Showing posts with label မွ်ေ၀ျခင္း. Show all posts
Showing posts with label မွ်ေ၀ျခင္း. Show all posts

Thursday, April 15, 2010

My Mother အေမ

Elisa Cordovana paniting




ဆက္ဖတ္မယ္္ဆိုရင္....

Friday, April 9, 2010

နအဖ လက္ေအာက္တြင္ ဤသိ ု ့ဤသို ့

ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ နအဖ လက္ေအာက္မွာ ပ်က္စီးေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ ထိမ္းသိမ္းမွဳနဲ ့လူသားစားၾကြက္မ်ား

လူေသအေလာင္းမ်ား ပ်က္စီးမႈ သန္လ်င္တြင္ ျဖစ္ပြားေန
ဧၿပီ ၈ရက္။ ေကအိုင္စီ

သန္လ်င္ၿမိဳ႕ ျပည္သူ႔ေဆး႐ံု ရင္ခြဲတိုက္႐ွိ ႐ုပ္အေလာင္းမ်ားမွာ ၿပီးခဲ့သည့္ ရက္ပိုင္းအတြင္း ကိုယ္လက္အဂၤါမ်ား ပ်က္စီးသည့္ အေနအထားမ်ဳိး ထူးျခားျဖစ္စဥ္တခု ျဖစ္ပြားေနသည္ဟု ျပည္တြင္းမွလာသည့္ သတင္းတခုအရ သိရသည္။
ယင္းကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ခံတဦးက သန္လ်င္သို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းရာတြင္ တကယ္ျဖစ္ပ်က္သည္မွာ မွန္ကန္ ေၾကာင္း ေကအိုင္စီကို အတည္ျပဳ ေျပာဆိုခဲ့သည္။

အဆိုပါသတင္းအရ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ အေလာင္း ၁၈ေလာင္းခန္႔မွာ လက္မ်ား၊ ေပါင္မ်ားတြင္ ကုတ္ဖဲ့စားေသာက္ထားသည့္ အေနအထားမ်ဳိးျဖင့္ ပ်က္စီးေနသည္ကို ေတြ႔ရသည့္အတြက္ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက အထူးေစာင့္ၾကပ္ေနေသာ္လည္း ဆက္လက္ ျဖစ္ပြားလွ်က္ရွိသည္ဟု သိရသည္။

ယခုလ ၄ရက္ေန႔ညတြင္လည္း အေလာင္းႏွစ္ေလာင္းကို ထားရွိရာ တေလာင္းမွာ နားရြက္တဖက္ ပ်က္စီးေနၿပီး က်န္တစ္ ေလာင္းမွာ ေပါင္သားမ်ား ပ်က္စီးေနသျဖင့္ ထိုသို႔ ပ်က္စီးသြားေသာ ႐ုပ္အေလာင္းအခ်ဳိ႕၏ ပိုင္ရွင္မ်ားက ေဆး႐ံုအုပ္ခ်ဳပ္သူ မ်ားကို တရားစြဲဆိုထားသည္။

ထိုအျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ ဧၿပီလ ၅ရက္ေန႔ နံနက္ပိုင္းတြင္ တိုင္းအဆင့္ရွိ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက သန္လ်င္ေဆး႐ံုႀကီးသို႔ ေရာက္ရွိ လာၿပီး ၎အမႈကို အျမန္ေဖာ္ထုတ္ေပးရန္ ၿမိဳ႕နယ္တာ၀န္ခံမ်ားကို ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းခဲ့သည္ဟု မ်က္ျမင္တဦးက ေျပာသည္။ ထိုေန႔ည၌ ၿမိဳ႕နယ္ရဲတပ္ဖြဲ႕မွ ညပိုင္းတြင္ အထူးဂ႐ုစိုက္ ေစာင့္ၾကပ္ေနေသာ္လည္း အလားတူ အျဖစ္အပ်က္ ထပ္မံႀကံဳေတြ႔ရ သည့္အတြက္ လူမ်ားအၾကား ထိတ္လန္႔ဖြယ္ရာတခုျဖစ္ေနေၾကာင္း ၿမိဳ႕ခံမ်ားက ေျပာသည္။

ထိုကဲ့သို႔ ျဖစ္ပ်က္မႈမ်ဳိးသည္ ယခင္ကလည္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ေျမာက္ဥကၠလာ၊ ၾကည့္ျမင္တိုင္ ကေလးေဆး႐ံုမ်ားတြင္လည္း ေျမ ၾကြက္ႀကီးမ်ား ေသာင္းက်န္းမႈေၾကာင့္ မၾကာခဏ ျဖစ္ေလ့ရွိသည္ဟု ထူးျခားမႈမရွိဟု အခ်ဳိ႕ၿမိဳ႕ခံမ်ားက ေျပာသည္။
http://knljapan.blogspot.com/2010/04/blog-post_1188.html

Rest of your post

ဆက္ဖတ္မယ္္ဆိုရင္....

