၿပီးေတာ့ နားေထာင္တာဟာ နင္တို႔ေတြ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြဆီက ေတာ္တာေတြမ်ား ၾကားရမလား၊ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးနဲ႔ လာၿပီးနားေထာင္တာ၊ ညံ့တာေတြေတာ့ ငါတို႔ မၾကားခ်င္ဘူး၊ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရီမိခ်င္ ရီမိလိမ့္မယ္။ က်မကလဲ က်မ သိတ္ေတာ္တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ က်မဟာ ဘ၀မွာ တခါမွ မေတာ္ခဲ့ဘူးေသးပါဘူး။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား)
ဒီေတာ့ က်မ ျပန္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညံ့ေနတာပဲေတြ႔ေတာ့ က်မရဲ႔ ပရိသတ္ေ႐ွ႔မွာ က်မညံ့တဲ့အေၾကာင္းကိုပဲ ၀န္ခံတာဟာ ႐ိုးသားမႈ အ႐ွိဆံုး ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ က်မ ေတြးပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အခုလို စင္ျမင့္ေပၚ တက္လာၿပီး ေတာ့ က်မညံ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေျပာရတာ က်မ အမ်ားႀကီး ၀မ္းလဲနည္းမိပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး၊ က်မ ည့ံတဲ့အ ေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာရမွာပဲ။
က်မကေတာ့ ည့ံတဲ့အေၾကာင္းတခုပဲ ေျပာစရာ ႐ွိလို႔ပါ။ ဒီေတာ့ အဲဒီလို စိတ္ပ်က္ေနတဲ့သူ၊ ေဒါသထြက္ ေနတဲ့ သူေတြအတြက္ က်မ အၾကံေကာင္းေလးတခုေတာ့ ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ေတာ္တာေတြကို ျမင္ခ်င္ ၾကားခ်င္ရင္ေတာ့ စာေပေဟာေျပာပြဲကို လာစရာမလိုပါဘူး။ ေတာ္တာေတြကို ျမင္ခ်င္ၾကားခ်င္ ဂုဏ္ယူခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားကို ၾကည့္ၾကပါ။ (ေအာ္ဟစ္ လက္ခုပ္သံမ်ား) အခုအခ်ိန္က စၿပီးေတာ့ 'ဂ်ဴး' ရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြကို ၀န္ခံပါေတာ့မယ္႐ွင္။
က်မဟာ အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္း ဆရာ၀န္ စာေရးဆရာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား) ႂကြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ ဆရာ၀န္အလုပ္လဲ တၿပိဳင္နက္လုပ္တယ္။ စာေရးတဲ့အလုပ္ လဲ တၿပိဳင္နက္လုပ္တယ္ ဆိုေတာ့ ဘယ္အလုပ္မွာမ်ား က်မ ညံ့ပါသလဲလို႔ ေမးခဲ့ရင္ က်မ ေျဖခ်င္လို႔ပါ။ က်မဟာ အလုပ္ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးမွာ ညံ့ဖ်င္းပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မ ညံ့ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပပါမယ္။ က်မဟာ ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက ညံ့ပါတယ္။ က်မ ငယ္ငယ္တုန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း ပထ၀ီ၀င္ဘာသာမွာ သင္ရေသာ္လဲ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ စီးပြါးေရးအျမင္ ဘာမွ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) က်မ တတိယတန္းအ႐ြယ္ ေလာက္မွာ ျမန္မာ့ ပထ၀ီ၀င္ဘာာသာကို သင္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ သံယံဇာတေတြအေၾကာင္း စာသင္ရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ သယံဇာတ အလြန္ေပါမ်ားႂကြယ္၀တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ ဆန္စပါးေတြ ထြက္တယ္။ ကၽြန္းသစ္ေတြ ထြက္တယ္။ ေရနံေတြလဲ ထြက္ပါတယ္။ ေရနံထြက္တာလဲ က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ပါပဲ။ က်မက ေရနံေခ်ာင္းသူ ျဖစ္ပါတယ္။
ေရနံေခ်ာင္းသူဆိုေတာ့ က်မတို႔ ေရနံေျမကေန ျဖတ္သြားတဲ့အခါမွာ ေရနံတူးစင္ႀကီးနဲ႔ ေရနံတူးေနတာ ေတြ၊ တူးၿပီးသား ေရနံတြင္းေတြကေန ပိုက္လံုးေတြနဲ႔ ေမာင္းတံေတြနဲ႔ စုပ္ယူၿပီးေတာ့ ေရနံေလွာင္ကန္ထဲ ထည့္ေနတာေတြ က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြပါပဲ။ အဲ့ဒီ ေရနံေလွာင္ကန္ေတြထဲက မ်ားျပားလွတဲ့ ေရနံေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲဆိုတာေတာ့ က်မက မျမင္ရဘူးေပါ့။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) က်မ ျမင္ရတာက ေရနံေလွာင္ကန္ပဲ ျမင္ရတာကိုး။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲ့ဒါ ေရနံနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ အပိုင္းပါ။ ေနာက္ထပ္ သံယံဇာတေတြ အမ်ားႀကီး ထြက္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဥပမာ တြင္းထြက္ပစၥည္းေတြ၊ ေက်ာက္မီးေသြးလဲ ထြက္ပါတယ္။ ပတၱျမား၊ နီလာ၊ ေ႐ႊ၊ ေ႐ႊေၾကာႀကီးေတြလဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီ ေ႐ႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာက္သံပတၱျမားေတြ အျပင္ ေက်ာက္မီးေသြး၊ ခဲမျဖဴတို႔၊ အၿဖိဳက္နက္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မထြက္တဲ့ တြင္းထြက္ဆိုတာ မ႐ွိသေလာက္ အမ်ားႀကီး ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာ့ပိုင္နက္ ပင္လယ္ေရျပင္ဆိုတာ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္ကထြက္တဲ့ ငါးပုစြန္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္သူလူထု စားသံုးလို႔ေတာင္ မကုန္တဲ့အတြက္ စည္သြတ္ဗူး ေတြနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ ေရခဲ႐ိုက္ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကိုေတာင္ တင္ပို႔ေရာင္းခ်လို႔ ရပါတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ တတိယတန္း ေက်ာင္းသူ က်မဟာ က်မႏိုင္ငံကို က်မ ေတာ္ေတာ္ ဂုဏ္ယူခဲ့ပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) သယံဇာတေတြ သိပ္မ်ားတာပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တေန႔က်ေတာ့ က်မက ေက်ာင္းစာအျပင္ တျခားျပင္ပမဂၢဇင္းတခုကို သြားဖတ္မိပါတယ္။ သြားဖတ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မ စာေတာ့ ဟုတ္တိပတ္တိ မဖတ္ဖူးေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းပါးတို႔ ပံုျပင္တို႔ဆိုရင္ တေၾကာင္းစ ႏွစ္ေၾကာင္းစ ဖတ္တတ္ေနပါၿပီ။ အဲ့ဒီမွာ ကံဆိုးစြာနဲ႔ စာေၾကာင္းေလးတေၾကာင္း သြားေတြ႔ပါတယ္။ အဲ့ဒီ စာေၾကာင္းေလးကို က်မ အခုထိ မေမ့ႏိုင္ေသးပါဘူး။'ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုး ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ တတိယေျမာက္ လိုက္ပါသည္တဲ့'။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)
အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ပထ၀ီ သင္ခါစ တတိယတန္းေက်ာင္းသူ အျမင္နဲ႔ဆိုေတာ့ က်မ ဒီလိုပဲ ျမင္တာေပါ့။ တကယ္တမ္းေတာ့ ႏိုင္ငံတခု တိုးတက္ႀကီးပြါးဖို႔ သယံဇာတ ထြက္႐ံုနဲ႔တင္ မလံုေလာက္ပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါ က်မရဲ႔ အေျပာမဟုတ္ ပါဘူး။ ကမၻာ့စီးပြါးေရး ပညာ႐ွင္ေတြေျပာတဲ့ အေျပာပါ။ သူတို႔က ဘယ္လိုေျပာသလဲဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံတခု တိုးတက္ႀကီးပြါးဖို႔ အခ်က္ႀကီး (၄)ခ်က္ လိုပါတယ္တဲ့။ သယံဇာတ၊ သဘာ၀သယံဇာတ (Natural Resource) လို႔ေခၚတဲ့ သဘာ၀သယံဇာတေတြ ေပါမ်ားဖို႔တဲ့။ နံပါတ္ (၂)ကေတာ့ အစဥ္အဆက္က ႀကီးပြါးခဲ့တဲ့၊ အစဥ္အဆက္က ႐ွိခဲ့တဲ့ အရင္းအႏွီး၊ နံပါတ္ (၃) က Technology လို႔ေခၚတဲ့ နည္းပညာအသစ္အဆန္းေတြ၊ နံပါတ္ (၄) ကေတာ့ အဲ့ဒီနည္းပညာကို ကၽြမ္းက်င္သူေတြ၊ အဲဒီ ေလးမ်ိဳးလံုး ႐ွိတဲ့ ႏိုင္ငံဟာ (သို႔မဟုတ္) ေလးမ်ိဳးမွာ သံုးမ်ိဳးေလာက္ ႐ွိတဲ့ႏိုင္ငံဟာ အဲ့ဒီ ႏိုင္ငံဟာ ခ်မ္းသာပါတယ္တဲ့။
အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက (၁) သယံဇာတေတြေတာ့ ေပါမ်ားႂကြယ္၀ပါတယ္။ ေနာက္ နံပါတ္ (၂) (၃) (၄) ႐ွိ မ႐ွိေတာ့ က်မ မသိပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မ ညံ့တဲ့အေၾကာင္းက အဲ့ဒီက စ ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ က်မ ညံ့တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာရရင္ေတာ့ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်မ ညံ့တာပါ။ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ ဘာမွ မ႐ွိခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္အေၾကာင္း က်မ ျပန္ေျပာပါမယ္။ စတုတၳတန္း (ဒါမွမဟုတ္) ပဥၥမတန္း အ႐ြယ္ ေလာက္ ကေလးဘ၀မွာ က်မတို႔ ႏိုင္ငံမွာ အေရးအခင္းတခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အေရးအခင္းမွာ ၿမိဳ႔ႀကီးေတြ၊ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးေတြကေန ၿပီးေတာ့ စတင္ ျဖစ္ပြါးခဲ့ၿပီးေတာ့ က်မတို႔ဆီကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပ်ံ႔ႏွ႔ံလာခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အေရးအခင္းကေတာ့ တ႐ုတ္-ဗမာ အေရးအခင္းပါ။ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ဗမာေတြ ခ်ကုန္ၿပီးလို႔ (ရီသံမ်ား) က်မတို႔ ၾကားရပါတယ္။
က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းမွာ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းက တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဗမာလူမ်ိဳးေတြေတာ့ မခ်ၾကပါဘူး။ က်မတို႔ အခ်င္းခ်င္းေတာ့ ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာ အတန္းထဲမွာ က်မတို႔နဲ႔ စာၿပိဳင္ဖက္ တ႐ုတ္မေလး ၃ - ၄ ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ က်မတို႔လဲ စာေမးေဖာ္ ေမးဖက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ တရုတ္-ဗမာ အေရးအခင္း ျဖစ္ေနၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မတို႔လဲ လက္ခံလိုက္႐ံုပဲေပါ့။ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ဗမာေတြ ခ်ကုန္ၿပီ၊ ဒီေလာက္ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။ တရက္ေတာ့ က်မတို႔ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာမက က်မတို႔ကို ေျပာပါတယ္။ တို႔တေတြ မနက္ဖန္ ေရာက္လို႔႐ွိရင္ ဒီၿမိဳ႔ရဲ႔ လမ္းေတြေပၚမွာ ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးတန္းစီ လမ္းတေလွ်ာက္ ခ်ီတက္ရမယ္တဲ့ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲဒီေတာ့ က်မက ေက်ာင္းစာသင္တဲ့အခ်ိန္မွာ အျပင္ထြက္ ရမယ္ဆိုေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မတို႔ တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ပဲ လိုက္ဖို႔ စီစဥ္ပါတယ္။ ဆရာမက ေျပာတယ္။ နင္တို႔အားလံုး စည္းကမ္း႐ွိ႐ွိ ေသေသ၀ပ္၀ပ္ ခ်ီတက္ရမယ္ေနာ္တဲ့။ ႏွစ္ေယာက္တတြဲ တြဲလို႔ရတယ္။ နင္တို႔ ႀကိဳက္တဲ့လူနဲ႔ နင္တို႔ တြဲၾကပါတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်မကလဲ က်မရဲ႔ လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ တ႐ုတ္မေလးကို ေ႐ြးလိုက္ပါတယ္။ က်မနဲ႔ က်မသူငယ္ခ်င္း တ႐ုတ္မေလးဟာ တ႐ုတ္ဗမာအေရးအခင္း မွန္ကန္ေၾကာင္း ေထာက္ခံဖို႔ ၿမိဳ႔ထဲမွာ ခ်ီတက္လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔က ၂ ေယာက္တတြဲ လမ္းေလွ်ာက္ လမ္းေတြေပၚမွာ ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ႐ိုး႐ိုးတန္းတန္း ခ်ီတက္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ေ႐ွ႔က တေယာက္က စာ႐ြက္ေတြနဲ႔ တိုင္ေပးတယ္။ က်မတို႔က ေနာက္ကေနၿပီး လိုက္ေအာ္ရတယ္။ လိုက္ေအာ္ေတာ့လဲ တို႔အေရး၊ တို႔အေရး ေပါ့။ ေ႐ွ႔က ဘာေအာသလဲေတာ့ က်မတို႔ ေကာင္းေကာင္း မၾကားရဘူး။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ေ႐ွ႔ကတေယာက္က တိုင္ေပးလိုက္၊ ဘာမွမသိပဲ ေနာက္က တို႔အေရး ေအာ္လိုက္၊ ေအာ္ရင္းနဲ႔ပဲ လမ္းတကာကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို လမ္းေလွ်ာက္ရတာ၊ ေအာ္ရတာ ေမာရင္ ေရေသာက္ရေအာင္၊ အေအးေသာက္ရေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့ အိမ္ေတြကေနၿပီး အိမ္ေ႐ွ႔မွာ စာပြဲေလးေတြ ခင္းၿပီးေတာ့ က်မတို႔ကို အစားအစာေတြ ေကၽြးေမြးပါတယ္။ က်မတို႔လဲ အလကားရတာမွန္သမွ် အကုန္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အက်င့္က ပါေနတာကိုး (ရီသံမ်ား)
ဗမာက ေကၽြးေကၽြး၊ တ႐ုတ္က ေကၽြးေကၽြး အကုန္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) ဒီလိုနဲ႔ပဲ နည္းနည္း ေနျမင့္လာတဲ့အခါမွာ က်မတို႔ ေက်ာင္းကို ျပန္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းေ႐ွ႔မွာ အင္မတန္ က်ယ္၀န္းတဲ့ ေျမတလင္းျပင္ႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အားလံုးစု႐ံုးၿပီးေတာ့ အတန္းလိုက္ အတန္းလိုက္ ကိုယ့္လူစုနဲ႔ကိုယ္ စု႐ံုးၾကပါတယ္။
အဲဒီမွာ က်မတို႔ ဆရာမက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့၊ ေအာ္... က်မ ေမ့ေနလို႔၊ က်မတို႔ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ အခါမွာ ဒီအတိုင္း လက္လြတ္ေလွ်ာက္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ 'ေခါင္း' ႀကီးေတြကို ႀကိဳးနဲ႔ ဆြဲၿပီးေတာ့ ဒီ ေခါင္းႀကီးေတြကေတာ့ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ဆြဲႏိုင္ေအာင္ပါ။ စကၠဴေတြနဲ႔လဲ ေခါင္းပံုစံ ျဖစ္ေအာင္ ေရးထားပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲမွာလဲ က်မတို႔ မ်က္စိေ႐ွ႔မွာ စကၠဴစုတ္ေတြ ထည့္ထားတာ ျမင္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ စကၠဴစုတ္ေတြကို က်မတို႔က စကၠဴစုတ္ေတြလို႔ မမွတ္ရဘူးတဲ့။ အဲဒီအထဲမွာ အေလာင္းေတြ ပါတယ္လို႔ မွတ္ရမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီမွာမွ က်မ ပထမဦးဆံုး နံမည္တခုကို ၾကားဖူးပါတယ္။ အဲ့ဒီနာမည္ကေတာ့ ေမာ္စီတုန္းတဲ့။ ေမာ္စီတုန္းဆိုတဲ့နာမည္ကို အဲဒီအခိ်န္မွာမွ ပထမဦးဆံုး ၾကားဖူးတာပါ။ ေမာ္စီတုန္း က်ဆံုးပါေစ ေပါ့။ အဲ့ဒီလို ဆိုတယ္လို႔ က်မ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းေ႐ွ႔ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်မတို႔ ဆရာမက အဲဒီ ေခါင္းႀကီးကို မီး႐ိႈ႔ရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ က်မက သူမ်ားေအာ္ရင္သာ ေနာက္ကေန တို႔အေရး လိုက္ေအာ္ရဲတာ။ က်မကေတာ့ မီး႐ိႈ႔ဖိုေတာ့ ေၾကာက္ပါတယ္။ ေၾကာက္ေတာ့ က်မက ေနာက္ဆုတ္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာမက က်မကို ေ႐ွ႔ထြက္ခိုင္းတယ္။ က်မက အတန္းရဲ႔ ေမာ္နီတာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား)