Monday, April 5, 2010

နအဖ ေအာက္လမ္းနည္းျဖင့္ ေက်ာ္သူ ့ မိတ္ေဆြ Facebook အား တိုက္ခိုက္ျခင္း


လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ေနေသာ ကိုေက်ာ္သူအား သူ၏ နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သတင္း၊ ေဆာင္း ပါးမ်ား ပါ႐ွိေနသည့္ Facebook Website ရွိ KyawthuFans တြင္ Post မ်ား၊ Comments မ်ား ေရးသားမရျခင္းႏွင့္ သတင္းေဆာင္းပါး အသစ္မ်ား မပါရွိေတာ့သည့္အတြက္ ေမးျမန္း ၾကည့္ရာတြင္ ကိုေက်ာ္သူမွ ေအာက္ပါအတိုင္း ျပန္လည္ေျဖၾကား ခဲ့ပါသည္။

(ဟုတ္တယ္ … Facebook Website က ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ Kyawthufans ဆိုတာ .. ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ Fan ပရိတ္ႆတ္ေတြက လုပ္ေပးထားတာ။ ဒါေၾကာင့္လဲ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ လူမႈေရးကူညီမႈ ကိစၥေတြကို ပရိတ္ႆတ္ကို ခ်ျပႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္က်ိဳးမပါတဲ့ လုပ္ရပ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ (၃) ပတ္ေလာက္ရွိၿပီ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုကေန အဲဒီ Facebook Website ကုမၼဏီကို လုပ္ႀကံဇာတ္ခင္းၿပီး ပိတ္ခိုင္းလုိက္တာ။ နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)ရဲ႕ Gmail (ဂ်ီေမး)ကိုလည္း ပိတ္မယ္ .. ဘာညာနဲ႔ Warning (သတိ) ေပးၿပီး အေၾကာင္းၾကား စာပို႔ခံရတယ္။

"ဘာေတြလည္းဗ်ာ .. ေအးေအးေဆးေဆး အခမဲ့ မသာခ်ေပးေနတဲ့ သူကုိ လာတိုက္ခိုက္တာ။ အခမဲ့ မသာခ်ေပးေနတဲ့ သူကို မနာလိုေတြျဖစ္ေနတာ။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ႀကံခံရတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေအးေဆးပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ပိုင္းကေတာ့ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ ၀ဋ္လည္လိမ့္မယ္လို႔ပဲ ေျပာလိုက္ပါမယ္။ ကိုယ့္ျပဳေသာကံ ပဲ့တင္သံ ကိုယ့္ထံျပန္လာမယ္ေနာ့ . . . . ။"

ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ထပ္ၿပီးေတာ့တင္ဖို႔ ေဆာင္းပါးေလးေတြ ေရးထားတာ ရွိတယ္။ ယခု ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ kyawthufans အပိတ္ခံထားရေတာ့ နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)ရဲ႕ သတင္း၊ ေဆာင္းပါးေတြတင္ဖို႔ ေရးထားတာေတြလည္း တင္လို႔မရဘူး ျဖစ္ေနတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ “ မ်ိဳးဆက္သစ္ Hip Hop လူမႈေရး သူရဲေကာင္းမ်ား” ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးေလး တင္ဖို႔ ရွိပါတယ္။ တင္လို႔ျပန္ရခဲ့ရင္ေတာ့ Fans ပရိတ္သတ္မ်ား အသစ္ထပ္ၿပီး ဖတ္႐ႈအားေပးလို႔ ရမွာပါ…) ဟု ေျဖၾကားသြားပါသည္။

ဆက္ဖတ္မယ္္ဆိုရင္....

Sunday, March 21, 2010

ဗမာျပည္မွာဤလိုမိစၦာမ်ား အုပ္စိုးမင္းမူပါတယ္ဗ်


ျခေသၤ့ႏွင့္ မႏိႈင္းေလာက္တဲ့ က်ဖင္ခ်ဳပ္ေအာင္သိန္းလင္း


၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ စည္ပင္သာယာေရး အရာ႐ွိႀကီးမ်ားႏွင့္ ၀န္ထမ္းမ်ားအား မဲဆြယ္စည္း႐ံုးေဟာေျပာမႈကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေအာင္သိန္းလင္းမွ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီ ႐ံုးတြင္းတြင္ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ၄င္းမဲဆြယ္ စည္း႐ံုးေဟာေျပာပြဲတြင္ ေျပာၾကားသြားေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေအာင္သိန္းလင္း၏ စကားမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္းျဖစ္သည္။