"တင္တင္၀င္း နင္ေ႐ွ႔ထြက္ နင္မီး႐ိႈ႔ ရမယ္" လို႔ ေျပာတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက မ႐ိႈ႔ရဲဘူးဆိုၿပီး ေနာက္ကို ကပ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို မၾကည့္ရက္တဲ့ နည္းနည္းအသက္ႀကီးတဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္က က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကိုယ္စား ေျဖ႐ွင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ သူပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ မီး႐ိႈ႔တယ္။ (ရီသံမ်ား) က်မဟာ ဒီလို ႏိုင္ငံေရးမ႐ွိေအာင္ ည့ံတယ္ဆိုတာ က်မ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါ က်မရဲ႔ စီးပြါးေရး ညံ့ဖ်င္မႈ၊ ႏိုင္ငံေရး ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုသာ ညံ့တယ္။ က်မက ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲဆိုေတာ့ က်မဘ၀မွာ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵတခုက စာေရးဆရာ ဘ၀တခုပါပဲ။ စတုတၳတန္းအ႐ြယ္ ကတည္းက က်မဟာ စာေရးဆရာတေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ စာေရးဆရာျဖစ္ဖို႔ က်မကို တြန္းအားေပးတဲ့ အခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ က်မ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြပါပဲ။ က်မဟာ ေက်ာင္းစာက လြဲၿပီးေတာ့ အျပင္ဘက္စာေပေတြကို မဂၢဇင္းေတြကို အမ်ား ဖတ္ခဲ့ ပါတယ္။ ေက်ာင္းစာထက္ ပိုၿပီးေတာ့ ဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မ မွတ္မိသေလာက္ေပါ့၊ က်မ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြဟာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ စာေရးဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ စာေရးဆရာႀကီး ဓူ၀ံ၊ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ႏွင္းယု၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၊ သူတို႔ စာအုပ္ေတြကို က်မ ဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်မဘ၀မွာ ပထမဦးဆံုး ဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ကို အခုထိ မွတ္မိပါတယ္။ ဒါဟာ က်မအတြက္ ပထမဦးဆံုး ၀တၳဳပါ။ အဲ့ဒါကေတာ့ စာေရးဆရာႀကီးဓူ၀ံရဲ႔ 'မာလာ' လို႔ အမည္ရတဲ့ ၀တၳဳ ျဖစ္ပါတယ္။ 'မာလာ' ဟာ လက္သံုးလံုးေလာက္ ထူတဲ့ စာအုပ္ႀကီးတအုပ္ပါ။ သူ႔ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မရဲ႔ က်မကိုယ္ပိုင္အျမင္နဲ႔ ဖတ္ခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက က်မက ကာတြန္းေတြပဲ ဖတ္ပါတယ္။ ကာတြန္းေတာင္မွ ထူရင္ မဖတ္ပါဘူး။ ခပ္ပါးပါးပဲ ဖတ္ပါတယ္။ တရက္က်ေတာ့ က်မ စတုတၳတန္း စာေမးပြဲအၿပီး ေက်ာင္းအားတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မ ေမေမက စာအုပ္တအုပ္ ယူလာေပးပါတယ္။
"သမီး ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္စမ္း" လို႔ က်မကို ေျပာပါတယ္။ အဲ့ဒီ၀တၳဳက 'မာလာ' ၀တၳဳပါ။ က်မက စာအုပ္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ လန္႔သြားတယ္။ "အား စာအုပ္ႀကီးက အထူႀကီးပါလားေမေမ" လို႔ ေျပာေတာ့ "ေအး ထူေတာ့ ထူတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သမီး စိတ္၀င္စားမွာပါ" တဲ့။ သမီးတို႔ ေမာင္ႏွမေတြဟာ စကားေျပာရင္ အင္မတန္ ႐ိုင္းတယ္တဲ့။ ကိုကိုရယ္၊ ညီမေလးရယ္ ဘယ္ေတာ့မွ စကားမေျပာဘူး၊ ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္း အႀကီးနဲ႔အငယ္ကို နင္, ငါ သံုးတယ္တဲ့။ အဲ့ဒါ မေကာင္းဘူးတဲ့၊ ဒီေတာ့ သမီး ဒီစာအုပ္ကို ဖတ္တဲ့အခါမွာ ဖတ္ၿပီးသြားရင္ သမီး ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔လာလိမ့္မယ္။ ဒီစာအုပ္ထဲမွာ လူေတြဟာ စကားေျပာရင္ သိပ္ယဥ္ေက်းတာပဲတဲ့။ ဖတ္ၾကည့္ပါတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မကလဲ ေမေမက ဖတ္ခိုင္းတယ္ဆိုရင္ ငါဖတ္ဖို႔ သင့္တာေပါ့။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေတြးၿပီးေတာ့ ေမ့ေမ့ေ႐ွ႔မွာပဲ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မ ဖြင့္ဖတ္ လိုက္ပါတယ္။ စ ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းပဲ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မ စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ သူက အခန္း(၁) အဖြင့္မွာ အက်ဥ္းေထာင္တခုရဲ႔ ျမင္ကြင္းနဲ႔ စထားပါတယ္။ အဲ့ဒီ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ၊ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ၊ သံတိုင္ေတြေနာက္မွာ အက်ဥ္းသား ၁၀ ေယာက္ အက်ဥ္းက် ေနပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ တိုင္းျပည္ကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္လို႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အက်ဥ္းသား ေတြပါ။ တေယာက္က ေခါင္းေဆာင္၊ အဲ့ဒီေခါင္းေဆာင္နာမည္က ဗိုလ္နႏၵလို႔ ေခၚပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ေနာက္ပါက ၉ ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတို႔ ၁၀ ေယာက္ကို ဒီကေန႔ ညေန ေနကြယ္လို႔ ႐ွိရင္ လည္ပင္းကို ႀကိဳးကြင္းစြပ္ၿပီး၊ မေသမခ်င္း ႀကိဳးေပးသတ္ခံရဖို႔ ဘုရင္က အမိန္႔ ခ်ၿပီးသားပါ။ ဒီေတာ့ သူတို႔ အားလံုးဟာ ဒီကေန႔ ညေနမွာ ေသမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္႐ြ႔ံတုန္လႈပ္ေနပါတယ္။ တပည့္ေတြဟာ ငိုတဲ့သူက ငိုေနၾကတယ္။ နံရံကို လက္သီးနဲ႔ထိုးၿပီး ေအာ္တဲ့သူက ေအာ္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ ေဒါသတႀကီး စကားေျပာတဲ့သူက ေျပာေနၾကတယ္။ အဲ့ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္နႏၵက ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္တယ္။ "သူတို႔ခမ်ာ ငါ့ရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မႈကို လိုက္ခဲ့တဲ့အတြက္ သူတို႔ဟာ ႀကိဳးေပးၿပီး အသတ္ခံရေတာ့မွာပါလား၊ သူတို႔ေတြ အေသေျဖာင့္ေအာင္၊ ေသျခင္းတရားကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ ေအာင္ ငါ ကဗ်ာလကၤာတပုဒ္ ႐ြတ္ျပမွ ျဖစ္မယ္" လို႔ သူ႔ဖာသာသူ ေတြးၿပီးေတာ့ သူ ကဗ်ာလကၤာတပုဒ္ ႐ြတ္ျပပါတယ္။ အဲ့ဒီကဗ်ာကေတာ့ အနႏၵသူရိယ အမတ္ႀကီး ေရးစပ္ခဲ့တဲ့ အမ်က္ေျဖ အလကၤာလို႔ အမည္ရတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ပါ။ "သူတည္းတေယာက္၊ ေကာင္းဖိ္ု႔ေရာက္မူ၊ သူတေယာက္မွာ၊ ပ်က္လင့္ကာသာ၊ ဓမၼတာတည္း" အဲ့ဒီကဗ်ာပါ။ သူက အဲ့ဒီကဗ်ာကို ႐ြတ္တဲ့အခါမွာ စာေရးဆရာက ဘယ္လိုဖြဲ႔ထားသလဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္နႏၵသည္ သူ၏ ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးနဲ႔ထိုကဗ်ာကို ႐ြတ္ဆို၏တဲ့။ အဲ့ဒီမွာ က်မက နည္းနည္း ကေလး နားမလည္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ ဗိုလ္နႏၵကို က်မသိတာက သူပုန္ဗိုလ္လို႔ က်မသိပါတယ္။ သူပုန္ဗိုလ္ တေယာက္ကို ဘာျဖစ္လို႔ အဲ့ဒီလို ဖြဲ႔သလဲ ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးဆိုတာ သူပုန္ဗိုလ္ကို ဖြဲ႔ရမယ့္ စကားမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ သူရဲေကာင္းေတြ ဟီး႐ိုးေတြကိုသာ သံုးရမယ့္ စကားပါ။ ဒီေတာ့ က်မအျမင္မွာ သူပုန္ဗိုလ္ဆိုတာ လူဆိုးပဲ၊ လူဆိုးတေယာက္ကို ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးနဲ႔လို႔ ဖြဲ႔တာဟာ နည္းလမ္း မက်ဘူးလို႔ က်မရဲ႔ စတုတၳတန္း အျမင္နဲ႔ ေတြးပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ေမေမ့ကို ေမးမိတယ္။ ေမေမလို႔ ဗိုလ္နႏၵဟာ ဘာလဲလို႔၊ အဲ့ဒီလို ေမးေတာ့ ေမေမက ဇာတ္လိုက္တဲ့၊ (ရီသံမ်ား) က်မပိုၿပီးေတာ့ နားမလည္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ (ရီသံမ်ား) သူပုန္ဗိုလ္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္၊ ဇာတ္လိုက္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္၊ က်မ အဲ့ဒီမွာ အဲ့ဒီႏွစ္ခုကို ယွဥ္ၿပီး နားမလည္ဘူးေပါ့။ က်မ အျပင္မွာ သူခိုးေတြ၊ ဓါးျပေတြ၊ သူပုန္ေတြ၊ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြ၊ အဲ့ဒါေတြ အကုန္လံုးက လူဆိုးေတြ စာရင္းထဲမွာ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီလူဆိုးတေယာက္က ဘာျဖစ္လို႔ ဇာတ္လိုက္ျဖစ္သလဲ က်မက ေမေမ့ကို ျပန္ေမးတယ္။ ေမေမလို႔ ေမေမ့ဥစၥာက ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား၊ သူပုန္က ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေတာ့ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္မလဲ၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ထင္တယ္လို႔ က်မကေျပာေတာ့ ေမေမက ျဖစ္ႏိုင္တာေပ့ါ သမီးရယ္တဲ့၊ တခါတခါက်ေတာ့ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့ ႐ွင္ဘုရင္က ဆိုးေနရင္၊ ယုတ္မာေနရင္၊ ေကာက္က်စ္ေနရင္ သူပုန္ဆိုတာလဲ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္တဲ့။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)
အဲ့ဒီေတာ့မွ က်မ ေရးေရးေလး သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ က်မ ဒီ၀တၳဳကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားသြားၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေမးေသးတယ္၊ ဟုတ္ပါၿပီလို႔ အဲ့ဒါဆိုလို႔႐ွိရင္ ဒီသူပုန္ဗိုလ္က ဇာတ္လိုက္ျဖစ္ေနရတာ သူက ဘာျဖစ္လို႔ သူပုန္ဘ၀ကို ဘာျဖစ္လို႔ ေရာက္သလဲ ေမေမလို႔ က်မက ျပန္ေမးတယ္။ ျပန္ေမးေတာ့ ေမေမကလည္း သူ႔သမီးကို စာဖတ္ေစခ်င္ေတာ့ ႐ွင္းျပတယ္၊ သူ႔ဘ၀တဲ့၊ သူကေတာ့ သူပုန္ဘယ္ဟုတ္မလဲ သမီးရယ္တဲ့၊ သူက ဘုရင့္သားေတာ္ တပါးပါ၊ သူတကၠသိုလ္ျပည္မွာ ပညာသြားသင္ေနတုန္းက သူ႔အေဖရဲ႔ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို သူ႔အေဖလက္ေအာက္က စစ္သူႀကီးတပါးက တိုက္ခိုက္ၿပီးေတာ့ သိမ္းယူထားတဲ့အတြက္ သူဟာ ျပန္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ သူပုန္ဘ၀ကို ေရာက္ရတာပါတဲ့။ (လက္ခုပ္ၾသဘာသံမ်ား) အဲ့ဒီလို ေျပာပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားသြားပါတယ္၊။ ဟုတ္ပါၿပီေမေမ အဲ့ဒါဆိုရင္ သမီး ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ပါေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ သမီး ဒီဇာတ္လမ္းအဆံုးကို သိပ္သိခ်င္တာလို႔၊ အဲ့ဒီ ဇာတ္လမ္းအဆံုးကိုေတာ့ သမီးကို ႀကိဳၿပီးေတာ့ ေျပာပါအုန္းလို႔။ သူက သူ႔အေဖရဲ႔ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရရဲ႔လားလို႔ က်မ ေမးလိုက္တယ္။ က်မေမးလိုက္ေတာ့ ေမေမက ရတယ္ သမီးတဲ့။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ သူရသင့္တဲ့ သူ႔အေဖရဲ႔ စည္းစိမ္ကို သူျပန္ရသြားပါတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီလို က်မကို ေျပာပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မ ဒီဇာတ္လမ္းကို ႀကိဳက္လို႔ ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ပါတယ္။ တကယ္လဲ ေမေမေျပာသလိုပဲ သူပုန္ဗိုလ္နႏၵဟာ သူရသင့္ရထိုက္တဲ့ သူ႔အေဖရဲ႔ ဒီနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရသြားပါတယ္။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ သူထီးနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရသြားလဲ၊ အဲ့ဒါကို သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဓူ၀ံရဲ႔ 'မာလာ' စာအုပ္ကို ဖတ္ၾကည့္ပါ။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒါ က်မရဲ႔ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္အစပါပဲ။
က်မဟာ လူေတြကို စ႐ိုက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရးဖြဲ႔ခ်င္တယ္။ လူဆိုးဆိုလဲ လူဆိုးစ႐ိုက္၊ လူေကာင္းဆိုရင္လဲ လူေကာင္းစ႐ိုက္ အဲ့ဒီလို ေရးဖြဲ႔ေတာ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ဆင္ခ်င္တယ္။ အမွန္တရားဟာ ေ႐ွ႔မွာ ေရာက္သင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာေ႐ွ႔မွာ ေရာက္ဖို႔ က်မက ထည့္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒီလို စိတ္ေလးေတြဟာ ၀တၳဳေတြ ဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္းကေနၿပီး က်မကို ပိုပို ပိုပို တြန္းအားေပးလာေတာ့ က်မဟာ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္တခုထဲနဲ႔ က်မဟာ ႀကီးျပင္းခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အခါ ေျခေခ်ာ္ လက္ေခ်ာ္နဲ႔ ဂုဏ္ထူး ၅ ခု ရသြားပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲဒီဂုဏ္ထူး ၅ ခုေလးကို က်မက ႏွေမ်ာၿပီးေတာ့ ေဆးတကၠသိုလ္ကို လိုက္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) က်မတို႔ ေခတ္တုန္းက ဂုဏ္ထူး ၆ ခုေတြ၊ ၅ ခုေတြ၊ ၄ ခုေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ သူတို႔ေတြ အားလံုးဟာ ေဆးတကၠသိုလ္ကို၀င္ဖို႔ပဲ အာ႐ံု႐ွိၾကပါတယ္။ ႐ူပေဗဒ၊ ဓါတုေဗဒေတြကို မ၀င္ၾကပါဘူး။ မိဘေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေဆးတကၠသိုလ္ကို ၀င္ေစခ်င္တယ္။ က်မကိုယ္တိုင္ကလဲ က်မရဲ႔ မိဘေတြက ေဆးတကၠသိုလ္ကို လိုက္ဖို႔ ေျပာလို႔ က်မကလဲ ဂုဏ္ထူးေလးကို အားနာလို႔ ေဆးတကၠသိုလ္ကို ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ၀င္ခဲ့ေတာ့ က်မဟာ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို လံုး၀၀ါသနာ မပါပဲ ေရာက္ခဲ့တာဆိုေတာ့ အတန္းထဲမွာ ေဆးပညာကလြဲရင္ အားလံုးကို စိတ္၀င္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား)
က်မ တေန႔တေန႔ ဖတ္တဲ့ စာေတြဟာ ေဆးပညာနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူး။ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းမွာ စာၾကည့္တိုက္ ေကာင္းေကာင္း မ႐ွိဘူး၊ ေဆးေက်ာင္း ေရာက္ေတာ့ မႏၱေလးေဆးတကၠသိုလ္မွာ အင္မတန္ ႀကီးမားတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးတခု က်မသြားေတြ႔တယ္။ အဲ့ဒီ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးထဲမွာ က်မ မဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ၾကားဖူးၿပီးေတာ့ မဖတ္ဖူးတာ၊ ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးတာ၊ ျမန္မာလို အဂၤလိပ္လို အစံုပါပဲ။ အဲ့ဒါႀကီးကို က်မ ျမင္ၿပီးေတာ့ ငါေတာ့ ဒီ ေဆးတကၠသိုလ္ ၇ ႏွစ္ အတြင္း ဒီစာအုပ္ေတြ ၿပီးေအာင္ဖတ္မွ ျဖစ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်မ အျပင္စာေတြ ဖတ္ခဲ့တယ္။ အတန္းထဲမွာ စာသင္တဲ့အခါမွာ က်မက ေနာက္ဆံုးကေန မတ္တတ္ရပ္ပါတယ္။ ဆရာ စာေမးလြတ္ေအာင္လို႔ပါ။ ေ႐ွ႔မွာ ရပ္လို႔႐ွိရင္ ဆရာက လွမ္းလွမ္းၿပီး စာေမးလို႔ပါ။ စာသင္ရတဲ့အခါမွာလဲ က်မ အားက်စိတ္ လံုး၀မေပၚပါဘူး။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာ ေရာဂါနံမည္ေတြ၊ ကုထံုးနာမည္ေတြ အဲ့ဒါေတြ အားလံုးဟာ လူနံမည္ေတြနဲ႔ ခ်ည္းပါပဲ။ ဥပမာ ေရာဂါတခုခုကို တေယာက္ေယာက္က ႐ွာေတြ႔သြားၿပီဆိုရင္ အဲ့ဒီလူရဲ႔ နာမည္ကို ေ႐ွ႔မွာတပ္ၿပီးေတာ့ နံမည္နဲ႔ ေရာဂါနံမည္ ေပးပါတယ္။ ဥပမာ ေကာ့ ဆိုတဲ့သူက ေရာဂါတခုကို ႐ွာေဖြေတြ႔ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီ ေကာ့ ႐ွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ အဆုပ္ေရာဂါကို ေကာ့ Lung ေကာ့ဒစိေပါ့။ ေကာ့ရဲ႔ေရာဂါလို႔ နံမည္ တပ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပဲေလာ့ လို႔ေခၚတဲ့ ျပင္သစ္သမားေတာ္ႀကီး တေယာက္က ႐ွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ေရာဂါ၊ ေမြးရာပါ ႏွလံုးေရာဂါ၊ အဲ့ဒါဆိုလို႔ ႐ွိရင္ ပဲေလာ့တက္ထြာေလာ္ဂ်ီလို႔ သူတို႔က နံမည္ေပးပါတယ္။ ပဲေလာ့ ႐ွာေတြ႔ခဲ့ေသာ ေရာဂါ၊ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ေထာင္ေပါင္း၊ ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ေန႔စဥ္ က်မတို႔ စာက်က္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလို က်က္ေနတဲ့အခါမွာ ဒီနံမည္ေတြကို က်က္ၿပီးေတာ့ ငါသူတို႔ ဘ၀ကို အားက်လိုက္တာ ဆိုတဲ့စိတ္မ်ား ၀င္ခဲ့မိသလားလို႔ အခုေန က်မျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မ နည္းနည္းမွ အားက်စိတ္ မ၀င္ခဲ့ပါဘူး။ တခါတခါ သူတို႔ကို ၿငိဳေတာင္ၿငိဳျငင္ မိပါတယ္။ သူတို႔ဟယ္ ႐ွာလိုက္ ေဖြလိုက္ၾကတာ၊ ေတြ႔ပဲ ေတြ႔ႏိုင္လြန္းတယ္၊ သူတို႔ ႐ွာၿပီးေတာ့ ေတြ႔ေတာ့ ငါတို႔မွာ စာေတြ က်က္လို႔ကို မၿပီးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေလာက္ထိေအာင္ က်မ ေမတၱာပို႔ခဲ့ ပါတယ္။ ဒါ က်မ ေဆးေက်ာင္းသူဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြပါ။
ဒီလိုနဲ႔ တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ စာေမးပြဲေတြ နီးေတာ့ စာေလးက်က္လိုက္၊ ေအာင္လိုက္၊ တခါတေလ တခါတည္းနဲ႔ မေအာင္လို႔ ႏွစ္ခါျပန္ ေျဖရပါတယ္။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာေတာ့ ဆပ္ပလီမန္ထရီဆိုတာ ႐ွိပါတယ္။ ဆပ္ပလီမန္ထရီက စာေမးပြဲ က်ၿပီးေတာ့ က်တဲ့ဘာသာကိုပဲ ျပန္ေျဖရတာပါ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႔ ဆပ္ပလီမန္ထရီသာ မ႐ွိခဲ့ရင္ က်မ တတန္းႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္ ေနရဖို႔ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်မ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ျဖစ္လာေတာ့ ဒီလို ခပ္ညံ့ညံ့ ေဆးေက်ာင္းသူတေယာက္က ဘယ္လိုဆရာ၀န္မ်ိဳးျဖစ္မလဲ။ ေတြးၾကည့္ရင္ေတာ့ သေဘာေပါက္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို ပိုၿပီးေတာ့ ပံုေပၚသြားေအာင္၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ပိုၿပီးေတာ့ နားလည္သြားေအာင္ က်မ ကာတြန္းေလးတပုဒ္နဲ႔ ဥပမာေပးခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒီကာတြန္းေလးကို ေရးဆြဲတဲ့သူ ဘယ္သူလဲလို႔ က်မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ က်မည့ံတဲ့အထဲမွာ အဲ့ဒါလဲ ပါပါတယ္။ က်မက ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ကို ေတာင္ ေမးၾကည့္ပါေသးတယ္။ ကာတြန္းဟာ က်မ အခုထိ သတိရေနေသးတယ္ဆရာလို႔ ဆရာမ်ား ဆြဲခဲ့ သလားလို႔ က်ေနာ္ မဆြဲခဲ့ ပါဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ က်မရင္ထဲမွာ အဲ့ဒီ ကာတြန္းေလးဟာ အခုခ်ိန္ထိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စြဲတင္က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအာ္ ငါနဲ႔ တူလိုက္ေလျခင္း၊ အဲ့ဒီ ကာတြန္းအေတြးေလးကို က်မ ေျပာျပမယ္။ သူက တမ်က္ႏွာ ကာတြန္းပါ။ မဂၢဇင္းရဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ပံု၊ မဂၢဇင္းမွာ တမ်က္ႏွာ ၄ ခု ေလာက္ပါတယ္။ တခါတေလ ၆ ခုေလာက္ပါတယ္။ အခု က်မကာတြန္း အကြက္ ၆ ကြက္ပါတဲ့ ကာတြန္းပါ။ သူက ပထမဦးဆံုး အကြက္မွာ လူမမာတေယာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပက္လက္ႀကီး စန္႔စန္႔ႀကီး အိပ္ေနတယ္၊ လူနာရဲ႔ ေဘးနားေလးမွာ လူနာရဲ႔ ဇနီးလို႔ ထင္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးက တေယာက္၊ သူက က်ံဳ႔က်႔ံဳေလးထိုင္ၿပီးေတာ့ စိတ္ပူေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လူနာကို ၾကည့္ေနပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ေဘးနားမွာေတာ့ ဆရာ၀န္တေယာက္ မတ္တတ္ရပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီဆရာ၀န္က လူနာကို နားၾကပ္ကေလး နားမွာေထာက္ၿပီး စမ္းသပ္ေနပါတယ္၊ အဲဒါ ပထမဦးဆံုးအကြက္။ ဒုတိယအကြက္ကေတာ့ အဲဒီဆရာ၀န္ကို ကာတြန္းဆရာက ပံုႀကီးခ်ဲ႔ၿပီး ဆြဲပါတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္လံုးေတြကို အဓိက ထားတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္လံုးက ဘာမွမသိတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ်ိဳးပါ။ မ်က္လံုးေလးက လည္ေနတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ ေခါင္းေပၚမွာလဲ ကြက္႐ွင္မတ္ေပါ့ ေမးခြန္းလကၡဏာေလးနဲ႔၊ သူ႔ရဲ႔ေဘးနားမွာ ႐ႈပ္ေနတဲ့ သပြတ္အူလို ပံုစံေလးနဲ႔။ ဘာေရာဂါပါလိမ့္ သူေတာ္ေတာ္ဦးေဏွာက္ေျခာက္ ေနၿပီလို႔ ကာတြန္းၾကည့္တဲ့ပရိသတ္ သိေအာင္ ကာတြန္းဆရာက ဆြဲထားပါတယ္။ အဲ့ဒါက ဒုတိယအကြက္။ ေနာက္ တတိယအကြက္ေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ကိုပဲ အသားေပးၿပီး ဆြဲထားတယ္၊ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္၀န္းမွာ ေစာေစာက ျမင္ေနရတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ႐ွိေတာ့ဘူး။ သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြက ေတာက္ေနတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ေခါင္းေပၚမွာလဲ ေစာေစာက ကြက္႐ွင္မတ္ေတြ၊ သပြတ္အူေတြ မ႐ွိေတာ့ပဲနဲ႔ လင္းေနတဲ့ ဖန္သီးေလးတလံုးကို ေခါင္းေပၚမွာ ဆြဲထားပါတယ္။ ဖန္သီးေလးေဘးမွာ အေခ်ာင္းေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ သူဘာေရာဂါလဲဆိုတာ ႐ွာလို႔ ရၿပီဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္၊ က်မတို႔ သိေစပါတယ္။ ေနာက္ စတုတၳကြက္မွာေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္က သူတပ္ထားတဲ့ နားက်ပ္ကို ခၽြတ္ၿပီး လူနာ႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးဘက္ကို လွည့္ၿပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ က်ေနာ္ ၀မ္းနည္းပါတယ္၊ လူမမာဟာ အသက္မ႐ွိေတာ့ပါဘူးတဲ့။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီလို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒါက စတုတၳအကြက္ေပါ့။ ေနာက္ ပဥၥမအကြက္ကို ေရာက္ေတာ့ ေစာေစာတုန္းက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ က်ံဳ႔က်ံဳ႔ေလးထိုင္ၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ သူ႔ေယာက်္ားကို ၾကည့္ေနတဲ့ လူမမာ႐ွင္အမ်ိဳးသမီးက သူ႔ေယာက်္ားဘက္ကို လက္ညႇိဳး ေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီးေတာ့ '႐ွင္ ဆရာ၀န္ထက္ ပိုၿပီးေတာ့ မသိခ်င္နဲ႔' အဲ့ဒီလို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)
အဲ့ဒီေတာ့ ကာတြန္းထဲက ဆရာ၀န္လို က်မဟာ၊ ကာတြန္းထဲက လူနာ႐ွင္မိန္းမလို အမ်ားႀကီး ႀကံဳေတြ႔တဲ့အခါ က်မရဲ႔ေဆးခန္းဟာ လူနာေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔မွာ ေဒါက္တာ တင္တင္၀င္း ဆိုတာ နံမည္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္။ ေစာေစာက ေဒါက္တာ တင္ေမာင္သန္းေျပာသြားတဲ့ ပူေဖာင္းေလးေတြလဲ ပါတာေပါ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒါဟာ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ သ႐ုပ္ေပၚေအာင္ ကာတြန္းေလးနဲ႔ ဥပမာ ေပးတာပါ။ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို က်မ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခု က်မေျပာျပရင္ ပိုၿပီးေတာ့ သေဘာေပါက္ သြားမယ္လို႔ က်မ ထင္ပါတယ္။ ဒါဟာ က်မလို ခပ္ညံ့ညံ့ဆရာ၀န္ေတြသာႀကံဳရမယ့္ အခ်က္ပါ။ ေတာ္တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ ဒါမ်ိဳး လံုး၀ ႀကံဳရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါဟာ ေသခ်ာပါတယ္။ က်မဟာ ဆရာ၀န္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ၃ လ ေလာက္အခ်ိန္မွာ ႀကံဳရတဲ့ အျဖစ္ကေလးပါ။ ၃ လ ဆိုေတာ့ ဘာအေတြ႔အႀကံဳမွ မ႐ွိေသးပါဘူး။ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေဆးကုေနဆဲ၊ ေက်ာင္းစာနဲ႔ ျပင္ပေလာကနဲ႔ကို ထင္ဟပ္ၾကည့္ေနဆဲ အခ်ိန္ပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ တညေန က်မ ေဆးခန္းဖြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မရဲ႔ ေဆးခန္းထဲ လူနာႏွစ္ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ တေယာက္က က်မ ကုလက္စ၊ တေယာက္က သူ႔အလွည့္ေရာက္ဖို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အျပင္ဘက္ကေန အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ခပ္သုတ္သုတ္ ေဆးခန္းထဲ ၀င္လာပါတယ္။ ဆရာမ ဆရာမ လူနာအေရးႀကီးေနလို႔ အိမ္ပင့္ခ်င္လို႔ပါတဲ့။ အဲဒီလို ေျပာပါတယ္။ က်မက လူနာတေယာက္ကို ေဆးကုလက္စဆိုေတာ့ ခဏေစာင့္ပါဦး၊ ဒီက လူနာၿပီးရင္ လိုက္ခဲ့ပါ့မယ္ေျပာေတာ့၊ ဟာ ဘယ္ေစာင္လို႔ ျဖစ္မလဲဆရာမတဲ့၊ ဟိုမွာက အေရးႀကီးတယ္တဲ့။ လူမမာက သတိ လစ္ေနတာပါတဲ့။ သတိလစ္တယ္ဆိုေတာ့ အေရးႀကီးၿပီေပါ့၊ က်မက ကုလက္စလူနာကို ေဆးေတြ ဘာေတြ ေပးၿပီးေတာ့ ေစာင့္ေနတဲ့ လူနာကို ေစာင့္မ်ားေစာင့္ႏိုင္မလားလို႔ က်မအေရးႀကီးတဲ့ လူနာေနာက္ကို လိုက္ခ်င္လို႔ပါလို႔ ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ အဲ့ဒီ လူနာကလဲ သေဘာေကာင္းပါတယ္၊ လိုက္သြားပါဆရာမ က်မ ေစာင့္ပါမယ္တဲ့။
အဲ့ဒါနဲ႔ က်မ ေဆးအိတ္ကို ေပးၿပီးေတာ့ လူနာ႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးေနာက္ လိုက္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ေႏြရာသီပါ။ ေႏြရာသီမွာ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔မွာ ေတာ္ေတာ္ ပူပါတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ထိ ပူသလဲဆိုရင္ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီကေန ညေန ၄ နာရီၾကားမွာ ေရလံုး၀ မခ်ိဳးရဘူးလို႔ အာဏာပိုင္ေတြက တားျမစ္ထားတဲ့အထိ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းက ပူပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ၿဗဳန္းကနဲ လဲက်ၿပီး ေသဆံုးသူေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အာဏာနဲ႔ တားျမစ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ေစတနာနဲ႔ အာဏာသံုးတာပါ။ တခါတခါ အာဏာဟာ ေစတနာနဲ႔လဲ သံုးတတ္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)
အဲ့ဒီေတာ့ က်မက လူနာအိမ္ကို လိုက္သြားပါတယ္။ လမ္းမွာလဲ က်မ စဥ္းစားေနတာေပါ့။ ေရခ်ိဳးရင္ အႏၱရာယ္႐ွိတဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ ေမးၾကည့္တယ္ ဘာျဖစ္တာလဲေျပာ ဆိုေတာ့၊ က်မ အမႀကီးပါတဲ့၊ ေစ်းကေန မၾကာေသးခင္က ျပန္လာပါတယ္တဲ့။ ပူပူအိုက္အိုက္နဲ႔ ေစ်းက ျပန္ျပန္ခ်င္း ေရတန္းခ်ိဳးလိုက္ပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီး ကတည္းက သတိလစ္သြားတာ အခုခ်ိန္ထိ သတိျပန္လည္ မလာပါဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒါဟာ ေရခ်ိဳးမွားလို႔ အပူ႐ွပ္တယ္ေပါ့။ ဒါဆိုရင္ သာမိုမီတာ တိုင္းရမယ္။ စိတ္ထဲမွာ စြဲသြားတယ္။ လူနာအိမ္ေရာက္ေတာ့ လူနာက အမ်ိဳးသမီးပါ။ ခပ္၀၀၊ ထြားထြား၊ အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီးကို က်မက ေဘးကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ပံုစံက မလႈပ္မ႐ွက္ ပံုစံပါ။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်မ သာမိုမီတာေလးကို ယူၿပီးေတာ့ သူ႔ပါးစပ္ကို တိုင္းဖို႔ သူ႔ပါးစပ္ကို ဖြင့္ပါတယ္။ သူ႔ပါးစပ္က ဖြင့္လို႔ မရဘူး။ သြားစိေနတယ္။ က်မကလဲ ဘယ္ရမလဲ သြားစိေနေတာ့ သူ႔ခ်ိဳင္းထဲ တိုင္းလိုက္တာေပါ့။ သာမိုမီတာနဲ႔ ခ်ိဳင္းထဲတိုင္းေတာ့ အဖ်ား ႐ွိ မ႐ွိေပါ့။ က်မထင္သေလာက္ မဖ်ားဘူး။ ဒါနဲ႔ က်မက ေသြးေပါင္ခ်ိန္ ေတြ ဘာေတြ တိုင္းၾကည့္ေသးတယ္။ ေသြးဖိအားက သိတ္ၿပီေတာ့ မ်ားဘူး။ ေနာက္အဆုတ္ကို နားေထာင္ၾကည့္ ေတာ့ အဆုပ္မွာ အသက္႐ွဴသံ လံုး၀ မၾကားရပါဘူး။ အဲ့ဒါလဲ က်မက အားမေလွ်ာ့ေသးဘူး။ ႏွလံုးကို ေထာက္စမ္းၾကည့္ ပါတယ္။ ႏွလံုးကလဲ တခ်က္မွ မခုန္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ နားၾကပ္ေလးကိုခ် လူမမာ႐ွင္ဘက္ လွည့္ၿပီးေတာ့ ၀မ္းနည္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ေျပာေတာ့မလို႔ မေျပာရေသးဘူး၊ ေျပာမလို႔ ႐ွိေသးတယ္။ က်မရဲ႔ ေခါင္းထဲမွာ အေတြးတခ်က္ ၀င္လာပါတယ္။ အဲ့ဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ က်မတို႔ရဲ႔ ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြက က်မတို႔ကို သင္ထားတာ ႐ွိပါတယ္။ လူမမာတေယာက္ကို စမ္းသပ္ၿပီးတဲ့အခါ သူေသၿပီလို႔ မေျပာမီ ေနာက္ဆံုး စမ္းသပ္နည္းေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ရမယ္။ အဲဒီ ေနာက္ဆံုးနည္းေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ၿပီးမွ လူနာေသၿပီလို႔ ခိုင္လံုမွသာ လူနာ႐ွင္ကို အတည္ျပဳေပးရမယ္လို႔ ေျပာေတာ့၊ ဟုတ္ၿပီ အဲ့ဒါဆိုရင္ လူနာတေယာက္ အသက္မ႐ွဴ႐ံု၊ ႏွလံုးမခုန္႐ံုနဲ႔၊ ေသၿပီလို႔ ေျပာလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ ေနာက္ဆံုး စမ္းသပ္နည္းနဲ႔ စမ္းသပ္ရဦးမယ္၊ အဲ့ဒီနည္းကို ႐ွာပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးစမ္းသပ္နည္းဟာ ဘာလဲလို႔ က်မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ က်မစဥ္းစားတယ္။ ငါ့ကို ဆရာႀကီးေတြက သင္ေပးလိုက္တယ္၊ ဘာလဲ မသိဘူး၊ ေနာက္ဆံုးနည္း ႐ွိတယ္တဲ့။ စဥ္းစားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ ေဘးကလူေတြကလဲ က်မကို ေငးၾကည့္လို႔၊ က်မလဲ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္း အေျဖမေပၚေတာ့ လူနာေဆးထိုးဖို႔ လာခ်တဲ့ ေရေႏြးဇလံုထဲကို က်မ အပ္ေတြထည့္၊ ပိုက္ေတြထည့္ ပိုက္ကေလးကို ေရေႏြးစုပ္လိုက္ ျပန္ထုတ္လိုက္၊ စုပ္လိုက္ ျပန္ထုတ္လိုက္နဲ႔ ေခါင္းထဲကေတာ့ သပြတ္အူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ။ ငါဘာလုပ္မလဲလို႔။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်မ သတိရသြားပါတယ္။ ဇေ၀ဇ၀ါ မ်က္လံုးေတြ အကုန္ေဖ်ာက္ၿပီး မ်က္ႏွာထား ခပ္တည္တည္နဲ႔ အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီး ဆီကေန က်မကို လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးတခုေပးပါလို႔ ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