`` ဒီေန႔ စည္ပင္႐ံုးမွာ ႐ွိၾကတဲ့ အရာ႐ွိေတြနဲ႔ ၀န္ထမ္းအားလံုးကို က်ဳပ္ေျပာမယ္။ အခုလာမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဘယ္သူ႔ကို မဲထည့္ရမယ္ဆိုတာ သိၾကလား´´ (မည္သူမွ မေျဖဆိုပါ) `` ခင္ဗ်ားတို႔ သိၾကလား။ ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုး ျခေသၤ့ကို မဲထည့္ရမယ္။ ျခေသၤ့ကို မဲထည့္မွ ခင္ဗ်ားတို႔၊ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ မိန္းမေတြ၊ သားသမီးေဆြမ်ိဳးေတြ ေကာင္းစားမယ္။ ဘယ္သူ႔ကို ထည့္မွာလဲ ျခေသၤ့နဲ႔ ခြပ္ေဒါင္း ဘယ္သူ႔ကို ထည့္မွာလဲ´´ (မည္သူမွ မေျဖဆိုပါ) `` ခင္ဗ်ားတို႔ ျခေသၤ့နဲ႔ ေဒါင္းမွာ ျခေသၤ့ကိုပဲ မဲထည့္ရမယ္။ မေသမခ်င္း မွတ္ထားၾကပါ။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ ျခေသၤ့ကို မဲမထည့္လို႔ ဟိုေကာင္မ ႏိုင္သြားရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘာျဖစ္သြားမလဲ သိလား´´ ( ၄င္းမွ အမ်ိဳးသမီး၀န္ထမ္းမ်ားကို အစည္းအေ၀းခန္းျပင္သို႔ ထြက္ခိုင္းသည္။) ထို႔ေနာက္ `` ေဒါင္းႏိုင္သြားရင္ ဒီကို အေမရိကန္ေကာင္ေတြ ေရာက္လာလိမ့္မယ္။ ၿပီးရင္ ဒီေကာင္ေတြက အလကားေနၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔ မေအေတြ၊ မိန္းမေတြ၊ ႏွမေတြ၊ သမီးေတြ တက္လုပ္ၾကမွာ ခင္ဗ်ားတို႔ အလုပ္ခံခ်င္ရင္ ေဒါင္းကို မဲေပးၾက က်ဳပ္ တစ္ခုထပ္ေျပာမယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ စည္ပင္ကလူေတြအားလံုး ျခေသၤ့ကို မဲမထည့္ရင္ ဘယ္လိုအေရးယူမလဲဆိုတာ ေတြ႕ရမယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုး က်ဳပ္တို႔ကိုပဲ မဲထည့္ကို ထည့္ရမယ္။´´
ဒါကေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေအာင္သိန္းလင္း၏ ၀န္ထမ္းမ်ားအား ၿခိမ္းေျခာက္ အက်ပ္ကိုင္ေသာ စစ္အာဏာ႐ွင္ စကားပင္ျဖစ္ပါသည္။ ၄င္းမွ ထိုသို႔စကားေျပာၾကားေနစဥ္အတြင္း မည္သူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ကမွ ျပန္လည္ေျဖၾကားသံ၊ ႐ွင္းလင္းတင္ျပသံတို႔ကို လံုး၀မၾကားရခဲ့ပါဟု အဆိုပါ အစည္းအေ၀းကို တတ္ေရာက္ခဲ့ေသာ စည္ပင္၀န္ထမ္းတစ္ဦးမွ ေျပာျပခဲ့ပါသည္။ (၄င္း ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေအာင္သိန္းလင္း၏ အစည္းအေ၀းအတြင္း စကားေျပာသံမ်ားကို အသံဖမ္းယူေပးခဲ့ေသာ စည္ပင္သာယာအေဆာက္အဦးဌာနမွ ၀န္ထမ္းအား အထူးပင္ေက်းဇူးတင္႐ွိပါသည္။)
နအဖ အာဏာ႐ွင္လက္ေအာက္ခံ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေအာင္သိန္းလင္း ေျပာဆိုသြားေသာ စကားမ်ားတြင္ ( အေမရိကန္မ်ား ၀င္ေရာက္လာမည္) ဆိုေသာစကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅ ႏွစ္ခန္႔က ျဖစ္ရပ္တစ္ခုကို ျပန္လည္သတိရမိပါသည္။ ထိုျဖစ္ရပ္၏ အဓိကဇာတ္ေကာင္မွာ အျခားသူမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ႀကီး လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ေသာ လြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ သားႀကီး ဦးေအာင္ဆန္းဦး၏ ဇနီး ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္း ျဖစ္ပါသည္။ ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ၂၅ ႏွစ္ခန္႔က အေမရိကန္ႏိုင္ငံသို႔ အလြန္သြားေရာက္ခ်င္သျဖင့္ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ႀကိဳးစားခဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းသည္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ေနထိုင္ႏိုင္ရန္အတြက္ နည္းမ်ိဳးစံု ျဖင့္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။
ေနာက္ဆံုးတြင္ ရန္ကုန္၊ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း ႐ုပ္႐ွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ ေဒၚ၀ါ၀ါ၀င္းေရႊ၏ အိမ္အနီးနားတြင္ ေနထိုင္ေသာ အသက္ (၅၀) ခန္႔ အေမရိကန္လူမ်ိဳး မုဆိုးဖိုႀကီးအား သိမ္းသြင္း စည္း႐ံုးၿပီး လက္ထပ္စာခ်ဳပ္တြင္ တရား၀င္လက္မွတ္ေရးထိုး ေပါင္းသင္းခဲ့သည္။ ထိုလက္ထပ္စာခ်ဳပ္ အားကိုးျဖင့္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ေနထိုင္ႏိုင္ရန္အတြက္ အသံုးခ်ခဲ့ပါသည္။ ၄င္းအေၾကာင္း အရာမ်ားသည္ ဦးေအာင္ဆန္းဦးႏွင့္ မေပါင္းသင္းမီ အခ်ိန္ကျဖစ္ပါသည္။ ယခုအခါမွာ ေဒၚလဲ့လဲ့ႏြယ္သိန္းသည္ လက္႐ွိျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ေလာက၏ မိခင္ဟု အသိအမွတ္ ျပဳခံထားရေသာ ၄င္း၏ ေယာက္မေတာ္စပ္သူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား နအဖ စစ္အစိုးရ၏ အားကိုးျဖင့္ နည္းမ်ိဳးစံု ေႏွာက္ယွက္၊ တိုက္ခိုက္ေနသည္မွာ ယေန႔အထိပင္ ျဖစ္ပါသည္။ နအဖ စစ္အစိုးရႏွင့္ စစ္အစိုးရ၏ လက္ကိုင္တုတ္ျဖစ္ အသံုးခ်ေနၾကေသာသူမ်ားမွာ တကယ့္ တကယ္တမ္းတြင္ ႏိုင္ငံျခားသား အေမရိကန္လူမ်ိဳးမ်ားအား အထင္တႀကီး အားကိုးယံုၾကည္ ေအာက္က်ိဳ႕ေနၾကေသာ လူ႔ၿပိတၱာ၊ လူ႔ငရဲသားမ်ားသာလွ်င္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
နအဖ စစ္အစိုးရ၏ လက္ကိုင္တုတ္တစ္ေခ်ာင္းျဖစ္ေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ ေအာင္သိန္းလင္း ေျပာဆိုခဲ့ေသာ စကားမ်ားမွာ တကယ့္ တကယ္တမ္းလက္ေတြ႔တြင္ ဇာတိဂုဏ္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ ႐ွိသေယာင္ျဖင့္ နအဖ စစ္အစိုးရ ဆက္လက္အာဏာရ႐ွိေရးအတြက္ ၿခိမ္းေျခာက္ ေျပာဆိုစည္း႐ံုးေနျခင္းပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

(ယခု သတင္းအားရ႐ွိေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းပံ့ပိုးေပးၾကေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ စည္ပင္သာယာေရးမွ ၀န္ထမ္းမ်ားႏွင့္ ရန္ကုန္သတင္း အသိုင္းအ၀ိုင္းအား အထူးေက်းဇူးတင္႐ွိပါသည္။)


ေသာက္ခြက္ရုပ္ပံုကို ၾကည္ျပီး စိတ္ ေကာင္းမေကာင္းဆိုတာ ပရိတ္သတ္ၾကီး သံုးသပ္ၾကေပေတာ႔။

သန္းေရြႊ နဲ႕ေမာင္ေအး ၂ေယာက္ေပါင္းေမြးထုတ္လိုက္တဲ႔ သား ေအာင္သိန္းလင္း ၊သန္းေရြႊ ေမာင္ေအး အပါအ၀င္ န အ ဖ လူေတာ္ေတာ္မ်ားဟာ က်ေနာ္တို႔ အိမ္မွာေမြးထားတဲ႔ ဂုတ္ၾကားေခြးေလာက္ေတာင္ အဆင္႔မရွိ၊ အသိဥာဏ္မရွိ ၊အရွက္မရွိတဲ႔ ၊လူမိုက္ရိုင္း၊ လူရမ္းကားေတြပါ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြ အေတာ္ယုတ္တဲ႔လူေတြဗ်ား။ တိုးတက္ေနတဲ႔ ေခတ္ၾကီးမွာ ခင္ဗ်ားတို႕စိတ္ဓာတ္ေတြျပင္ဖို႔ေကာင္းေနျပီ ၊ သန္းေရြႊ ေမာင္ေအ စစ္တပ္ၾကီးကေတာ႔ ေၾကညာလိုက္တာ မေျပာနဲ႔ေတာ႔ အမ်ိဳးဂုဏ္ ဇာတိဂုဏ္ျမင္႔မားေရး တဲ႔။

Rest of your post

ဆက္ဖတ္မယ္္ဆိုရင္....