ကဗ်ာကယာပဲ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးထိုးေပးတယ္။ သူ႔ဆီက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကို ယူၿပီးေတာ့ လူမမာရဲ႔ မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၿပီးေတာ့ က်မ မီးထိုးၾကည့္ပါတယ္။ သာမန္လူေတြဟာ မ်က္လံုးကို မီးေရာင္နဲ႔ လွ်ပ္တျပက္ ထိုးလိုက္လို႔ ႐ွိရင္ အဲ့ဒီ မ်က္လံုးသူငယ္အိမ္က မီးေရာင္ကို တံု႔ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ သူငယ္အိမ္ က်ယ္ရာကေန က်ဥ္းသြားရပါတယ္။ က်ဳ႔ံ၀င္သြားရပါတယ္။ အခု က်မရဲ႔ လူနာက လက္ႏွီပ္ဓါတ္မီးနဲ႔ ထိုးလိုက္ေပမယ့္ မ်က္လံုးသူငယ္အိမ္ က်ယ္ျမဲက်ယ္လ်က္ပါ။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီတဖက္ မေသခ်ာေသးဘူး၊ ေနာက္တဖက္ ထပ္ထိုးၾကည့္ပါတယ္။ ထပ္ထိုးၾကည့္ေတာ့ ေနာက္တဖက္ကလဲ က်ယ္ျမဲ က်ယ္လ်က္ နည္းနည္းမွကို မလႈပ္ပါဘူး။ ေသခ်ာၿပီ ဆိုေတာ့မွ က်မက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကို ခ်၊ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လူမမာနားေတာ့ မေနရဲဘူး၊ ၀ုန္းဆို ထထိုင္ၿပီး ဖက္လိုက္မွာစိုးလို႔၊ လူနာ႐ွင္ဘက္ကို ကပ္သြားၿပီးေတာ့ က်မ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အမႀကီးလို႔ ေျပာရမွာေတာ့ က်မ ၀မ္းနည္းပါတယ္၊ အမႀကီးရဲ႔ လူမမာက အသက္မ႐ွိေတာ့ ပါဘူးလို႔၊ က်မ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ လူနာ႐ွင္ မိန္းမက က်မ ထင္သားပဲ ဆရာမတဲ့။ အဲ့ဒီလို ေျပာပါတယ္။ က်မ ေတာ္ေတာ္ ႐ွက္သြားတယ္။ ငါ့မွာေတာ့ ဒီလူနာ ေသ မေသ စဥ္းစားလိုက္ရတာ၊ သူကေတာ့ ႀကိဳၿပီးေတာ့ သိေနခဲ့ပါလား။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မဟာ ထိုင္ရာကေန ထၿပီးေတာ့ ထြက္ေျပးသြားခ်င္ေလာက္ေအာင္ ႐ွက္ပါတယ္။ ႐ွက္တာနဲ႔အမွ် ေဒါသလဲထြက္။ ငါ့ကို ဒီလူနာ ေသမွန္း သိလ်က္နဲ႔ ေသေနတယ္လို႔ ထင္ေနလ်က္သားနဲ႔၊ ငါ့ေဆးခန္းကို ပိတ္ၿပီး လာခဲ့ရေအာင္ ငါ့ကို ေခၚတယ္။ က်မဟာ ေဒါသနဲ႔ ေဟာက္ထည့္လိုက္တယ္။ လူနာေသတယ္လို႔ ထင္လ်က္သားနဲ႔ က်မကို ဘာျဖစ္လို႔ လာေခၚတာလဲ၊ က်မမွာျဖင့္ ေဆးခန္းလူနာေတြ ပစ္ထားခဲ့ရတာ၊ ႐ွင္အဓိပၸါယ္မ႐ွိဘူး။ ဘာလို႔ လာပင့္တာလဲ ေဟာက္လိုက္ေတာ့၊ လူနာ႐ွင္အမ်ိဳးသမီးက မ်က္ႏွာေလး ခ်ၿပီး ေျပာပါတယ္။ ဆရာမရယ္ ေသတယ္လို႔ေတာ့ ထင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆရာမဆီက အတည္ျပဳခ်က္ေလး ယူခ်င္လို႔ပါတဲ့။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒါ က်မဘ၀ရဲ႔ အင္မတန္ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခုပါ။ ဒီေတာ့ က်မဟာ ဆရာ၀န္ဘ၀မွာလဲ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ ဆရာ၀န္ပါ။
ဘယ္ေလာက္ ညံ့ဖ်င္းသလဲဆိုရင္ က်မ လူမမာေတြ အိမ္ေတြ လိုက္သြားတယ္၊ ခေလးေမြးေပးရတယ္၊ ညႇပ္နဲ႔ ဆြဲေမြးေပးရတယ္ ဆိုရင္ပဲ က်မဟာ သားဖြါးမီးယပ္ပညာ႐ွင္ေတြလို ခံစားရပါတယ္။ ဘ၀င္ျမင့္ခဲ့ပါတယ္။ အလံုး အႀကိတ္ေလးေတြ၊ အဆီလံုးေလးေတြ ခြဲစိတ္ရတာကိုပဲ က်မဟာ ခြဲစိတ္ကုဆရာ၀န္ႀကီးလို က်မ ဘ၀င္ျမင့္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ ျပင္ဘက္မွာ ေဆးပညာနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ဘာေတြ ေတြးထင္ေနသလဲ၊ ဘာေတြ စီစဥ္ေနၾကသလဲ က်မ မသိပါဘူး။
ဒိထက္ပိုညံ့တာတခုက က်မတို႔ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ေတာ့ေနာက္မွာ က်မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ ျပည္သူ႔ ေဆး႐ံုေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ျပည္သူ႔ေဆး႐ံု ေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔က ဘြဲ႔ရ႐ံုနဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ က်မတို႔ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့စိတ္႐ွိရင္ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ အခြင့္အေရးရေအာင္ စာေမးပြဲေတြ ေျဖရပါတယ္။ အဲ့ဒီက စာေမးပြဲေတြကေတာ့ ၀န္ထမ္းေ႐ြးခ်ယ္ေလ့က်င့္ေရးအဖြဲ႔က က်င္းပေပးတဲ့ စာေမးပြဲေတြပါ။ အဲ့ဒီ စာေမးပြဲေတြက ေျဖၿပီးေအာင္မွသာ က်မတို႔ဟာ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ႐ွိပါတယ္။ က်မဟာ ဘြဲ႔ရရျခင္း တိုင္းျပည္ကို အင္မတန္ အက်ိဳးျပဳခ်င္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကိုလဲ အင္မတန္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မ စာေမးပြဲေတြ ေျဖပါတယ္။ ေျဖတိုင္း ေျဖတိုင္း က်ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးတႀကိမ္မွာေတာ့ ေရးေျဖစာေမးပြဲ ေအာင္သြားတယ္။ ေအာင္သြားေတာ့ က်မတို႔ က်က္ရတဲ့ စာေတြကလဲ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ပါပါတယ္။ ျမန္မာစာ ပါပါတယ္။ ဗဟုသုတ ပါပါတယ္။ ေဆးပညာေတာ့ မပါပါဘူး။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔ ေရးေျဖေအာင္သြားတဲ့အခါ က်မ ရန္ကုန္ကို လာၿပီး ႏႈတ္ေျဖ ေျဖရပါတယ္။ ႏႈတ္ေျဖေျဖေတာ့ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေလးေယာက္ စုၿပီး တအိမ္မွာ တည္းတယ္။ တည္းၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ က်မတို႔ အကုန္ဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက (အိတ္စ္) ေရာဂါ ကမၻာမွာ လူသိခါစ၊ ေရာ့ဟဒ္ဆန္ေၾကာင့္ အဲ့ဒီေရာဂါကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သိကုန္ၾကပါၿပီ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းတုန္းက ဒီေရာဂါဟာ မထင္႐ွားေသးတဲ့အတြက္ က်မတို႔ သိပ္စာမက်က္ရပါဘူး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အိတ္စ္ေရာဂါနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚနည္းေတြ၊ ျဖစ္ပြါးတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြ၊ ဆက္သြယ္မႈေတြ အားလံုးကို က်မတို႔ တညလံုး ဖတ္ရတယ္။ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္တေန႔ က်မတို႔ အဆင္သင့္ပဲေပါ့။ ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာေမးေမး အားလံုးရၿပီလို႔ ဆိုၿပီး ရင္ေကာ့ၿပီး စာေမးပြဲခန္းထဲ ၀င္သြားပါတယ္။ ၀င္သြားေတာ့ က်မတို႔ကို ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြက က်မထင္ထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ဘာတခုမွ မေမးပါဘူး။ က်မ မထင္မွတ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြပဲ ေမးပါတယ္။ အဲ့ဒီ ေမးခြန္းေတြဟာလဲ က်မတခါမွ မၾကားဘူးတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါ။ ဘာေမးခြန္းေတြလဲ ဆိုတာေတာ့ က်မ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ မမွတ္မိလို႔ပါ။ အဲ့ဒီေမးခြန္းေတြကို ေမးၿပီးေတာ့ က်မကလဲ မေျဖႏိုင္ပါဘူး။ က်မကို ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့တာ ေမးပါ။ က်မ အကုန္ရပါတယ္ ေျပာေတာ့ အဲ့ဒါေတြ မေမးဘူးတဲ့၊ ငါတို႔ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းကိုပဲ ေျဖရမယ္တဲ့။ က်မ စာေမးပြဲ က်ခဲ့ပါတယ္။ က်မ အင္မတန္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို မထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါ။ အဲ့ဒါ က်မတို႔ ဘြဲ႔ရခါစ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀) ႏွစ္ကေပါ့။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အေျခအေန တမ်ိဳးေျပာင္းသြားပါၿပီ။
တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚလ်က္ ႐ွိပါတယ္။ ၿမိဳ႔နယ္ေဆး႐ံုေတြ၊ ေက်းလက္က်န္းမာေရးဌာနေတြမွာ ဆရာ၀န္ေတြ လိုေနပါတယ္တဲ့။ အရင္တုန္းက တႏွစ္တႏွစ္ ေအာင္ခဲ့တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ ငါးရာ ခုႏွစ္ရာေလာက္ ႐ွိပါတယ္။ ေခၚတဲ့ဆရာ၀န္က ၁၅၀ ေလာက္ပဲ ႐ွိပါတယ္။ အခုေတာ့ တႏွစ္တႏွစ္ ဘယ္ေလာက္ေအာင္သလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေခၚတဲ့သူေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ ေျဖတဲ့သူတိုင္းကို အေအာင္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျဖတဲ့သူ တေျဖးေျဖး နည္းသြားပါတယ္။ က်မကိုယ္တိုင္ အရင္တုန္းက တိုင္းျပည္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့ က်မဟာ အခုအေျခအေနမွာ သြားၿပီးေတာ့ ေျဖရင္ ေအာင္မယ္ဆိုတာ က်မ သိပါတယ္။ အခုေတာ့ က်မ တိုင္းျပည္တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့စိတ္ မ႐ွိတာလား၊ အသက္ကပဲ ႀကီးသြားတာလား မသိပါဘူး။ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။ အခုေတာ့ က်မဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ ျပင္ပေဆးကု ဆရာ၀န္ဘ၀နဲ႔ပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေနထိုင္လ်က္ ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒါက က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြပါ။
ဆရာ၀န္ဘ၀ ေျပာၿပီးေတာ့ စာေရးဆရာဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြကို ၀န္ခံလိုပါတယ္။ က်မ စာေရးဆရာအျဖစ္ ဘာေတြညံ့သလဲ ဆိုတာကေတာ့ က်မရဲ႔ ၀တၳဳေဆာင္းပါးေတြကို ဖတ္တဲ့ ပရိသတ္ေတြအေနနဲ႔ ထူးၿပီးေတာ့ ၀န္ခံစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ သေဘာေပါက္ၿပီးသားလို႔ က်မ ယူဆပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မစာေရးတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်မရဲ႔ အေရးအသားေတြ၊ ဇာတ္လမ္းတည္ေဆာက္ပံုေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ ညံ့ဖ်င္းတာကိုေတာ့ က်မ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ညံ့ဖ်င္းတာကိုေတာ့ က်မ ေျပာလိုပါတယ္။ က်မဟာ စာေရးဆရာ ျဖစ္လို႔သာ ျဖစ္လာရတယ္၊ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါဘူး။ စာေရးဆရာ ဘာ့ေၾကာင့္ ျဖစ္ခ်င္သလဲလို႔ တေယာက္ေယာက္က ေမးလိုက္တဲ့အခါမွာ က်မ အိုးနင္းခြက္နင္း အျမဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဘာေျဖလို႔ ေျဖရမွန္း မသိပါဘူး။ အဲ့ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ အခုအခ်ိန္က်မွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရတယ္။ အရင္တုန္းက က်မ မသိပါဘူး။ အခုအခ်ိန္လဲ က်မ ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္စဥ္းစားမိသလဲဆိုေတာ့ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရလို႔ပါ။ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ကို အားလံုးသိၾကမွာပါ။ အဲ့ဒီဆရာမႀကီးက စာေရးတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ေရးဖူးပါတယ္။ သူက ဘာကို ဥပမာျပသလဲဆိုေတာ့ ဖိလစ္ပိုင္အမ်ိဳးသား အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ ေဒါက္တာ ဟိုေဆးရီေဇာ္နဲ႔ ဥပမာ ျပပါတယ္။ ေဒါက္တာ ရီေဇာ္ဟာ သူစာေရးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက သူႏိုင္ငံဟာ ကိုလိုနီႏိုင္ငံပါ။ သူ႔တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရး မရေသးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူဟာ သူ႔တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ က်ေနာ္ စာ(၃)အုပ္ ေရးပါမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီစာ (၃) အုပ္ေရးၿပီးတဲ့ အထိ က်ေနာ့္တိုင္းျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရး မရေသးဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသ ပစ္လိုက္မယ္တဲ့။ အဲ့ဒီ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ေက်ညာၿပီး စာေရးတဲ့ သူတေယာက္ပါ။ တကယ္လဲ သူစာအုပ္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္ ေရးၿပီးတဲ့အခါမွာပဲ သူ႔တိုင္းျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရး ရသြားပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရက သူပုန္ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ၿပီးေတာ့ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ကြပ္မ်က္တာကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ သူဟာ သူရဲေကာင္း ပီသစြာ က်ဆံုးသြားပါတယ္။ အဲဒီ ေဒါက္တာရီေဇာ္ရဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္က ေရးျပလိုက္တဲ့အခါ က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္႐ွက္သြားပါတယ္။ ငါ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ စာေရးတာလဲ။ သူမ်ားေတြမ်ား ရည္႐ြယ္ခ်က္က မြန္ျမတ္လိုက္တာ။ ျမင့္ျမတ္လိုက္တာ၊ ငါ့မွာေတာ့ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါလား၊ က်မေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳေတြ ေလးငါးပုဒ္၊ လံုးခ်င္းစာအုပ္နဲ႔ ၀တၳဳေတြ ၃၀ ေက်ာ္၊ ငါဘာကို ေရးတာလဲ၊ အဲ့ဒီတခါ က်မ နည္းနည္းေတာ့ သေဘာေပါက္လာပါတယ္။ က်မဟာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတာ့ ႐ွိခဲ့ဟန္ တူပါတယ္။ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္ လဲ ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မ၀တၳဳေတြထဲက က်မ ျပန္ၿပီးေတာ့ ေလ့လာၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့ က်မဟာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ျဖစ္တာနဲ႔အမွ် အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာျမင့္မားေရး၊ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေရး၊ ကိုယ္က်င့္တရား ျမင့္ျမတ္ေရး အဲ့ဒါေတြကို က်မ ဦးတည္ခဲ့ပံုရပါတယ္။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ျပန္ၿပီးေတာ့ ဆင္ျခင္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ ဒါေတြေၾကာင့္ ေရးမိခဲ့တယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ ဒါေတာင္ အခုခ်ိန္ထိ မေသခ်ာေသးပါဘူး။ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္တုန္းပါပဲ။ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႔လားလို႔ က်မကိုယ္က်မ မေသခ်ာေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒါ ထင္ျမင္ခ်က္တခုပါ။ က်မ အဲ့ဒီလို ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ေရးခဲ့မိတယ္လို႔ က်မ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်ရပါတယ္။