Friday, March 19, 2010

ဆင္ျဖဴေတာ္နဲ႔ ေခြးတိုးေပါက္

ရဲေဘာ္ ေက်ာ္သန္း

မင္းမွာ သစၥာ လူမွာကတိတဲ့။ လူတိုင္းၾကားဖူးတဲ့ စကားပါ။ ခက္တာက အႏွစ္ ေလးငါးဆယ္ေက်ာ္ မင္းစိုးရာဇာဆိုတဲ့ ဗမာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ေဖာက္ျပန္တဲ့ အစိုးရ အဆက္ ဆက္က သစၥာလည္း မတည္ ကတိလည္း ဘယ္တုန္းကမွ မၿမဲေလေတာ့ ဒီေန႔ေခတ္လူ အမ်ားက ဒီစကားဟာ ဘုရားေဟာ ဘုတ္အုပ္ႀကီး ေတြထဲက ဟာေတြ လို႔ပဲ ေပါ့ေပါ့ သေဘာထားၾကေတာ့တယ္။ အဲဒီလို အဆက္ဆက္ေသာ အုပ္စိုးသူ ေဖာက္ျပန္ေရး သမားေတြရဲ႕ ေဖာက္ျပန္ သစၥာေဖာက္ သမွ်ေတြထဲမွာ ေအာက္တန္း အက်တကာ့ အက်ဆုံး၊ အယုတ္တကာ့ အယုတ္ဆုံး စံခ်ိန္သစ္ကို ၿပိတၱာသန္းေရႊ႔နဲ႔ စစ္မိစၦာေတြက မတ္လ (၈) ရက္ ေန႔က ခ်ဳိးလုိက္ပါၿပီ။ စိတ္ႀကိဳက္ကုလားဖန္ထိုး စိတ္ႀကိဳက္ခ်ဳိးၿပီး ကိုယ့္ဖဲကိုယ္ေ၀ခဲ့တဲ့ (၉၀) ခု ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတာကို ပယ္ဖ်က္လိုက္ၿပီဆိုပါလား။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ လုပ္ခဲ့ၿပီး ရလာဒ္ကို ေလးစားပါမယ္၊ အႏိုင္ရပါတီကို အာဏာလြဲေပးပါမယ္ဆိုတဲ့ ကတိကို ေဖာက္ဖ်က္တာပါ။ တကယ္ဆို ဒီလို ႀကီးက်ယ္တဲ့ ကိစၥရပ္ကို သီးျခား အမိန္႔စာနဲ႔ ေၾကျငာရမွာ ျဖစ္ေပမဲ့ အခုေတာ့ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္နဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒေတြထဲမွာ လုံးခ်ထည့္လိုက္တယ္။ ေယာက္်ား ရင့္မႀကီး စစ္ဗိုလ္စစ္သားလုပ္ၿပီး သူရဲေဘာနည္းတာ၊ သစၥာေဖာက္ တာပါ။

လြယ္လိုက္တာ။ ႏုိင္ငံ့အေရး ကိစၥကို လုပ္ခ်လုိက္ပုံက ဘုရားႀကိဳ ဘုရားၾကားကေန ကေလးကုလား ေခြးစကား ေျပာ ဆိုသလိုပါပဲ။ ေၾကာင္လိုက္တဲ့ သူရဲေဘာ၊ သတၱိဆိုတာ ဒီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ဆီမွာ မုန္ညင္းေစ့ တေစ့စာေတာင္ မရွိဘူးဆိုတဲ့သေဘာပဲ။ က်လိုက္တဲ့ ဗမာ့သိကၡာ ကုန္းေကာက္ခ်င္ ငရဲျပည္ထိ လိုက္ရမည့္ကိန္း။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၇ သံဃာ့အေရးအခင္းတုန္း ကလည္း ကိုယ္ကိုးကြယ္တဲ့ ဘုရား ေက်ာင္းကန္ေတြ ဖ်က္ သံဃာေတြသတ္ၿပီး အမ်ဳိးဘာသာ သာသနာ့ဂုဏ္ကို သူမတူေအာင္ ေစာ္ကား ႏွိမ့္ခ်ႏိုင္ခဲ့သလို ၂၀၀၈ နာဂစ္ မုန္တိုင္းေဘးမွာ လည္း ဒုကၡသည္ေတြကိုဒုကၡထပ္ေပး၊ ႏွိပ္စက္၊ အလွဴပစၥည္းေတြကို ခိုး၀ွက္ၿပီး ကမၻာ့ အလယ္မွာ ဗမာ့ဂုဏ္ သိကၡာကို အစြမ္းကုန္ ခ်ျပႏုိင္ခဲ့ၾကတဲ့ မဟာဗာလနံ လူမိုက္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြပါ။ ေထာင္ေသာင္းခ်ီတဲ့ က်ဆုံးရဲေဘာ္ သူရဲေကာင္းေတြ၊ ေဒၚစုတို႔၊ ဦး၀င္းတင္တို႔၊ မင္းကိုႏိုင္တို႔နဲ႔ တျခား အက်ဥ္းစံ သူရဲေကာင္း ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္တို႔ ရွိေနလို႔သာ ေတာ္ ေတာ္ေတာ့ ေသးတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ဇြဲ သတၱိ၊ အာဇာနည္ လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ ကမၻာ့အလယ္မွာ ဗမာ့ဂုဏ္ သိကၡာကို ဖာေထးေနရတယ္။ ႏိုင္ငံ့ ေခါင္းေဆာင္ ဆိုတဲ့ ဒီဗာလနံ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြလိုသာဆို ဗမာ့ဂုဏ္သိကၡာဟာ ကမၻာ့အလယ္မွာ ေခါင္းေဖာ္ရဲ စရာေတာင္မရွိဘူး။

သူရဲေဘာေၾကာင္ေသာ၊ သစၥာမဲ့ေသာ၊ ယုတ္မာေသာ၊ ေကာက္က်စ္ေသာ၊ စဥ္းလဲ ေသာ၊ တိုင္းျပည္ႏွင့္ လူမ်ဳိးအေပၚ ေက်းဇူးမဲ့ေသာ၊ အရွက္သိကၡာ ကင္းမဲ့ေသာ၊ မိုက္မဲေသာ၊ ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ၊ အတၱႀကီးေသာ၊ တရားမဲ့ေသာ၊ ေသာတေထာင္ျပည့္ေအာင္ေရ အဲဒီ့ မေကာင္းမႈ ဂုဏ္ပုဒ္ အားလုံးနဲ႔ ျပည္စုံေနတဲ့ ၿပိတၱာသန္းေရႊနဲ႔ မိစၦာစစ္အုပ္စုရဲ႕ ေအာက္တန္း က်တဲ့ ဘ၀နဲ႔ ဗီဇကို ဒီမတရားဥပေဒေတြက ထုတ္ေဖာ္ ျပလိုက္တာပဲ။ အစိုးရမင္း အမည္ခံၿပီး ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္၊ ကိုယ္ျပဳခဲ့တဲ့ ကတိကို ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္နဲ႔ ဖ်က္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္ေဂြးကို ကိုယ္ျပန္မ်ဳိသလိုပါပဲ၊ ဒီဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ သူရဲေဘာေၾကာင္ပုံကေတာ့ လိုအပ္ရင္ အဲဒီ ေပ်ာ့စိစိႀကီး မာလာရင္လည္း မ်ဳိအုံးမယ္ ဆိုတဲ့ ပုံစံေတြပဲ။

အပုပ္နံ႔ တေထာင္းေထာင္း ထေနတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ဥပေဒဆိုတဲ့ မိလႅာက်င္းအဖုံးကို ဖြင့္ျပပါ ဦးမယ္။ သီးခံၾကပါေတာ့။ ဥပေဒေတြက ေဒၚစုနဲ႔ NLD အတြက္ တိုင္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ အတိုင္းပဲ။ ကြက္တိ။ အက်ဥ္းက်ခံေနသူေတြ ပါတီ၀င္မျဖစ္ရဘူး ( ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ား မွတ္ပုံတင္ျခင္း ဥပေဒ- ၁၀/ င) ပါတီေခါင္းေဆာင္မျဖစ္ရဘူး ( နပမ ဥ- ၄/င) ေရြးေကာက္ ခံခြင့္မရွိဘူး ( ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒ- ၁၀/ က ) ၿပီးေတာ့ ပါတီေတြရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ ရပ္တည္ခြင့္ဆိုတာကို သူတို႔ လက္ခုတ္ထဲက ေရျဖစ္ေအာင္လုပ္ထားတယ္။ (နပမ ဥ- ၂၀၊ ၂၄)။ ဒါေတာင္ စစ္ကြ်န္ဖြဲ႕စည္းပုံထဲမွာ ေဒၚစု မပါႏုိင္ေအာင္၊ အတိုက္အခံ လုပ္မယ့္သူေတြ မလႈပ္ႏုိင္ေအာင္ ျပ႒ာန္းထားတဲ့ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိၿပီးသား။ တခါ သူတို႔ ဖြဲ႕လိုက္တဲ့ ၾကက္တူေရြး ေကာ္မရွင္က ဘယ္လို ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေရးနည္းဥပေဒေတြ လုပ္လာဦးမယ္မသိေသးဘူး။ ယုတ္မာမႈေတြ သူရဲေဘာေၾကာင္မႈေတြ ဆက္ရန္ရွိေသးတယ္။

အိႏၵိယျပည္ဆိုတာ ကမၻာ့အႀကီးဆုံး ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ၊ လူဦးေရ သန္း (၁၁၀၀) ရွိတယ္။ မွတ္ပုံတင္စာရင္းအရ လူမ်ဳိးေပါင္း (၁၆၀၀) ေက်ာ္နဲ႔ ျပည္နယ္/ နယ္ေျမ (၄၀) ေက်ာ္ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြကလည္း အမ်ားႀကီး၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္မွာ မွတ္ပုံတင္ထား တဲ့ ႏိုင္ငံေရး ပါတီက (၆၇၀) ေက်ာ္ေတာင္ရွိတယ္။ မွတ္ပုံမတင္ဘဲ ႏုိင္ငံေရး စည္း႐ုံးေရး လုပ္ေနတဲ့ ပါတီေတြကလည္း ရာေက်ာ္ရွိတယ္။ မွတ္ပုံမတင္လည္း သက္ဆိုင္ရာ မဲဆႏၵနယ္က ေရြးေကာက္ပြဲ အရာရွိဆီမွာ စာရင္းသြင္းၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ႏိုင္တယ္။ ေရြးေကာက္နည္း ဥပေဒေတြကို ေလးစားလိုက္နာရင္ ၿပီးတာပဲ။ မွတ္ပုံတင္ထားတဲ့ ပါတီေတြကလည္း ေရြး ေကာက္ပြဲကို ၀င္ခ်င္၀င္တယ္၊ မ၀င္ခ်င္မ၀င္ဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ဆုံးျဖတ္ခြင့္ရွိတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲကို ၀င္ကို၀င္ရမယ္လို႔ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ဥပေဒလို အၾကပ္ ကိုင္ထားတာ မရွိဘူး၊ အဓမၼပုဒ္မေတြ မရွိဘူး။