ဒါက ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ က်မ ညံ့တာ၊ ေနာက္တခုက က်မတို႔ဟာ ၀တၳဳတပုဒ္ ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးတဲ့အခါ ကိုယ့္ရဲ႔စာကို စာဖတ္ပရိသတ္ ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိပါတယ္။ စာဖတ္ပရိသတ္ဆီကို ပို႔ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးေတြ အျမဲ႐ွိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်မတို႔ စာေတြ ေရးပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဖတ္ဖို႔ ေရးတာထက္ သူတပါးဖတ္ဖို႔ ေရးတာက ပိုၿပီးေတာ့ မ်ားပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မဟာ ပရိသတ္အတြက္ ရည္႐ြယ္ၿပီးေတာ့ ၀တၳဳေတြ အမ်ားႀကီး ေရးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပရိသတ္ဆီကို ရည္႐ြယ္ေသာ္လည္း ပရိသတ္ဆီကို မေရာက္ပဲ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားခဲ့ရတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြ၊ ကဗ်ာေလးေတြ ႐ွိပါတယ္။ အယ္ဒီတာစာပြဲက ဆုတ္ျဖဲၿပီးေတာ့ ေရာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အယ္ဒီတာ စာပြဲကေန ေက်ာ္သြားၿပီးမွ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ က်မရဲ႔ ၀တၳဳေလးေတြ ကဗ်ာေလးေတြ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတာ က်မ ခဏခဏ ႀကံဳရပါတယ္။ ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြထဲမွာ ပါပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ဟာ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြဆီကို ပို႔တဲ့အခါမွာ ပရိသတ္ဆီေရာက္ေအာင္ က်မတို႔ ေရးႏိုင္ရပါမယ္။ ဘယ္လို အတားအဆီးပဲ႐ွိ႐ွိ ဘယ္လို အျဖတ္အေတာက္ပဲ ႐ွိ႐ွိ ဒါကို လွည့္ပတ္ၿပီး ပို႔ႏိုင္ရပါမယ္။ အေရးႀကီးတာက ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်မတို႔က အဲ့ဒီလို မပို႔တတ္ဘူး။ က်မက ပိုၿပီးေတာ့ မပို႔တတ္ဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပရိသတ္ဆီကို ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးလိုက္ေပမယ့္ တခါတခါက်ေတာ့ ကံအေၾကာင္း မသင့္လို႔ ပရိသတ္ဆီကို မေရာက္ေတာ့ပဲ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတာ ႀကံဳရပါတယ္။ အဲ့ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ကဗ်ာေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲက က်မ ကဗ်ာတပုဒ္အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကဗ်ာေလးက တိုတိုေလးပါ။
ကဗ်ာေလးေခါင္းစဥ္က 'ေလလြင့္သူရဲ႔တိမ္' လို႔ အမည္ေပးထားပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၈) ႏွစ္ေလာက္က ေရးထားတာပါ။ က်မ အဲ့ဒီကဗ်ာကို ပရိသတ္ဆီပို႔ဖို႔ အခုအခ်ိန္ထိ ၃ ႀကိမ္တိတိ ပို႔ၿပီးပါၿပီ။ ၃ ႀကိမ္လံုးလံုး ေရေျမာင္းထဲပဲ ေရာက္သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီကဗ်ာေလး ဘာေၾကာင့္ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သလဲဆိုတာ ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ဆန္းစစ္ေပးပါလို႔ က်မ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ က်မ အဲ့ဒီကဗ်ာေလးကို ႐ြတ္ျပပါမယ္။ နဲနဲၾကာၿပီဆိုေတာ့ အလြတ္မရလို႔ စာ႐ြက္ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ႐ြတ္ပါမယ္။
မုန္းတီးသူမ်ား
ေန႔စဥ္စားသံုးရင္း
ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။
မုန္းတီးမႈေတြ စားရတယ္ဆိုတာ တျခား စားစရာ မ႐ွိလို႔ စားရတာပါ။ က်မမွာက ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် မုန္းတီးမႈကို စားရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ တခ်ိဳ႔ေသာ သူေတြ၊ ကံေကာင္းတဲ့သူေတြကေတာ့ စားစရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိမွာေပါ့။ အဟာရ႐ွိတဲ့ အစားအစာေတြ အမ်ားႀကီး စားတဲ့အခါမွာ သူတို႔ရဲ႔ ဗိုက္ေတြကလဲ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ပိုပိုၿပီး ပူလာပါတယ္။ (ရီသံ၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ ဒီပရိသတ္ထဲမွာ ဗိုက္ပူသူ ႐ွိရင္ (ရီသံမ်ား) တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ဘီယာေသာက္လို႔ ဗိုက္ပူတတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြက တမ်ိဳးေပါ့။ က်မမွာေတာ့ သူမ်ားလို စားစရာ အဟာရလဲ သိတ္မ႐ွိ၊ လူပံုကို ၾကည့္လိုက္ပါ၊ လူပံုကလဲ ပိန္ပိန္ ပုပု ေသးေသးေလး၊ ဒါ အဟာရ မ႐ွိေလာက္ဖူးဆိုတာ သိေလာက္ပါတယ္ေနာ္။ က်မတို႔မွာက ဆန္စပါး။ ၀၀လင္လင္ မစားရ။ တခ်ိဳ႔ေတာ့ ဆန္စပါးတင္မကဘူး၊ ဘိလပ္ေျမေတြ ဘာေတြလဲ စားတတ္ၾကတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မက စားစရာ မ႐ွိေတာ့ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ကိုယ့္ရဲ႔ မုန္းတီးမႈကို ကိုယ့္အမုန္းေတြကို ျပန္ၿပီး စားရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခြန္အားျဖစ္ေအာင္ ေနခဲ့ရပါတယ္။ အဲ့ဒီအဓိပၸါယ္နဲ႔ က်မဟာ ကဗ်ာေလးကို အဲ့ဒီလို ေရးဖြဲ႔ခဲ့ပါတယ္။
မုန္းတီးမႈမ်ား
ေန႔စဥ္စားသံုးရင္း
ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။
ႏွစ္သံုးဆယ္ၾကာတဲ့ မီးလွ်ံမ်ား
ေလတိုက္စားလို႔ ၿငိမ္းခဲ့ၿပီ။
အဲ့ဒါကလဲ အဲ့ဒီကဗ်ာေရးေတာ့ က်မက အသက္ ၃၀ မို႔လို႔ ႏွစ္ ၃၀ ၾကာတဲ့ မီးလွ်ံမ်ားလို႔ ေရးတာပါ။ (ရီသံမ်ား)
လြဲေခ်ာ္သြားတဲ့ နာရီမ်ားအတြက္
အိပ္မက္ေတြကို ႐ွက္တိုင္း
အနက္႐ိႈင္းဆံုးဆိုတဲ့ ေသာကမ်ား
ဘုရားတရင္း စိန္ေခၚခဲ့ရၿပီ။
နာရီလြဲတာ၊ အခ်ိန္လြဲတာေတြ လူ႔ဘ၀မွာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ က်မတို႔ မွန္းထားတာက တျခား၊ ျဖစ္သြားတာက တျခား၊ မွန္းထားတဲ့ အခ်ိန္ကတျခား၊ ျဖစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္က တျခား၊ အဲ့ဒါေတြ အမ်ားႀကီး ႀကံဳရပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက အဲ့ဒီလို ေရးပါတယ္။ 'ဘုရားတရင္း စိမ္ေခၚခဲ့ရၿပီ' ဆိုတာလဲ က်မတို႔က စိမ္ေခၚတာေတာင္မွ ရဲရဲတင္းတင္း စိမ္မေခၚရဲပါဘူး။ ဘုရားကို အာ႐ံုျပဳၿပီးမွ စိမ္ေခၚရတာပါ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ေနာက္တပိုဒ္ က်မ ဆက္ေရးပါတယ္။
ဂုဏ္သိကၡာေတြ ေႂကြမြၿပီး
စီးထားတဲ့ ဖိနပ္ေအာက္
အမွန္တရားေတြ ေမွာက္က်သြားတဲ့အခါ
ဘ၀ဆိုတာ ေကာလဟလပါပဲ။
(လက္ခုပ္သံမ်ား) ဂုဏ္သိကၡာလဲ မ႐ွိဘူး
http://mayaonlinemagazine.blogspot.com/2009/12/blog-post_09.html က ျပန္လည္ ေဖာက္သည္ခ်တာပါ။
Thursday, December 17, 2009
ကၽြန္ေတာ္ အျမဲေလးစားတဲ့စာေရးဆရာမ ဂ်ဴး (က်မေတာ္ေတာ္ညံ့ခဲ့ပါတယ္)
Sunday, August 16, 2009
က်က်န္ရစ္ခဲ ့ေသာ ပတ္၀န္းက်င္
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကိုယ္ ၃ႏွစ္သမီး ေလာက္ ျဖစ္လိမ္႔မယ္။
လမ္းကို ေတာက္တက္ ေတာက္တက္ ေလွ်ာက္ၿပီး အိမ္ထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားေနတာ။ ကေလးပီပီ လူႀကီးေတြ လုပ္သမွ် လိုက္စူးစမ္း လိုက္ မွတ္ေနခ်ိန္ေပါ႔။
ကေလးဆိုေတာ႔လဲ ကိုယ္႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ ၾကားေနတာေတြ လိုက္ေျပာေနေတာ႔တာေလ။ အဲဒီတုန္းက နားမလည္ ပါးမလည္ ဆိုဆိုေနတာက “ဦးသန္႔ ဗိမၼာန္ တည္ေဆာက္ေရး ဒို႔အေရး ဒုိ႔အေရး” တဲ႔။ ကိုယ္ ဒီလို ေအာ္လိုက္တိုင္း ကိုယ္႔ကိုထိန္းတဲ႔ အမႀကီးက လူၾကားထဲကေန ကိုယ္႔ကို ေပြ႔ခ်ီသြားရတာ။ ကိုယ္က ယက္ကန္ ယက္ကန္နဲ႔ ပါသြားရင္း ေအာ္ေနေသးတာ တဲ႔။ အေမက ျပံဳးရင္း ေနာင္ေတာ႔ ျပန္ေျပာျပတယ္။
ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္တို႔ငယ္ငယ္က တကၠသိုလ္၀င္းထဲက ဆရာ၊ ဆရာမေတြေနတဲ႔ အိမ္ေတြမွာ ေမြးခဲ႔၊ ေနခဲ႔၊ ႀကီးျပင္းခဲ႔ရေတာ႔ ဒါမ်ိဳးေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ႔ရတာ မဆန္းေတာ႔ဘူး။ အဲဒီတုန္းက အေဖက ကိုယ္႔ကို ခ်ီၿပီး ေက်ာင္းထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြ ေဟာၾကတဲ႔ ေဟာေျပာပြဲေတြကို သြားနားေထာင္တတ္တယ္။ ကိုယ္႔ငယ္ဘ၀မွာ အက်ီၤအျဖဴလက္ရွည္ကို လက္ေခါက္ထားၿပီး ကခ်င္ပုဆိုး၀တ္ထားတဲ႔ လူငယ္ေလးေတြဟာ အျမဲ ေလးစားစရာ ေကာင္းေနခဲ႔တယ္။
တခါက မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္တို႔အိမ္ရဲ႔ ၀ရန္တာေလးမွာ အေမက ကုလားထိုင္ေလးနဲ႔ စာအုပ္ဖတ္ေနတယ္။ ကိုယ္တို႔တအိမ္လုံး အားလုံး တိုးတိုးတိတ္တိတ္ျဖစ္ေနတာ ကေလးျဖစ္တဲ႔ ကိုယ္ေတာင္ ရိပ္မိေနတယ္။ ကိုယ္တို႔အိမ္ေရွ႔မွာ စစ္သား၀၀ႀကီးတေယာက္။ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္ေနတာ။
ကိုယ္ကလဲ ေအးေအးေဆးေဆး စာဖတ္ေနတဲ႔ အေမ႔ေဘးမွာ ေဆာ႔ေနမိတာ ထင္တယ္။ ေတာ္ၾကာေနေတာ႔ စစ္သားႀကီးက အိမ္သာ တက္ခ်င္လိုက္တာ တဲ႔၊ မထိန္းႏိုင္ေတာ႔သလို လက္ႏွစ္ဖက္ကို စုံခါၿပီး အိမ္ေရွ႔မွာ ေလွ်ာက္ေနတယ္။ ကိုယ္ကလဲ အေမ႔ကို တလွည္႔၊ သူ႔ကို တလွည္႔ ၾကည္႔လို႔။ သူမ်ားကို အျမဲကူတတ္တဲ႔အေမက ဘာျဖစ္လို႔ တံခါး မဖြင္႔ေပးပါလိမ္႔။
အေမက စာအုပ္ကို ပိတ္၊ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ အိမ္ထဲကို ၀င္သြားတယ္။ လာ လာ သမီး၊ အိမ္ထဲကို ၀င္ တဲ႔။ ေနာက္ေတာ႔မွ ကိုယ္ နားလည္ရတာ။ ကိုယ္တို႔ အိမ္သာရဲ႔ အေပၚ ထပ္ခိုးမွာ၊ ကိုယ္တို႔ အိမ္ေအာက္မွာ တိတ္တိတ္ေလး ပုန္းေနၾကတဲ႔ အသက္ကိုေတာင္ ျပင္းျပင္း မရွဴရဲတဲ႔ ေျပးလာၾကတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ဦးပဥၹင္းေတြ။
စစ္ဖိနပ္ေတြနဲ႔ လားလားမွ မဆိုင္တဲ႔ တကၠသိုလ္ေျမကို ေန၀င္း စစ္တပ္က စီးနင္းခဲ႔ၿပီေလ။
လက္နက္ရွိတဲ႔လူေတြရဲ႔ အႏိုင္က်င္႔မွဳက ေျပးခဲ႔ရလို႔ တခ်ိဳ႔က ေျခေထာက္ေတြ ကြဲ၊ ေသြးေတြျဖာက်လို႔။ အိမ္ေနာက္ေဖး တံခါးကို လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ပဲ ဖြင္႔လိုက္ၾကတယ္။ အိမ္ထဲကို တခ်ိဳ႔ သုတ္သုတ္ ၀င္လာၿပီး ထပ္ခိုးေပၚတက္၊ ကုတင္ေအာက္ထဲ ၀င္ၿပီး ျငိမ္ျငိမ္ေလး သူတို႔ေနၾကတယ္။
ညီမေလး..အကိုတို႔ကို ေရေလး တခြက္ေလာက္ တိုက္ပါ တဲ႔။ ကိုိယ္က ကေလးပီပီ ေျပးၿပီး ေသာက္ေရအုိးစင္က ေရကို ေၾကးခြက္ေလးနဲ႔ ခပ္၊ အိမ္ေအာက္မွာ ပုန္းေနတဲ႔ အကိုႀကီး အမႀကီးေတြဆီ သြားေပးရတယ္။ ဒါကို အမေတြက ဧည္႔သည္ေတြလာမွ ထုတ္တိုက္တဲ႔ ဖန္ခြက္ အသစ္ေတြ ထုတ္၊ ေရစင္စင္ေဆးၿပီးမွ ေရထည္႔တုိက္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရိုင္းစိုင္းၾကမ္းတမ္းတဲ႔ အသံေတြ မိုးျခိမ္းသံလို ၾကားလိုက္ရတယ္။ တျခားေနရာမွာ ပုန္းေနၾကတဲ႔ ေက်ာင္းသားေလးေတြ တခ်ိဳ႔ မိကုန္ၿပီေလ။ ကိုယ္တို႔လဲ ေၾကာက္လိုက္၊ စိတ္ပူလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔။ ဘာနဲ႔မွ မတူတဲ႔ ဆိုး၀ါးတဲ႔ ခံစားမွဳေတြပါပဲ။
ေဟ႔ေကာင္ေတြ ထြက္ခဲ႔စမ္း။ ေတာ္ေတာ္အလုပ္ရွဳပ္တဲ႔ ေကာင္ေတြ၊ ခ်စမ္းကြာ၊ ေဆာ္စမ္းကြာ။ မင္းလားကြ ဒို႔အေရး ေအာ္တာ။ မင္းလားကြ ေက်ာင္းသား သမဂၢ အေဆာက္အဦ ေဆာက္ခ်င္တာ။ မင္းလားကြ သမဂၢဖြဲ႔ခ်င္တာ။ လုပ္ခ်င္အုံး၊ ေအာ္ခ်င္အုံး တဲ႔။
ခုနက ဥာဏ္ဆင္ၿပီး အိမ္သာတက္ခ်င္လြန္းတဲ႔ စစ္သား၀၀ႀကီးက မ်က္ႏွာလိုအားရ ေသနတ္ဒင္နဲ႔ ခ်တယ္။ ေခါင္းမွာ ေသြးေတြက ျဖာကနဲ။ အိမ္ေအာက္မွာ ပုန္းေနတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ဘုန္းႀကီးေတြ ကိုယ္တို႔ ျခံထိပ္မွာ ရပ္ထားတဲ႔ ကားအျပာႀကီး ထဲ ထိုးႀကိတ္ၿပီး သူတို႔ ထည္႔လိုက္ၾကတယ္။
“အိမ္ထဲမွာ ဖြက္ထားတာရွိရင္ ထုတ္၊ ဖြက္ေပးထားတဲ႔လူပါ ဖမ္းမွာေနာ္” တဲ႔။ ကိုယ္႔အေမက သူ႔မ်က္ႏွာကို ခပ္ေအးေအးပဲ ၾကည္႔ေနခဲ႔တယ္။ အိမ္တံခါးကေတာ႔ ဧည္႔ဆိုးေတြအတြက္ ေသာ႔ခတ္ထားဆဲ။
လူေျခပါးခ်ိန္မွ အေဖ႔အ၀တ္အစား ေတြ ထုတ္၊ ထပ္ခိုးေပၚက ေက်ာင္းသားေတြကို အက်ီ ၤလဲေစတယ္။ သူတို႔ အက်ီ ၤေတြက ေခၽြးေတြ ရႊဲၿပီး ညစ္ပတ္ ေပက်ံေနတာေလ။ ဖိနပ္မပါဘဲ ေျပးလာၾကတဲ႔အတြက္ အိမ္မွာ ရွိတဲ႔ ဖိနပ္ေတြ ေပးလိုက္ၾကတယ္။ အေဖက လက္ဆြဲၿပီး တေယာက္ခ်င္း ေခၚ၊ အိမ္ကို လာလည္တဲ႔ ဧည္႔သည္ေတြ ျပန္လိုက္ပို႔သလိုလုိ နဲ႔ ဆရာေဆာင္ ေနာက္က တကၠသိုလ္ေဘာ္လုံးကြင္းကတဆင္႔ လြတ္ရာ ကၽြတ္ရာကို ပို႔ေပးလိုက္တယ္။
ကိုယ္တို႔ အိမ္နီးနားခ်င္း ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အိမ္မွာလဲ တခ်ိဳ႔က ၅ေယာက္၊ တခ်ိဳ႔က ၃ေယာက္။ ညေနေစာင္းမွ၊ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ စိတ္ခ်ရၿပီဆိုမွ လႊတ္လိုက္ၾကတယ္။ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ နားလည္တဲ႔ အၾကည္႔ေတြနဲ႔။ ဘယ္သူက ဘယ္လို ဖြက္ထားေပးၾကတာ ေျပာမေနၾကဘူး။ အားလုံးရဲ႔ မ်က္၀န္းမွာ ကိုယ္႔သားသမီးေတြ ေဘးကင္းရာမွ ေရာက္ပါ႔မလားလို႔ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္ေတြက အထင္းသား။
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေက်ာင္းသားေတြက ကိုယ္တို႔ ဦးေလး အေဒၚေတြ အရြယ္။ ေနာက္ ကိုယ္တို႔ အကိုေတြ အမေတြ အရြယ္၊ ေနာက္ ကိုယ္တို႔ ညီေတြ ညီမေတြ အရြယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြဟာ မတရားတဲ႔ အမိန္႔ အာဏာကို ဖီဆန္ခဲ႔ၾကတယ္။ အာဏာရွင္စနစ္ကို လက္မခံေၾကာင္း သတၱိရွိရွိ သူတို႔ျပခဲ႔ၾကတယ္။
+++++++++++++++++++++++++++
ကိုယ္တို႔ေခတ္မွာ ႏိုင္ငံကို ခ်စ္လို႔ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ ေနၾကတဲ႔ သူရဲေကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး။ တဦးခ်င္းစီကို မွတ္တမ္းတင္ဖို႔ရာ ကိုယ္႔ႏွလုံးသားက က်ယ္ျပန္႔ ေႏြးေထြးပါတယ္။ အဲဒီအထဲက ကိုယ္နဲ႔ တခါမွ အျပင္မွာ မေတြ႔ဖူး၊ လူခ်င္း မသိေပမဲ႔ သူ႔လုပ္ရပ္ေတြကို စိတ္ထဲမွာ စြဲေနမိတဲ႔ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ တေယာက္အေၾကာင္း ေရးခ်င္မိတယ္။
သူက ကိုေဌးၾကြယ္။ အသား ညိဳညိဳ၊ အျပံဳး ၾကည္ၾကည္နဲ႔ ခပ္ပိန္ပိန္ပါးပါး လူတေယာက္။ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ တေယာက္။ ၈၈ အေရးေတာ္ပုံကေန လူထု တိုက္ပြဲထဲကို ရဲရဲရင္႔ရင္႔ ပါ၀င္လာခဲ႔သူ တေယာက္။
သူ႔ရဲ႔ လူငယ္ဘ၀မွာ ဂစ္တာတီးရင္း၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္း၊ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ကုန္မဲ႔အခ်ိန္ေတြထဲ တိုင္းျပည္ စစ္ကၽြန္ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ သူ႔အခ်ိန္ေတြကို ဖဲ႔ေပးခဲ႔သူေတြထဲက တဦးေပါ႔။ တန္ဖိုးရွိတဲ႔ ငယ္ဘ၀ အခ်ိန္ေတြထဲမွာ ဆယ္စုႏွစ္တႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာေအာင္ (၁၄ႏွစ္ ေက်ာ္) ေထာင္ထဲမွာ ေနခဲ႔ရၿပီးသူ။ အခုလက္ရွိလဲ ေနာက္တႀကိမ္ ေထာင္နန္းစံေနရသူ။
ကိုယ္ သူ႔ကို လူခ်င္းေတာ႔ မသိခဲ႔ဘူး။ ေတြ႔ဖို႔လဲ အေၾကာင္းမတိုက္္ဆိုင္ခဲ႔ဘူး။ ဒါေပမဲ႔ သူ႔ရဲ႔ စကားေတြ၊ ေဆြးေႏြးခ်က္ေတြက တဆင္႔ သူ႔ကို သိခဲ႔ရတယ္။ သူရဲ႔စကားေတြက ေပ်ာ႔ေျပာင္းတယ္၊ ဒါေပမဲ႔ သူ႔ခံယူခ်က္က ျပတ္သားတယ္။ သူ႔မွာ တိုင္းျပည္ေအးခ်မ္းဖို႔ အတြက္ဆိုရင္ ရန္သူကိုလဲ မိတ္ေဆြလို လက္ခံႏိုင္တဲ႔ အျမင္ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ခိုင္မာတဲ႔ သူ႔ရပ္တည္ခ်က္ကို အေလ်ာ္အစားေပးမဲ႔သူမ်ိဳး မဟုတ္တာလဲ ေသခ်ာတယ္။
ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ရွဳပ္ေထြးခ်င္ ရွဳပ္ေထြးမွာပဲ။ အယူအဆ တိုက္ပြဲေတြ ကိုယ္႔ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ဒါေပမဲ႔ တိုင္းျပည္ခ်စ္စိတ္နဲ႔ သူတို႔ ေသြးစည္း ခဲ႔ၾကတယ္။ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးခဲ႔ၾကတယ္။ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ျပည္သူေတြအဖို႔ ေမြးရက်ိဳးနပ္တဲ႔ သားေကာင္းရတနာေတြ ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။
“၈၈ မ်ိဳးဆက္ဟာ ဘာေတြလုပ္ခဲ႔လဲလို႔ ေျပာရင္ က်ေနာ္တို႔ဟာ အျငိမ္းခ်မ္းဆုံးနဲ႔ အညင္သာဆုံး အသြင္ကူးေျပာင္းႏိုင္ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းခဲ႔တယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ေျပာလိုပါတယ္” လို႔ ကိုေဌးၾကြယ္က သူတို႔သေဘာထားကို အဓိပၸါယ္ ဖြင္႔ခဲ႔တာပါ။
ဆႏၵက ဒီလိုဆိုေပမဲ႔ အေျခအေနက မေပးလာခဲ႔ရင္လဲ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆုံးျဖတ္ ေျပာဆိုခဲ႔တယ္။ “တျခားေရြးစရာ လမ္းမရွိေတာ႔ဘူး ဆိုရင္ေတာ႔ အရုိးေတြ ေတာင္လိုပုံမွပဲ တည္ေဆာက္လို႔ရေတာ႔မယ္ ဆိုလို႔ရွိရင္လည္း က်ေနာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြဟာ ေပးဆပ္ဖို႔ အဆင္သင္႔ပါပဲ” တဲ႔။
သူ အမွာစကား ပါးလိုတာက “ဒိထက္ပိုၿပီး ညီညြတ္မယ္၊ ဒိထက္ပိုၿပီး ႀကိဳးစားမယ္၊ ဒိထက္ပိုၿပီး ရဲရင္႔မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ပ်က္ကို ပ်က္သုဥ္းရမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္” တဲ႔။
ကိုယ္သူ႔ကို အမွတ္ရဆုံးနဲ႔ အေလးစားမိဆုံး အခ်ိန္ေတြ ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြက ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာေတာ္လွန္ေရးတုန္းကပါ။ အဲဒီတုန္းက ေလာင္စာဆီ သပိတ္နဲ႔ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားမ်ား လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္ေနခ်ိန္။ လူထုေခါင္းေဆာင္ ကလည္း ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ က်ေနခ်ိန္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ စစ္တပ္က လက္ဦးမွဳ ယူၿပီး ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ျပည္သူခ်စ္တဲ႔ အႏုပညာရွင္ေတြကို တညတည္းမွာပဲ ဖမ္းဆီးလုိက္ခဲ႔တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုေဌးၾကြယ္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အဖမ္းမခံခဲ႔ရဘူး။ ေရွာင္တိမ္းေနခဲ႔တာပါ။
လူထုကလဲ အေထြေထြ အၾကပ္အတည္းေၾကာင္႔ မေက်နပ္ဘူး။ မီးခဲျပာဖုံး အေျခအေန။ စနက္တံကို မီးရွိဳ႔မဲ႔သူ လိုေနတယ္။ ျပတ္သားတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မွဳ အေရးတႀကီး လိုေနပါတယ္။ လူထုက အေၾကာက္တရားေတြ၊ ဖိႏွိပ္မွဳေတြရဲ႔ ေအာက္က မရဲတရဲ ေခါင္းျပဴၿပီး ၾကည္႔ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ပါသြားေတာ႔ ဘယ္လိုေနမလဲ စဥ္းစားသာ ၾကည္႔ေပေတာ႔။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျပည္သူက သူ႔ကို လိုအပ္ခဲ႔တယ္။ လိုအပ္တဲ႔အတိုင္း ကိုေဌးၾကြယ္က ဦးေဆာင္မွဳ ေပးႏိုင္ခဲ႔တယ္။ မမီးမီးက လူထုေရွ႔က ရပ္ခဲ႔တယ္။ မနီလာသိန္းက ေရွ႔ဆုံးကေန ပါခဲ႔တယ္။ သာသနာကို ေစာင္႔ေရွာက္တဲ႔ သံဃာၤေတာ္ေတြကို ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ေမတၱာပို႔ႏိုင္ဖို႔ လူထုကို ေမတၱာရပ္ခံရင္း စည္းရုံးခဲ႔တယ္။ သူတို႔အသံေတြ ေလလိွဳင္းမွာ ပ်ံ႔လြင္႔ေနခဲ႔တယ္။ ေမတၱာပို႔သံနဲ႔ လႊမ္းျခံဳတဲ႔၊ မတရားတာကို ဆန္႔က်င္တဲ႔ လွပမွဳတခု ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။
“က်ေနာ္တို႔ရဲ႔ ရင္းႏွီးသမွ် ေပးဆပ္သမွ်ဟာ သဲထဲ ေရသြန္ ျဖစ္သြားမွာ မဟုတ္ဘူး။ အခ်ည္းႏွီး မဟုတ္ဘူး။ လူမိုက္ေတြရဲ႔ လုပ္ရပ္မဟုတ္ဘူး။ ႏိုင္ငံရဲ႔ စနစ္တခုကို ေျပာင္းလဲခ်င္တဲ႔ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႔ ေလးနက္တဲ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္” လို႔ ကိုေဌးၾကြယ္က ရုိးသားစြာ ေျပာခဲ႔တာ ကိုယ္႔နားထဲ စြဲေနခဲ႔တာပါ။ သူ႔ရဲ႔ လြတ္ေျမာက္ျခင္းဟာ အမွန္တရား ရွင္သန္ျခင္းပါ။
အဲဒီအခ်ိန္ေတြဟာ ကိုေဌးၾကြယ္ရဲ႔ အခက္အခဲဆုံးအခ်ိန္ေတြထဲက တခု ျဖစ္မွာ အေသအခ်ာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ သူသိပ္ခ်စ္တဲ႔ သူ႔အေမက သူ႔ဘ၀ရဲ႔ ေနာက္ဆုံး အခ်ိန္ေတြကို ရင္ဆိုင္ေနရလို႔ပါပဲ။ ကိုေဌးၾကြယ္ရဲ႔ အသံေတြကို ျပည္သူေတြ ေရဒီယုိေတြက နားေထာင္ေနသလို သူ႔အေမကလဲ အိပ္ယာထဲကေန နားေထာင္ရင္း သူ႔သားေလး လြတ္ေျမာက္ေနေသးတယ္လို႔ စိတ္မွန္းနဲ႔ သိေနရသူပါ။
အေမခ်စ္တဲ႔ သား..။ သူ႔လိုအပ္ခ်က္ေတြကို အရိပ္ၾကည္႔ ျဖည္႔ဆည္းေပးေနသူ အေမ..။ အေမ႔ ေနာက္ဆုံး အခ်ိန္မွာ ဘယ္လို စိတ္နဲ႔မ်ား အေ၀းမွာ ေနႏိုင္ပါလိမ္႔မလဲ။ အေျပး လာေတြ႔ခ်င္မွာေပါ႔။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သားအမိ ေတြ႔ခြင္႔၊ ျပဳစုခြင္႔ကို တျမိဳ႔တည္း ေနေနရေပမဲ႔ အာဏာရွင္စနစ္ႀကီးက တံတိုင္းျခားလိုက္တယ္။ တိုင္းျပည္ခ်စ္စိတ္နဲ႔ ဘ၀ကူးခါနီး အေမရဲ႔ ေ၀းရာမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း ေနခဲ႔ရတယ္။
သူ႔ဓာတ္ပုံေတြ ရပ္ကြက္တိုင္း ျမိဳ႔နယ္တိုင္းရဲ႔ ေနရာ အႏွံ႔အျပားမွာ ကပ္ၿပီး ဆုေငြ ထုတ္ေစကာ အာဏာရွင္ရဲ႔ နံပါတ္ (၁) ရန္သူ ျဖစ္ေၾကာင္း သိသာေစခဲ႔တယ္။
ေနာက္ေတာ႔ အေမနားေထာင္ေနက် ေရဒီယိုေလးဟာ အသံတိတ္သြားခဲ႔ၿပီ။ မီးပ်က္လို႔၊ ေရဒီယုိပ်က္လို႔ ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႔ သူ႔သားေလးရဲ႔ သတင္းဆိုးကို အေမ႔ကို ဖုံးကြယ္ ေ၀၀ါး ေမွာင္ခ်လိုက္ၾကတယ္။ အေမ သိပါတယ္။ ေကာင္းေကာင္း ရိပ္မိပါတယ္။ “ေအာ္..ဒီကေလးကို အေမ ဘာလို႔မ်ား ေမြးမိပါလိမ္႔၊ ဒုကၡေရာက္လိုက္ရရွာတဲ႔ သားရယ္” လို႔ အိပ္ယာထဲက ေရရြတ္ရွာသတဲ႔။ ေနာက္ေတာ႔ အေမ ရွင္ရက္နဲ႔ ျပန္ေတြ႔ခြင္႔ မသာေတာ႔ပါဘူး။
ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ႔ သူရဲေကာင္း မွတ္ေက်ာက္ စစ္ေၾကာေရးစခန္း အဆင္႔ဆင္႔ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီးခ်ိန္မွာ သူခ်စ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းရဲေဘာ္ေတြနဲ႔အတူ ႏိုင္ငံေတာ္က ကိုေဌးၾကြယ္ကို ဆုတံဆိပ္ ခ်ီးျမွင္႔လိုက္တယ္။ ရခိုင္၊ ဘူးသီးေတာင္ ေထာင္မွာ ေထာင္ဒဏ္ (၆၅)ႏွစ္ တဲ႔။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ဒီေန႔ဟာ ဇူလိုင္ (၇)ရက္ေန႔။ ေခတ္အဆက္ဆက္က ေက်ာင္းသားေတြဟာ မတရားတဲ႔ အာဏာရွင္စနစ္ကို အဆင္႔ဆင္႔ ပုခုံးေျပာင္း ဆန္႔က်င္ ေတာ္လွန္ခဲ႔ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢအေဆာက္အအုံႀကီးကို အာဏာရွင္ ေန၀င္း အစိုးရအဖို႔ သူပုန္စခန္းရယ္လို႔ မွတ္ခ်ျပဳ အျငိဳးထား၊ ဒိုင္းနမိုက္နဲ႔ ျဖိဳခ်ခဲ႔တဲ႔ ဖ်က္မရတဲ႔ သမိုင္းအမည္းစက္ဟာ ဒီေန႔ေပါ႔။
ဒီေန႔မွာ ကိုယ္ဟာ သူရဲေကာင္းေတြ ေပါမ်ားလွတဲ႔ ကိုယ္တို႔တိုင္းျပည္က အညတရ သူရဲေကာင္းေလးေတြကို ဦးညႊတ္ အေလးျပဳ လိုက္ပါတယ္။ သူတို႔အသက္၊ ေသြး၊ ေခၽြးေတြ၊ သူတို႔စြန္႔လႊတ္မွဳေတြေၾကာင္႔ သူတို႔ခ်စ္တဲ႔ အမွန္တရားဟာ တေန႔ေတာ႔ အရာထင္လာရမွာ ဧကန္မုခ်ပဲ။
ကိုယ္တို႔ရဲ႔ ေခတ္အဆက္ဆက္ သူရဲေကာင္းမွတ္တမ္းႀကီးမွာ သူတို႔ဟာ သူတို႔နံမည္ေလးေတြကို ထြင္းထု သြားခဲ႔ၿပီ။
ကိုယ္တို႔ထက္ ႀကီးတဲ႔လူႀကီးေတြက ဒီမွတ္တမ္းႀကီးကို အသိအမွတ္ျပဳ ေလးစားသမွဳနဲ႔ ရင္မွာ အပ္ၾကလိမ္႔မယ္။
ကိုယ္တို႔တေတြကေတာ႔ ခ်စ္ခင္ ေလးျမတ္မွဳေတြနဲ႔ အရုိအေသ ေပးရလိမ္႔မယ္။
ကိုယ္တို႔ထက္ငယ္တဲ႔ လူငယ္ေတြကလဲ အားက် ၾကည္ညိဳစိတ္ေတြနဲ႔ မွတ္တမ္းႀကီးကို ဆက္ဖတ္ၾက၊ ဆက္ေရးၾကလိမ္႔မယ္။
မွတ္တမ္းတခုလုံး မ်က္ရည္ေတြ ေသြးေတြ စြန္းေပလို႔ပါလား။ ။
မိုးခ်ိဳသင္း
Rest of your post
Saturday, July 25, 2009
အႏုျမဴ လက္နက္ႏွင့္ နအဖ လႈိဏ္ေခါင္း
စစ္အေတြးအေခၚ- အႏုျမဴ လက္နက္ႏွင့္ နအဖ လႈိဏ္ေခါင္း စစ္ပြဲသဏၭာန္ソース: Welcome to the Mizzima News - Burmese Version thant.aung@gmail.com (ဘိုဘိုေက်ာ္ျငိမ္း) 09/07/24
ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကတည္းက စစ္တပ္အုပ္စိုးတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏွစ္စဥ္က်င္းပတဲ့ တပ္မႉးမ်ား ညီလာခံဟာ အေရးပါတဲ့ အစည္းအေဝး ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လမွာ က်င္းပတဲ့ တပ္မေတာ္ အစည္းအေဝးမွာ ...
စစ္အေတြးအေခၚ- အႏုျမဴ လက္နက္ႏွင့္ နအဖ လႈိဏ္ေခါင္း စစ္ပြဲသဏၭာန္
ႏိုင္ငံတႏုိင္ငံရဲ႕ စစ္တပ္တခု ဖြဲ႔စည္းပံု၊ ဗ်ဴဟာခ်ပံု၊ ပံုေဖာ္ေတြအားလံုးဟာ စစ္ေရးအေတြးအေခၚ Military Doctrine အေပၚ မူတည္ပါတယ္။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးစစ္ (၁၉၃၇-၁၉၄၅) ခုႏွစ္က အေတြ႔အၾကံဳေပၚ မူတည္ၿပီး တ႐ုတ္တပ္နီေတာ္ဟာ ေမာ္စီတံုးရဲ႕ ျပည္သူ႔စစ္ပြဲ အေတြးအေခၚ People’s War Doctrine ကို လက္ခံက်င့္သံုးခဲ့တယ္။ ဒီအေတြးအေခၚရဲ႕ အေျခခံက ရန္သူကို က်ယ္ျပန္႔တဲ့ တ႐ုတ္ျပည္ၾကီးရဲ႕ သဘာဝ အေနအထားနဲ႔ ၾကီးမားတဲ့လူဦးေရ အားသာမႈကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ေျပာက္က်ားစစ္နဲ႔ အႏိုင္ယူမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚ ျဖစ္တယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကတည္းက စစ္တပ္အုပ္စိုးတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏွစ္စဥ္က်င္းပတဲ့ တပ္မႉးမ်ား ညီလာခံဟာ အေရးပါတဲ့ အစည္းအေဝး ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လမွာ က်င္းပတဲ့ တပ္မေတာ္ အစည္းအေဝးမွာ ထိုအခ်ိန္က ဒုစစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ျဖစ္သူ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ စန္းယုက တပ္မေတာ္စစ္ေရး အေတြးအေခၚသစ္ New Military Doctrine ကို လိုအပ္ရင္ ရွာေဖြသင့္ၿပီလုိ႔ တင္ျပလာပါတယ္။ ဒုစစ္ဦးစီခ်ဳပ္ (ေရ) ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ ေသာင္းတင္ ဦးစီးတင္ျပတာမွာ ေသာင္းက်န္းသူတုိက္ဖ်က္ေရး နည္းလမ္းနဲ႔ ဗ်ဴဟာ People Militia (အရပ္သားစစ္သည္) မ်ားကို သင္တန္းေပးေရးနဲ႔ ပညာေပးေရးတို႔ ပါဝင္ပါတယ္။ ဒီေဆြးေႏြးမႈမွာ ေသာင္းက်န္းသူ ႏွိမ္ႏွင္းေရးနဲ႔ ျပည္ပက်ဴးေက်ာ္မႈ (အကယ္္၍ အင္ဒိုခ်ဳိင္းနား စစ္ပြဲၿပိဳခဲ့ေသာ္) တို႔ ျဖစ္တယ္။ ဒုဗိုလ္မႉးၾကီး သူရထြန္းတင္နဲ႔ အဖြဲ႔ကို ႏိုင္ငံျခားသို႔ ေစလႊတ္ေလ့လာေစခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္မွစၿပီး “ျပည္သူ႔စစ္” (People’s War) ကို တပ္မေတာ္ရဲ႕ စစ္ေရးအေတြးအေခၚ Military Doctrine အျဖစ္ခံယူခဲ့ပါတယ္။
ဒီျပည္သူ႔စစ္ စစ္အေတြးအေခၚရဲ႕ ေသာင္းက်န္းသူ ဆန္႔က်င္ေရး၊ စစ္ဆင္ေရးအပိုင္းကို ၁၉၆၆ ခု ဇႏၷဝါရီလကေန မတ္လအထိ ဗကပ တုိ႔ရဲ႕ ျမစ္ဖ်ားခံေဒသတိုင္းမွာ စမ္းသပ္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၆၈ ခု တပ္မေတာ္ အစည္းအေဝးမွာ အဓိက ေဆြးေႏြးခဲ့တာကေတာ့ ျပည္သူ႔စစ္ အေတြးအေခၚနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ ျဖတ္ ၄ ျဖတ္ ဗ်ဴဟာပါပဲ။ တပ္မေတာ္ဟာ ေအာက္ျမန္မာျပည္နဲ႔ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းမွာ ျဖတ္ ၄ ျဖတ္နည္းကို သံုးခဲ့ေပမယ့္ အေနာက္ေျမာက္ေဒသမွာေတာ့ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္တုိ႔ရဲ႕ ေထာက္ပံ့မႈေၾကာင့္ ေရႊ႔ေျပာင္းတုိက္ခုိက္တဲ့ သမ႐ိုးက်စစ္ (Mobile Convention) နဲ႔ ေျပာက္က်ားစစ္ကို သံုးခဲ့တယ္လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ ေလေပၚကေန ဗံုးၾကဲမႈ၊ ေလေၾကာင္း ကာကြယ္မႈ၊ အေျမာက္နဲ႔ပစ္ၿပီး ကာကြယ္မႈတို႔အျပင္ ကတုတ္က်င္းတိုက္ပြဲ (Trench Warfare) ဟာ စစ္ဗ်ဴဟာရဲ႕ အေရးၾကီးတဲ့ က႑ကေန ပါဝင္ခဲ့တယ္လုိ႔ ဆိုပါတယ္။
ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ လက္ခံခဲ့တဲ့ People’s War လို႔ေခၚတဲ့ ”ျပည္သူ႔စစ္” နဲ႔ ႏိုင္ငံျခားက်ဴးေက်ာ္မႈကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ေျပာက္က်ားစစ္ပြဲနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္အတြက္ တန္ျပန္သူပုန္ ဗ်ဴဟာစစ္ဆင္ေရးတို႔ဟာ ထုသံုးထု (Three Masses)၊ လူထု၊ အခ်ိန္နဲ႔ နယ္ပယ္ Population, Time and Space နဲ႔ “ပမာဏေလးရပ္“ (Four Strengths) လူထုအင္အား၊ ပစၥည္းအား အခ်ိန္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္ Manpower, Material, Time and Morale တို႔အေပၚ အေျခခံပါတယ္။