ဗဟိုအဆင့္ ပါတီ ( National) ေဒသပါတီ (State/ Regional) ဆိုတာကို ေကာ္မရွင္က ဆုံးျဖတ္တာမဟုတ္ဘူး။ နည္းဥပေဒအရ ေကာ္မရွင္က အတည္ျပဳ သတ္မွတ္ ေပးရတာသာ ျဖစ္တယ္။ ဗဟိုအဆင့္ ပါတီျဖစ္ဖုိ႔ အတြက္ ျပည္နယ္ အနည္းဆုံး (၁၅)ခုကေန တျပည္လုံး ဆႏၵမဲရဲ႕ ( ၅) ရာခုိင္ႏႈန္း ရဖို႔လိုတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ လႊတ္ေတာ္မွာ ျပည္နယ္ ငါးခုကို ကိုယ္စား ျပဳတဲ့ လႊတ္ေတာ္ရွိ အမတ္ ဦးေရရဲ႕ (၃) ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိဖုိ႔လိုတယ္။ အဲဒီ အခ်က္ေတြနဲ႔ ျပည့္စုံရင္ အလိုလို ဗဟိုအဆင့္ ပါတီျဖစ္တယ္။ ေကာ္မရွင္က လက္ခံ အသိအမွတ္ ျပဳေပးယုံပဲ။ လူထုသေဘာ ဆႏၵကိုပဲ အေျခခံတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဟိုလူကို မစည္း႐ုံးရ၊ ပါတီ၀င္ မျဖစ္ေစရ၊ ေခါင္းေဆာင္ မလုပ္ေစရ ဆိုတာမ်ဳိး ေဖာက္ျပန္တဲ့ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြမရွိဘူး။

ဒီေန႔ အိႏၵိယမွာ အာဏာ ရေနတဲ့ အိႏၵိယ အမ်ဳိးသား ကြန္ဂရက္ ပါတီရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ဟာ ကြယ္လြန္သူ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း မစၥတာ ရာဂ်စ္ဂႏၵီရဲ႕ ဇနီး အီတလီ ႏြယ္ဖြား ဆုိနီယာ ဂႏၵီျဖစ္တယ္။ သူ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ လုပ္ခ်င္ရင္ အခ်ိန္မေရြးလုပ္ႏုိင္တယ္။ ႏုိင္ငံျခားသား သုိ႔မဟုတ္ တိုင္းျခားႏြယ္ဖြား ဆိုၿပီး ခြဲျခား ကန္႔သတ္ထားတာမရွိဘူး။ ဘာစည္းကမ္းကမွ ပိတ္ပင္ထားတာ မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေျခအေန အရ သူမလုပ္ဘူး။ ေလာဘနည္းၿပီး စိတ္ဓာတ္ရင့္က်က္ သေဘာထားႀကီးသူေတြရဲ႕ ျပယုဂ္ပါပဲ။

ေနာက္ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာက ျပစ္ဒဏ္က် အက်ဥ္းသားေတြလည္း ေရြးေကာက္ခံ ပိုင္ခြင့္ရွိတယ္။ သာဓက က ၁၉၇၅ ခုႏွစ္မွာ အင္ဒီရာဂႏၵီက တိုင္းျပည္အ၀ွန္း အေရးေပၚအေျခအေန ေက်ညာတယ္။ လူထု လြတ္လပ္ခြင့္ တခ်ဳိ႕ကို ယာယီ႐ုတ္သိမ္းတယ္။ အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးသမား အေျမာက္အမ်ားကို ဖမ္းဆီး ေထာင္ခ်ထားတယ္။ အင္ဒီရာဂႏၵီရဲ႕ အေရးေပၚ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ျပည္သူ ေတြက အျပင္းအထန္ ဆန္႔က်င္ ကန္႔ကြက္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က အလုပ္သမ်ားေခါင္းေဆာင္ အိႏၵိယ မီးရထား အလုပ္သမား သမဂၢ ဥကၠ႒ မစၥတာ ေဂ်ာ့ဖာနန္ဒက္ (Mr George Fernandes) လည္း တဦးအပါအ၀င္ျဖစ္တယ္။ မစၥတာ ဖာနန္ဒက္ဆိုတာ ဗမာျပည္သူ ေတြရဲ႕ ဒီမိုကေရစီ တိုက္ပြဲကို အျပည့္အ၀ အားတက္သေရာ ေထာက္ခံအားေပးေနသူျဖစ္တယ္။ အိႏၵိယ မီးရထား ႒ာနဟာ ကမၻာမွာ အႀကီးဆုံး ေကာ္ပို ေရးရွင္းႀကီးျဖစ္ၿပီး အလုပ္သမား သန္း (၂၀) ေက်ာ္ရွိတယ္။ အိႏၵိယရဲ႕ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး က႑ရဲ႕ အဓိက မ႑ဳိင္ ျဖစ္တယ္၊ အသက္ေသြးေၾကာျဖစ္တယ္။ မစၥတာ ဖာနန္ဒက္က မီးရထား သပိတ္ေမွာက္ၿပီး အေရးေပၚ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ကန္႔ကြက္ တိုက္ပြဲ ဆင္တယ္။ အိႏၵိယတျပည္လုံး ကေမာက္ကမ ျဖစ္ကုန္တယ္။ သူဟာ တျခားတဖက္မွာလည္း လွ်ဳိ႕၀ွက္ သံလႊင့္႒ာနတခု ထူေထာင္ၿပီး လူထုကို စည္း႐ုံးတယ္။ မီးရထား သံလမ္းမ်ားနဲ႔ အစိုးရ အေဆာက္အဦေတြကို ေဖာက္ခြဲတုိက္ခိုက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္လို႔ဆိုတယ္။