(မွတ္ခ်က္ - က်ေနာ္ မၾကာခဏ ေရးျပခဲ့တဲ့ အတိုက္အခံေတြကို ေခ်မႈန္းတဲ့ေနရာမွာ Time and Space အခ်ိန္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈ နယ္ပယ္ - Political Space တို႔ကုိ ဗ်ဴဟာအျဖစ္ အသံုးျပဳတယ္ဆိုတာကို သတိရေစလိုပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ဆိုတာ စစ္ေတြး ေတြးၾကတာပါပဲ။)
ဒါေပမဲ့ ဒီစစ္အေတြးအေခၚကို ခ်မွတ္တဲ့ အဲဒီကာလက ႏိုင္ငံျခားကေန က်ဴးေက်ာ္မႈကို ခုခံကာကြယ္ရာမွာ ဗ်ဴဟာက်က် ျငင္းဆိုမႈ Strategic denialနဲ႔ တန္ျပန္ထိုးစစ္ဆင္ႏိုင္္မႈ - counter-offensive Capability တို႔ကို ေဖာ္ထုတ္ထားျခင္း မရွိခဲ့ေသးပါဘူး။
ေနာက္တဆင့္ စစ္ေရးအေတြးအေခၚကို ေဖာ္ထုတ္ျခင္း
၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းအၿပီး စစ္ေကာင္စီ (နဝတ) ကို ဖြဲ႔စည္းအၿပီး မၾကာခင္မွာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ လက္ရွိစစ္အေတြးအေခၚနဲ႔ ဗ်ဴဟာကို ျပန္လည္သံုးသပ္ၿပီး စစ္တပ္ကို ေခတ္မီေအာင္ လက္နက္တပ္ဆင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီအေတြးအေခၚဟာ ႏိုင္ငံျခားက်ဴးေက်ာ္မႈ သို႔မဟုတ္ တဆင့္ခံ က်ဴးေက်ာ္မႈကို စိုးရိမ္ပူပန္မႈေၾကာင့္ပါ။ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုၾကီးအတြင္းမွာ ျမန္မာ့ေရပိုင္နက္အတြင္းမွာ အေမရိကန္ ေရတပ္သေဘာၤေတြ ေရာက္ရွိေနတာ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပိုင္မႈကို ေစာ္ကားျခင္းလို႔ စစ္ဗိုလ္ေတြက ယူဆၾကပါသည္္တဲ့။ ဒါ့အျပင္ စစ္အစိုးရဟာ နယ္ျခားေဒသမွာရွိတဲ့ သူပုန္ေတြကို ႏိုင္ငံျခား အင္အားၾကီး ႏိုင္ငံေတြက အင္အားျပည့္ေအာင္ ထူေထာင္ေပးၿပီး ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ စစ္အစိုးရသစ္ကို ယွဥ္ၿပိဳင္ခိုင္းႏိုင္တာကိုလည္း စိုးရိမ္ပူပန္ၾကပါတယ္္တဲ့။ ဒါ့အျပင္္ ၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပံုၾကီးအၿပီးနဲ႔ စစ္တပ္ကေန အာဏာသိမ္းအၿပီး ေပၚေပါက္ျပန္႔ႏွံ႔လာတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြက ႏိုင္ငံျခားအကူယူၿပီး ႏိုင္ငံျခားကေန ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္းေသာ္၎၊ ဝင္ေရာက္သိမ္းပိုက္ျခင္းျဖင့္ စစ္အစိုးရ မတည္ၿငိမ္ရန္ေသာ္၎၊ ျပဳတ္က်ရန္အတြက္ေသာ္၎ ၾကိဳးစားအားထုတ္ေနၾကတယ္လို႔ စစ္အစိုးရက ယံုၾကည္ေနၾကပါတယ္တဲ့။ ဒီျဖစ္ႏိုင္စရာ၊ ထင္စရာ အႏၲရာယ္ေတြေၾကာင့္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ Siege mentality အဝိုင္းခံရေနၾကရသလို ခံစားရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ဒီလို စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ ေခါင္းထဲမွာ ျပည္ပကေန ဝင္ေရာက္္က်ဴးေက်ာ္ႏိုင္တဲ့ အႏၲရာယ္ ၾကီးမားလာတာနဲ႔အမွ် နဝတ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ တပ္မေတာ္ကို ေခတ္မီတဲ့ စစ္လက္နက္ေတြ တပ္ဆင္႐ံုသာမက စစ္အေတြးအေခၚ Military Doctrine ကိုပါ ေခတ္မီတိုးတက္လာေအာင္ ထပ္ဆင့္ျဖည့္စြက္ေစပါတယ္တဲ့။ ဒီစိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္ ၁၉၈၉-၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ေတြမွာ ေလယာဥ္ပစ္ အေျမာက္ေတြနဲ႔ တင့္ကားအစီး ၆ဝ ကို ဝယ္ယူခဲ့ပါတယ္။ ထိပ္တန္း စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ အေတြးအေခၚမွာလည္း ေမာ္စီတံုးရဲ႕ မဟာဗ်ဴဟာ ေတြးေခၚနည္းေတြဟာလည္း လႊမ္းမိုးလ်က္ ရွိပါတယ္။ ျမန္မာလုိ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ေမာ္စီတံုးရဲ႕ လက္ေရြးစင္ စစ္အေၾကာင္း ေရးသားခ်က္ေတြနဲ႔အတူ လင္ေျပာင္ရဲ႕ ျပည္သူ႔စစ္ People’s War နဲ႔ ေခ်ေဂြဗာရားရဲ႕ ေျပာက္က်ားစစ္ပြဲတို႔ဟာ ၁၉၆ဝ နဲ႔ ၁၉၇ဝ ခုႏွစ္ေတြအတြင္းက မဆလစစ္ဗိုလ္ေတြအတြင္း အဖတ္အမ်ားဆံုး စာအုပ္ေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္နဲ႔ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္အတြင္း တပ္မေတာ္က ၾကည္း၊ ေရ၊ ေလ ပူးတြဲစစ္ဆင္ေရး ေလ့က်င္ခန္းကို က်င္းပခဲ့ၿပီး ၁၉၉၈ ခုႏွစ္ေလာက္မွာေတာ့ စစ္ေရးအေတြးအေခၚျဖစ္တဲ့ “ျပည္သူ႔စစ္“ People’s War ကတဆင့္ တိုးတက္တဲ့ စစ္အေတြးအေခၚကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္္သန္းေရႊက “ေခတ္သစ္အေျခအေနေအာက္ရွိ ျပည္သူ႔စစ္“ People’s War Under Modern Condition လို႔ တရားဝင္ ခင္ပြန္းတပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအေတြးအေခၚနဲ႔ နာမည္ကိုယ္တိုင္္က တ႐ုတ္ေတြဆီကေန ေျဗာင္ခိုးခ်ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေတြးအေခၚဟာ အရင္က ျပည္သူ႔စစ္မွာ မပါခဲ့တဲ့ ရန္သူကို ဗ်ဴဟာက်က် ျငင္းပယ္ျခင္း Strategic Denial နဲ႔ Counter Offensive Capabilities လို႔ ေခၚတဲ့ တန္ျပန္ထိုးစစ္၊ ဒီ ၂ ပိုင္းကို ထပ္ျဖည့္ထားျခင္းပင္ ျဖစ္တယ္။ လူဗိန္းစကားနဲ႔ေျပာရရင္ စစ္တပ္က က်ဴးေက်ာ္လာတဲ့ ႏိုင္ငံျခားစစ္တပ္ကို ပမာဏတိုက္ပြဲေတြမွာ မထိန္းထားႏိုင္ခဲ့ရင္ ရပ္ရြာၿမိဳ႕နယ္တိုင္းနဲ႔ တျပည္လံုး အတိုင္းအတာအလိုက္ ေတာ္လွန္ေရး တပ္ဖြဲ႔ေတြဖဲြ႔ၿပီး ေတာ္လွန္ၿပီး ရန္သူကို အထိနာေစပါမယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရန္သူရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကို အထိနာေစၿပီး ရန္သူ ေျခကုန္လက္ပန္းက်လို႔ ကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္မွ လိုအပ္တဲ့ (အင္အား) ကို စုၿပီး တန္ျပန္ထိုးစစ္ကို ဆင္ႏြဲလို႔ ရန္သူကို အမိႏိုင္ငံေျမကေန ေမာင္းထုတ္ဖို႔ အစီအစဥ္ အေတြးအေခၚျဖစ္တယ္။
အတိုခ်ဳပ္ေျပာရရင္ အရင္က ျပည္တြင္းစစ္နဲ႔ ျပည္တြင္းသူပုန္တို႔ကိုပဲ အသားေပးခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဟာ အခုအခ်ိန္မွာ ျပည္ပရန္သူ (မွတ္ခ်က္ - အေမရိကန္လို႔ သေဘာေပါက္ပါ - စာေရးသူ) ကို ပိုအေရးေပးလာၿပီး တ႐ုတ္တို႔ရဲ႕ စစ္ေရးအေတြးအေခၚကို တိုက္႐ိုက္ခိုးယူၿပီး ျပည္ပရန္သူကို ပထမတင္းခံထား၊ တန္ျပန္ထိုးစစ္နဲ႔ အႏိုင္ယူမယ္ဆိုတဲ့ စစ္ေရးအေတြးအေခၚ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေတြးအေခၚမွာ ရန္သူရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကို ေျပာက္က်ား စစ္ဆင္ေရးနဲ႔ တိုက္ဖ်က္ၿပီး ခုခံဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
႐ႈပ္ေထြးကုန္မွာစိုးလို႔ အေသးစိတ္ကို တင္ျပထားျခင္း မရွိပါ။
ဒီအေတြးအေခၚကို စိတ္ဝင္စားသူေတြ ရွိခဲ့ရင္ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ ပထမပိုင္းက ထုတ္ေဝခဲ့တဲ့ ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး (Ph.D) ရဲ႕ Buliding the Tatmadaw, Myanmar Armed Forces Since 1948 ကို ဖတ္ရႈသင့္ပါတယ္။ ေမာင္ေအာင္မ်ဳိးဟာ Australia National University (ANU) ကေန Ph.D ဘဲြ႔ကို ရခဲ့ၿပီး ျမန္မာ့တပ္မေတာ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကို ေမြးထုတ္ေပးေနတဲ့ Nation Defense College မွာ တာဝန္ယူခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒါက္တာေမာင္ေအာင္မ်ဳိးဟာ တခါတရံ မသိမသာ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ကို ေဖးေဖးမမ တင္ပို႔ေလ့ရွိေပမယ့္ ပညာရွင္သက္သက္ မ်က္စိနဲ႔ၾကည့္ရင္ စာေပပညာရွင္ (Academic) ေတြၾကားမွာ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ အေၾကာင္းကို အသိဆံုးမွာ ေဒါက္တာ ေမာင္ေအာင္မ်ဳိးလို႔ ဆိုရပါမယ္။ အေၾကာင္းမွာ အတြင္းသိျဖစ္လို႔ပါ။ စာေရးသူရဲ႕ အျမင္မွာ သူသိသမွ် မေရးရဲလို႔ အျပစ္မေရာက္႐ံုသာ ေရးႏိုင္ျခင္းလို႔ ယူဆပါတယ္။ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္အေၾကာင္း စိတ္ဝင္စားပါရင္ သူ႔ရဲ႕ ေရးသားခ်က္ေတြကို ဖတ္သင့္တယ္။ ANU ကေန ထုတ္တဲ့ သူ႔ေရးသားခ်က္ေတြ ရွိပါေသးတယ္။ လက္ေတြ႔ရႈေထာင့္ကေန ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဦးေအာင္ေက်ာ္ေဇာဟာ ကိုယ္တုိင္ စစ္တိုက္လာသူ ျဖစ္႐ံုမက နယ္စပ္မွာရွိတဲ့ တပ္ဖြဲ႔ေတြ အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိရွိသူပါ။ ဒါ့အျပင္ တ႐ုတ္ေရးရာကို ကြ်မ္းက်င္သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဤပုဂၢိဳလ္ ၂ ဦးထံမွ စာေတြ႔လက္ေတြ႔ ႐ႈေထာင့္ ၂ ခုစလံုးကေန ၾကည့္ရႈေလ့လာသင့္တယ္လို႔ ထင္လုိ႔ပါ။
စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဆီကေန ခြင့္ျပဳခ်က္ မရလို႔လား။ စိုးရိမ္စိတ္ေၾကာင့္လား မသိ၊ ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး မေရးခဲ့တာေလးေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ဥပမာ - စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ အႏုျမဴစီမံကိန္းနဲ႔ အေဝးပစ္ ဒံုးပ်ံပညာ ရွာေဖြစုေဆာင္းျခင္းတုိ႔ကို လံုးဝ ခ်န္လွပ္ခဲ့ပါတယ္။
ပထမ အီရတ္စစ္မွာ အီရတ္က ကူဝိတ္ကို သိမ္းၿပီး၊ ေနာက္တဆင့္ ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယားကို သိမ္းႏိုင္တာေၾကာင့္၊ ေဆာ္ဒီကို ကာကြယ္ဖို႔ အေမရိကန္မွာ ၂ ႏိုင္ငံ နားလည္မႈအရ တာဝန္ရွိတာေၾကာင့္ အီရတ္ကို ကူဝိတ္က ေမာင္းထုတ္ဖို႔ အေမရိကန္က ဝင္တိုက္ခဲ့ရတယ္။ ပထမဘုရွ္ (၄၁) က အေတြ႔အၾကံဳရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားမို႔ ဆဒမ္ကိုျဖဳတ္ခ်ဖို႔ မၾကိဳးစားခဲ့ဘူး။ ဒါ အေမရိကန္ရဲ႕ တာဝန္မဟုတ္ပါ။
ဒါထက္ ပိုအေရးၾကီးတာက အေမရိကန္ဟာ ကမၻာ့အင္အားၾကီးဆံုးနဲ႔ အႏုျမဴဗံုးပိုင္ဆိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံ။ ဒါေၾကာင့္ လက္နက္အားကိုးနဲ႔ ဗိုလ္က်တဲ့ အမႈ အထူးသျဖင့္ အႏုျမဴလက္နက္ ထုတ္ႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို ဗိုလ္မက်ရပါ။
အေတြ႔အၾကံဳအားနည္းတဲ့ ဒုတိယဘုရွ္ (၄၃) လက္ထပ္မွာ အေလးအနက္ စဥ္းစားျခင္းမရွိဘဲ အီရတ္ကို ဒုတိယအၾကိမ္ ဝင္တိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီက်ဴးေက်ာ္မႈကို တရားဝင္မႈရွိေအာင္ Pre-emptive Doctrine ဆိုတဲ့ Weapon of Mass Destruction လို႔ ေခၚတဲ့ လူအမ်ားကို ေသေၾကေစႏိုင္တဲ့ အႏုျမဴလက္နက္နဲ႔ ဓာတုလက္နက္တို႔၊ အစြန္းေရာက္ အၾကမ္းဖက္သမားအင္အားစုေတြဆီ မက်ေရာက္ေစေရးအတြက္ ၾကိဳတင္ကာကြယ္စစ္ကို ဆင္ႏဲႊႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚ Doctrine ကို ခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာ ေျမာက္ကိုရီးယားက အေမရိကန္ရဲ႕ စစ္ေရးဗိုလ္က်မႈရန္ကေန ကာကြယ္ဖို႔ဆိုၿပီး အႏုျမဴဗံုး ထုတ္လုပ္ႏိုင္ေရးကို အားသြန္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါတယ္။
ေျမာက္ကိုရီယားႏိုင္ငံမွာ စစ္သားဦးေရ သန္းနဲ႔ခ်ီၿပီး အင္အားရွိတဲ့ စစ္တပ္ရွိတယ္။ အႏုျမဴနည္းပညာေတြကို နားလည္ရရွိထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိကန္က စကားေျပာတာကလြဲလို႔ ဘာမွ အေရးမယူႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိကန္နဲ႔ မသင့္ျမတ္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ အျမင္မွာ အေမရိကန္ စစ္ရန္က ကင္းဖို႔ အႏုျမဴလက္နက္ရွိမွ ျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အျမင္ရလာတာေၾကာင့္ အီရန္ကလည္း အႏုျမဴဗံုးရဖို႔ အားသြန္ၾကိဳးပမ္း ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိတယ္။
ဒါဟာ ဘုရွ္ (၄၃) ရဲ႕ ေပၚလစီရဲ႕ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈပဲ။ ဒီအေျခအေနမွာ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔က ရလာတဲ့ ‘ေငြ’ ေတြနဲ႔ ရႊင္ျမဴးေနတဲ့ နအဖ စစ္အစိုးရဟာလည္း အႏုျမဴပိုင္ဆိုင္တဲ့ႏိုင္ငံ ျဖစ္ေရးအတြက္ စိတ္ကူးယဥ္လာပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ အႏုျမဴလက္နက္ ထုတ္ဖို႔ဆိုတာ ထင္သေလာက္၊ ေျပာသေလာက္ မလြယ္ကူလွပါ။
အႏုျမဴရူပေဗဒ ပညာရွင္ Nuclear Physicists ေတြ လိုအပ္သလို ပိုအေရးၾကီးတာက ႏ်ဴကလီးယား အင္ဂ်င္နီယာေတြ လိုအပ္ပါတယ္။ ႏ်ဴကလီးယား လက္နက္ထုတ္ဖို႔ Uranium ယူေယနီယံနဲ႔ Plutonium ပလူတိုနီယံတို႔ကို သန္႔စင္ေစရပါတယ္။ Plutonium က သိပ္မတည္ၿငိမ္လွတဲ့အတြက္ Uranium ကို အသံုးမ်ားၾကပါတယ္။ Uranium ကို သန္႔စင္ရာမွာ U235 လို႔ ေခၚတဲ့ ယူေရနီယံ အိုက္ဆိုတုပ္ Uranium Isotope ဟာ ၉ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ သန္႔စင္မွ ဗံုးကို ထုတ္လုပ္လို႔ရပါတယ္။ Uranium ကို သန္႔စင္ရာမွာ ၂၆ဝဝ ဒီဂရီအထိ အပူေပးၿပီး Centrifugal Force လို႔ ေခၚတဲ့ လည္ပတ္ရင္းက ရလာတဲ့ စြမ္းအားနဲ႔ Mass ကိုမွီၿပီး သန္႔စင္တဲ့ Uranium ကို ခြဲထုတ္ၾကရပါတယ္။ ဒီ Process လုပ္ငန္းစဥ္က မလြယ္ကူပါ။ ဒီသန္႔စင္တဲ့စက္ Centrifuge ေပါင္း ေထာင္ခ်ီလို႔ ဆက္စပ္တည္ေဆာက္ရပါတယ္။ ဒီစက္ကိရိယာေတြ အပူလြန္လာတဲ့ ျပႆနာကို အီရန္က ရင္ဆိုင္ေနရလို႔ သူတို႔ရဲ႕ ႏ်ဴကလီးယား အစီအစဥ္ကို ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ေနာက္ကို ေရႊ႔ဆိုင္းလိုက္ရပါတယ္။
အခုမွ ႏ်ဴကလီးယားပညာကို စလံုးေရစကေန သင္ေနတဲ့ ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ေတြ ဒီပညာကို ကြ်မ္းက်င္တတ္ေျမာက္ ေက်ာ္လႊားဖို႔ ကံေကာင္းရင္အနည္းဆံုး အႏွစ္ ၂ဝ ၾကာပါမယ္။ ကိုရီးယားက ကြန္ျမဴနစ္အာဏာရွင္ ကင္အီစြန္းဟာ အေမရိကန္က ဂ်ပန္ကို အႏုျမဴဗံုးၾကဲၿပီးကတည္းက စိတ္ဝင္စားကာ အႏုျမဴပညာရရွိေရးကို ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ အႏွစ္ ၆ဝ ေက်ာ္မွ အႏုျမဴဗံုးကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေဖာက္ခြဲႏိုင္ခဲ့ၾကတာပါ။
အႏုျမဴဗံုးဆိုတာ ေဖာက္ခြဲၿပီး႐ံုနဲ႔ မၿပီးပါ။ Delivery System လို႔ ေခၚတဲ့ အႏုျမဴဗံုးကို သယ္ေဆာင္မယ့္ လက္နက္လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဗံုးကို ဒံုးပ်ံထိပ္ဖူးမွာ တပ္ဆင္ႏိုင္ဖို႔ “က်ဳံ႕” တဲ့ ပညာ Minimize လုပ္တတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ေျမာက္ကိုရီးယားက ဒံုးပ်ံပညာမွာ တတ္ကြ်မ္းတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သန္႔စင္ရာမွာ အခက္ေတြ႔တဲ့ ကိုရီးယားနဲ႔ ပါကစၥတန္တုိ႔ ပညာအလဲအလွယ္ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ပါကစၥတန္ရဲ႕ အႏုျမဴဗံုး ဖခင္ဟာ Metallurgist သတၱဳေဗဒပညာရွင္ျဖစ္ၿပီး၊ ဥေရာပမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း Centrifuge သန္႔စင္တဲ့ စက္နဲ႔ ပညာကို ေကာင္းေကာင္း တတ္ကြ်မ္းလာတဲ့ ပညာရွင္ျဖစ္တာကိုး။
အႏုျမဴဗံုး ပိုင္ဆိုင္လိုတဲ့ နအဖ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ ဗံုးသယ္ေဆာင္တဲ့ ဒံုးပ်ံပညာ Rocket-Missile Technology ကို အခုကတည္းက ႐ုရွားနဲ႔ ေျမာက္ကိုရီးယားမွာ ဆည္းပူးေနပံုရပါတယ္။ ဒံုးပ်ံမွာ ၂ မ်ဳိး၊ ၂ စား ရွိပါတယ္။ တခုက ေျမျပင္ကေန ေလယာဥ္ပစ္တဲ့ ဒံုးပ်ံပါ။ ဒါက SAM Surface-to-Air Missile ဒါက ေလေၾကာင္း ကာကြယ္ေရးအတြက္ပါ။ ေနာက္ေျမျပင္ပစ္ ဒံုးပ်ံေတြ ရွိပါတယ္။ ဆိုဗီယက္က ဒံုးက်ည္ေတြကို SCUD လို႔ ေခၚၿပီး တာတို-တာလတ္ဒံုးပ်ံေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ Scud A (150km), Scud B (300km), Scud C (600km), Scud D (700km) ဆိုၿပီး Scud အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိပါတယ္။ ေျမာက္ကိုရီးယားႏိုင္ငံဟာ ၁၉၇၉ နဲ႔ ၁၉၈ဝ ခုႏွစ္ေတြမွာ အီဂ်စ္ကေန Scud B ကို လက္ခံရရွိၿပီး Reverse Engineering လို႔ ေခၚတဲ့ ထုတ္လုပ္ၿပီး ပစၥည္းကေန ထုတ္လုပ္ပံုကို ေဖာ္ထုတ္ၿပီး ဒံုးပ်ံပညာကို ကူးယူခဲ့ပါတယ္။ ဒီေအာင္ျမင္မႈေၾကာင့္ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္မွာ Hwasang-5 ဒံုးပ်ံကို ထုတ္လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ Hwasang-6 ကို ထုတ္လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္မွာ ကီလိုမီတာ ၅ဝဝ အထိ ေရာက္ႏိုင္တဲ့အထိ ေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး Rodong-1 ဒံုးပ်ံဟာ (1000km) အထိ ေရာက္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ေျမာက္ကိုရီးယားႏိုင္ငံဟာ သယံဇာတ ေပါမ်ားတဲ့ႏိုင္ငံ မဟုတ္ပါ။ စီးပြးေရးတိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံလည္း မဟုတ္ပါ။ စစ္အင္အား ၾကီးမားတဲ့ ႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံျခားေငြရဖို႔ ဘာမဆိုလုပ္မယ့္ ႏိုင္ငံ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူတို႔ရဲ႕ ဒံုးက်ည္ေတြကို အီရန္၊ ဆီးရီးယား၊ လစ္ဗ်ားနဲ႔ ယီမန္ႏိုင္ငံေတြဆီ Hwasong-5, Hwasong-6 ဒံုးပ်ံေတြကို ေရာင္းခ်ခဲ့ပါတယ္။ အီရန္ႏိုင္ငံက Hwasong-6 ဒံုးပ်ံကို တခါထုတ္လုပ္ၿပီး Shahab-2 လို႔ ေခၚပါတယ္။ အခု ေျမာက္ကိုရီးယားက Rodong-1 (Scud-D) ကို တည္ေထာင္ႏုိင္ၿပီး ကီလိုမီတာ ၁ဝဝဝ သြားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ Rodong ဒံုးပ်ံပ႐ိုဂမ္ကို အီရန္က ေငြေၾကးေထာက္ပံ့ၿပီး Shahab-3 ဒံုးပ်ံအျဖစ္ ျပန္ထုတ္ေနတယ္။ ရွင္းတာက ေျမာက္ကိုရီးယားက ဒံုးပ်ံနည္းပညာကို ျဖန္႔ဖို႔ဝန္မေလးဘူး။ အစၥေရးလ္ (Israel) က ဖံုးၾကဲဖ်က္စီးခဲ့တဲ့ ဆီးရီးယားက အႏုျမဴစက္႐ံုဟာ ေျမာက္ကိုရီးယားက အကူအညီနဲ႔ ေဆာက္ခဲ့တာလို႔ တတ္သိပညာရွင္ေတြက စြပ္စြဲၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံၾကားေငြမာ (hard-currency) ရရင္ၿပီးေရာ ဘာမဆိုလုပ္ဖို႔ ဝန္မေလးသူေတြကေတာ့ ေျမာက္ကိုရီးယားေတြပါပဲဲ။
ေျမာက္ကိုရီးယားႏိုင္ငံဟာ သူတို႔ရဲ႕ ျပည္သူေတြကို ထမင္းဝေအာင္ မေကြ်းႏိုင္တာမို႔ ျပည္သူေတြ ငတ္ျပတ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံပါ။ ဒါေၾကာင့္ နအဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက ႏိုင္ငံျခားေငြနဲ႔ ေပးေခ်စရာမလိုဘဲ ဆန္စပါး၊ ပဲနဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေရနံ (သို႔မဟုတ္) ဓာတ္ေငြ႔နဲ႔ေသာ္လည္းေကာင္း (ဘာတာ) စနစ္အရ ေပးေခ်ႏိုင္ပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ ေျမာက္ကိုရီးယားမွ ဒံုးပ်ံေတြဝယ္၊ ဒံုးပ်ံနဲ႔ အႏုျမဴပညာေတြကို ေျမာက္ကိုရီးယားဆီက လြယ္လြယ္ဝယ္ယူလို႔ ရႏိုင္ပါတယ္။
က်ေနာ့္အျမင္အရ နအဖ အစိုးရဟာ အႏုျမဴဓာတ္ေပါင္းဖိုကို ႐ုရွားေတြဆီက ဝယ္ယူၿပီး အႏုျမဴပညာကို ရွာေဖြေနစဥ္ ဒံုးပ်ံနဲ႔ ဒံုးပ်ံပညာကို ေျမာက္ကိုရီးယားကေန ဝယ္ယူဆည္းပူးထားၿပီး အႏုျမဴဗံုးအဆင့္ေရာက္လွ်င္ သယ္ေဆာင္ရန္ ဒံုးပ်ံေတြလည္း အဆင္သင့္ရွိၿပီေပါ့။
အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ပထဝီအေနအထားအရ - သံယံဇာတ - လူဦးေရအရ ႏိုင္ငံၾကီးတႏိုင္ငံ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ လြပ္လပ္ေရးရၿပီးကာစ ျပည္တြင္းစစ္ ဝိုင္းဝိုင္းလည္ေနတဲ့ ၾကားက - ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ ေခတ္က ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံေတြၾကားမွာ- ခ်မ္းသာတဲ့ ႏိုင္ငံ၊ တိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံ၊ အလားအလာ အရွိဆံုး ႏိုင္ငံတခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ခဲ့ပါတယ္္။ ထိုင္း-မေလးရွား-စကၤာပူ-အင္ဒိုနီးရွား ႏိုင္ငံတို႔ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေၾကာင့္ ဆုတ္ယုတ္သြားတဲ့ ကာလမွာ တရွိန္ထိုး တိုးတက္လာၾကရာမွာ အခုကာလမွာေတာ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြကေတာင္ အေလးေပးဆက္ဆံရတဲ့ ႏိုင္ငံေတြအျဖစ္ ရပ္တည္လ်က္ ရွိေနပါၿပီ။ အင္္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံဆိုရင္ ဂ်ီ (၂ဝ) G (20) လို႔ ေခၚတဲ့ စီးပြားေရးအရ အေရးပါတဲ့ ကမၻာ့ထိပ္သီးႏိုင္ငံတခုအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခံေနရပါၿပီ။ အႏွစ္ ၄ဝ ေက်ာ္ ျမန္မာမာစစ္ဗိုလ္ေတြရဲ႕ တကိုယ္ေကာင္းဆန္မႈနဲ႔ စီးပြားေရးကိုင္တြယ္မႈ ကေမာက္ကမေတြေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုး ႏိုင္ငံအျဖစ္ က်ဆင္းဆုတ္ယုတ္လ်က္ရွိပါတယ္။
အမွန္က စီးပြားေရး တိုးတက္ေအာင္ျမင္လာပါမွ မိမိရဲ႕ ေဒသအတြင္း အင္အားၾကီးတဲ့၊ ႐ိုေသေလာက္တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ တခ်ိန္က ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ဦးႏုဟာ ခ်ဴအင္လိုင္းနဲ႔ ေန႐ူးတို႔အၾကား ေစ့စပ္ေပးရသူ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာပဲဲ။ ဘက္မလိုက္အုပ္စုမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ေခါင္းေဆာင္ေနရာ ရခဲ့ဖူးတာပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လက္ရွိ ဆင္းရဲမႈ အေျခအေနေၾကာင့္ ေဒသတြင္းႏိုင္ငံ အငယ္ေတြျဖစ္တဲ့ ေလာ (လာအို) နဲ႔ ကေမၻာဒီးယား ႏိုင္ငံေတြကေတာင္ ေဒသဆိုင္ရာ စည္းေဝးပြဲေတြမွာ နအဖ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကို အေရးတယူ ေလးေလးစားစား မဆက္ဆံၾကေတာ့ပါဘူး။ ဉာဏ္နည္းၿပီး ေမာက္မာစိတ္ျပင္းတဲ့ နအဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ စီးပြားေရးေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္ၿပီး ျပည္သူေတြလည္း ထမင္းဝ၊ ႏုိင္ငံလည္း ဝံ့ၾကြားႏိုင္၊ လူ႐ိုေသ ရွင္႐ိုေသ ဘဝေရာက္ေအာင္ မၾကိဳးစားခ်င္ၾက။ တိုင္းျပည္ရတနာေတြကို ေရာင္းစားၿပီး စစ္တပ္ကို ၾကီးသထက္ၾကီးေအာင္ ေထာင္၊ အႏုျမဴလက္နက္ပိုင္ဆို္င္တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ေရး လမ္းေၾကာင္းကို လိုက္လ်က္ရွိၾကပါတယ္။
တနည္းအားျဖင့္ လူမိုက္တို႔ အေတြးအတိုင္း လက္နက္အားကိုးနဲ႔ တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ဳိးကို ႏွိပ္စက္ေနရတာကို အားမရ၊ အႏုျမဴလက္နက္ကိုင္ၿပီး ေဒသအတြင္း လမ္းမေတာ္ဖိုးတုတ္ (လူမိုက္) လုပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားလ်က္ရွိပါတယ္။
ဘိုဘိုေက်ာ္ျငိမ္း
bnyein@gmail.com
အပိုင္း (၂) တ႐ုတ္ကို အတုယူခိုးခ်ေနေသာ နအဖ စစ္တပ္
အပိုင္း (၃) ျဖစ္ႏိုင္၊ မျဖစ္ႏုိင္္ ဆန္းစစ္ျခင္း
အကိုးအကား
- Building the Tatmadaw, Myanmar Armed Forces Since 1948 by Maung Aung Myo
- Unpublished paper of Maung Aung Myo
- ANU published papers by Maung Aung Myo
- Military Power of the People’s Republic of China, Annual report to Congress, Office of the Secretary of Defense.
- Theater Ballistic Missiles and China’s doctrine of ‘Active Defense’ by Martin Andrew, China Brief Volme:6, Issue:6
- Chinese Nulcear Forces and U.S. Nuclear war planning, Hans M Kristensen, Robert S. Norris, and Matthew G. McKinzie
- China Nuclear Forces: Operation, Training, Doctrine,Command, Control and Campaign Planning by Larry M. Wortzel
- China Nuclear Doctrine, Savita Pande, Research Fellow, IDSA Strategic Analysis
Rest of your post
Friday, July 24, 2009
ျမန္မာျပည္အနာဂတ္တြင္ စစ္အာဏာရွင္တို႔အတြက္ ေနရာမရွ္ိ
ေပးပို ့သူ ဘေလာ့ခ္ပိုင္ရွင္ကိုျဖိဳးေ၀
ေမာင္ဂဏန္းစိန္ ဇူလိုင္ ၂၃၊ ၂၀၀၉
ျမန္မာျပည္၏ စစ္အုပ္စုကို အားလုံးက အစြန္းေရာက္အၾကမ္းဖက္သမားမ်ားအျဖစ္ ျမင္ၾကသည္။ ႏိုင္ငံတကာတြင္ ၎တို႔ကို လူ႔အခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာက္သူတို႔၏ ထိပ္ေခါင္၊ ဟစ္တလာလက္သစ္အျဖစ္ သေဘာထားၾကသည္။ ထိုသို႔ေသာ အေျခအေန၊ ျဖစ္ရပ္ေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ထိေရာက္ေသာ ေဆြးေႏြးမႈ ျပဳလုပ္ၾကေရးအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မွာ ေမွးမိွန္လ်က္ရွိသည္။ ထို႔အျပင္ သန္းေရႊဦးေဆာင္ေသာ စစ္အာဏာရွင္တို႔၏ စစ္အုပ္စုမ်ား၊ အလုိေတာ္ရိမ်ားကို ႏိုင္ငံတကာက လူၾကီးလူေကာင္းဆန္ဆန္ျဖင့္ ေ၀ဖန္ေျပာဆို၊ ျပစ္တင္ရႈတ္ခ်ျခင္းတို႔မွာလည္း ယခုအခ်ိန္တြင္ အာေပါက္ျပီး ကမ္းကုန္လ်က္ ရွိေနျပီျဖစ္သည္။ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ တိုင္းျပည္ကို ကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္ ကာကြယ္ေနရပါသည္ဟု အသံေကာင္းဟစ္ေနျခင္းျဖင့္ တပါးသူတို႔၏ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပမႈတို႔ကို ဥပကၡာျပဳေနသလို ျဖစ္၏။ ၎သည္ ျမန္မာျပည္ၾကီး အလုံးစုံ ပ်က္သုဥ္းေစျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းပင္ ျဖစ္၏။
၎တို႔ တပ္မေတာ္ၾကီးက တိုင္းျပည္ကို မည္သို႔မည္ပုံ ကယ္တင္ေစာင့္ေရွာက္၊ တည္ေဆာက္ျပဳျပင္ေနသည္ဟု ခ်ဲ႔ကား၊ လိမ္ညာျပီး မဟုတ္မဟတ္မ်ား ေျပာဆိုေစကာမူ တိုင္းျပည္၏ အနာဂတ္သည္ ၎တို႔ေၾကာင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိေလာက္ေအာင္ အေမွာင္တိုက္က်ေနသည္မွာ သိသာလွသည္။ ၎တို႔သည္ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားႏွင့္ တိုင္းျပည္ကို လုပ္ၾကံဖ်က္ဆီးေနၾကေသာ စစ္အာဏာရွင္ ရာဇ၀တ္ေကာင္မ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအ၀ိုင္းက ထိုစစ္အာဏာရွင္မ်ားကို သပိတ္ေမွာက္ ကန္႔ကြက္မႈမ်ား ပိတ္ဆို႔မႈမ်ား ပို၍ တိုးလုပ္ၾကဖို႔သာ ရွိသည္။ ျမန္မာျပည္၏ သန္း ၅၀ ေသာ ဒုကၡသည္ျပည္သူတို႔ဖက္က ႏိုင္ငံတကာက လူထုက ၀ိုင္း၀န္းရပ္တည္မႈမ်ား တိုးၾကရန္သာ ရွိသည္။
အမွန္တကယ္ကေတာ့ စစ္အာဏာရွင္မ်ားဖက္ကို လိုက္ျခင္းသည္ နည္းဗ်ဴဟာအေျခခံမွစ၍ မွားယြင္းေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္။ ျပည္သူလူထုႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို စစ္အုပ္စုက အထီးက်န္ေအာင္၊ အားနည္းေအာင္ လုပ္ေနသည္ကို အားေပးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ စစ္အစိုးရအလိုက် စီးပြားေရး အကူအညီမ်ားေပးလိုက္ျခင္းကို ထြက္ေပါက္တခုဟု စိတ္ကူးယဥ္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ထိုသုိ႔ျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ စစ္အာဏာရွင္ အစြန္းေရာက္အၾကမ္းဖက္သမားမ်ားကို ပိုမိုအားေပးရာေရာက္ျပီး အကာအကြယ္မဲ့ေနေသာ ျပည္သူလူထုႏွင့္ အတိုက္အခံမ်ားအားလုံးကို ဒုတိယကမာၻစစ္မတိုင္မီ ဟစ္တလာက ဂ်ဴးလူမ်ဳိးမ်ားကို မ်ဳိးျဖဳတ္၊ သုတ္သင္ခဲ့သလုိမ်ဳိး ေသတြင္းသို႔ ပို႔သလို ျဖစ္လိမ့္မည္။
စစ္အုပ္စုအတြင္းက တပ္မေတာ္သားမ်ား၊ မိသားစု၀င္မ်ားကလည္း ယခုအခ်ိန္တြင္ သူတို႔၏ စစ္အာဏာရွင္မ်ား၏ အာဏာရူးသြပ္မႈမ်ား၊ စစ္ရာဇ၀တ္မႈမ်ားကို သိရွိေနၾကျပီ ျဖစ္သည္။ ထိုသုိ႔ေသာ အမွားမ်ားကို လူသိရွင္ၾကား ေ၀ဖန္ရန္၊ တားျမစ္ရန္ကိုမူ ၀န္ေလးေနၾကသည္။ စစ္အုပ္စုက ၀ါဒမႈိင္းတိုက္ေနသည္မွာလည္း တပ္မေတာ္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံအေရးတြင္ သူ႔ေနရာကို ဘယ္သူမွ အစားထိုး ၀င္မယူႏိုင္ဟူ၍ ျဖစ္ေလသည္။ စစ္အာဏာရွင္မ်ားသည္ ၁၉၉၀ ပါတီစုံေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္မ်ားႏွင့္ အေရြးခ်ယ္ခံထားရေသာ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို အသိအမွတ္မျပဳရုံသာမက ဖိႏွိပ္ နင္းေျခ ေဖ်ာက္ဖ်က္ဖို႔ အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားလ်က္ရွိသည္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ အမွန္တရားႏွင့္ တရားမွ်တမႈကို မရင္ဆိုင္ရဲ၍ ျဖစ္သည္။
အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္သည့္အခ်ိန္အထိ တိုင္းျပည္၏ အၾကပ္အတည္းအားလုံးကို စာပြဲ၀ိုင္းတြင္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးရန္ ျငင္းဆိုေနသူမွာ စစ္အာဏာရွင္ အၾကမ္းဖက္အုပ္စုသာ ျဖစ္သည္။ တပ္မေတာ္စစ္အစိုးရဟု ခံယူျပီး ႏိုင္ငံတကာ၏ ကမ္းလွမ္းမႈမွန္သမွ် ျငင္းဆိုေနျခင္းမွာ အမ်ား ျပက္ရယ္ျပဳစရာ ျဖစ္ေနပါျပီ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ အတိုက္အခံပါတီမ်ားက အရပ္သားလႊတ္ေတာ္ေခၚယူရန္ ေတာင္းဆိုေနခဲ့သည္ကို လုံး၀ ျငင္းဆိုေနသည္မွာလည္း ထိုတပ္မေတာ္စစ္အစုိးရျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ တဖက္သတ္ ျငင္းဆိုေနလ်င္ ျမန္မာ့အေရးသည္ မည္သို႔မွ် မတိုးတက္ႏိုင္ပါ။
စစ္အုပ္စု၏ အလိုေတာ္ရိမ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ တရားရုံးက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အျပစ္ရွိေၾကာင္း ဆုံးျဖတ္ႏိုင္ဖို႔ မတရားၾကံစည္လုပ္ၾကံေနသည္မွာ ထင္ရွားလွသည္။ သန္း ၅၀ ေသာ ျပည္သူလူထု၏ ဆႏၵမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ အျခား ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ၂၀၀၀ ေက်ာ္ႏွင့္ ၎ မိသားစုမ်ား၏ ဆႏၵ၊ ႏိုင္ငံတကာက လူသားခ်င္းစာနာေသာ လူပီသသူမ်ား၏ သေဘာထားႏွင့္ တထပ္တည္းျဖစ္သည့္ စစ္အာဏာရွင္ အစြန္းေရာက္အၾကမ္းဖက္အုပ္စုမ်ား လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ေရးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရး ျဖစ္ပါသည္။
Rest of your post