ဒီအေျခအေန ေတြေၾကာင့္ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္မွာ အင္ဒီရာဂႏၵီရဲ႕ ဖိတ္ေခၚခ်က္နဲ႔ မစၥတာ ဖာနန္ဒက္က ပုန္းေအာင္းရာကေန ေဆြးေႏြးဖို႔ ထြက္လာတယ္။ ဒီေတာ့မွ အင္ဒီရာဂႏၵီက ဖမ္းဆီးၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္ ပုန္ကန္မႈနဲ႔ တရားစြဲတယ္။ အစိုးရ႐ုံးမ်ားကို ေဖာက္ခြဲတိုက္ခိုက္ရန္ အားထုတ္မႈနဲ႔ ႐ုံးတင္တယ္။ ဘာ႐ိုးဒါး ဒိုင္းနမိုက္ အမႈအခင္း ( Baroda Dynamite Case) လို႔ ႏိုင္ငံေရးအရ လူသိမ်ားတယ္။ ေနာက္ဆုံး တျပည္လုံး အုံၾကြ ဆန္႔က်င္ၾကလို႔ အင္ဒီရာဂႏၵီက အေရးေပၚအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ႐ုတ္သိမ္းေပးလိုက္ရတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲသစ္ လုပ္ေပးဖုိ႔ ကတိျပဳခဲ့ ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၇၇ မွာ ေရြးေကာက္ပြဲေတြ လုပ္ေတာ့ မစၥတာ ဖာနန္ဒက္က ေထာင္ထဲ ကေန ၀င္ၿပိဳင္တယ္။ အႏိုင္ရတယ္။ သူ႔ပါတီ ( Janata Party) လည္း အျပတ္အသတ္ အႏိုင္ရၿပီး အစိုးရဖြဲ႕ႏိုင္ခဲ့တယ္။ မစၥတာ ဖာနန္ဒက္လည္း ေထာင္ထဲကထြက္တာနဲ႔ တခါတည္း အစိုးရအဖြဲ႕၀င္ ၀န္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ မစၥတာ ဖာနန္ဒက္ဟာ အက်မရွိ ေတာ့ဘဲ အမတ္ႏိုင္ငံေရးသမား၊ အိႏၵိယရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

အိႏၵိယလို လူမ်ဳိးစုံ၊ ဘာသာစုံနဲ႔ ၀ါဒေသာင္းေျခာက္ေထာင္ရွိတဲ့ ႏုိင္ငံမွာေတာင္ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဥပေဒထုံးနည္းေတြဟာ တင္းၾကပ္မထားဘဲ လူထုရဲ႕ သေဘာဆႏၵကို အေလးေပး အေျခခံထားတယ္။ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ အႏွစ္သာရျဖစ္တဲ့ လူထုဆႏၵကို အထူး အေရးေပး စဥ္းစားေဆာင္ရြက္တယ္။ စစ္အုပ္စုရဲ႕ အဓမၼဥပေဒေတြ ကေတာ့ မႏႈိင္းယွဥ္သာေအာင္ ေအာက္တန္းက်လွတယ္။ ႏႈိင္းယွဥ္စရာ တကြက္ေတာင္ မျမင္မိပါဘူး။ နံ႔သာဆီနဲ႔ အီး၊ သမုဒၵရာနဲ႔ က်င္ငယ္ေရလို ကြာျခားတယ္။ သူတို႔ အဓမၼဥပေဒေတြက ေပးေယာင္ပဲ ျပထားၿပီး၊ လူထုအခြင့္အေရးကမရွိ၊ မရ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ ဆႏၵက ပဓာန ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီထဲမွာ အဆုိးဆုံး အယုတ္ဆုံးနဲ႔ တမ်ဳိးသားလုံးရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာ ဂုဏ္သိကၡာကို ေစာ္ကား ထားတာ ကေတာ့ ျပည္သူ႔ လႊတ္ေတာ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒ အပုိဒ္ (၃၃) ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ အပိုဒ္မွာ လႊတ္ေတာ္ကို ေခြးတိုးေပါက္က၀င္လာတဲ့ စစ္ဓားျပ အမတ္ေတြကို စစ္ဦးစီး ခ်ဳပ္က ျဖဳတ္ႏိုင္တယ္၊

အစားထိုးခန္႔ႏိုင္တယ္လို႔ ဆိုထားတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ တိုင္းျပည္/လူမ်ဳိးတခုရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာဟာ ျပည့္သူလႊတ္ေတာ္ ပါလိီမန္ပဲ။ လူထုက ေရြးေကာက္ ခံထားရတဲ့ ႏိုင္ငံသား တဦးဟာ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ဆီမွာ က်မ္းက်ိန္ၿပီးတာနဲ႔ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ လႊတ္ေတာ္ရဲ႕အစိတ္အပုိင္း အဖြဲ႕၀င္ သို႔မဟုတ္ လႊတ္ေတာ္ အမတ္ ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ဒီအမတ္ဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ျပယုဂ္သေကၤတပဲ။ ဒီအမတ္ကို တရား႐ုံး တခုခုက တရားမမႈနဲ႔ ျပစ္ဒဏ္ စီရင္ခ်က္ ခ်ၿပီးမွသာ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒က နည္းဥပေဒမ်ားနဲ႔ အညီ လႊတ္ေတာ္ အမတ္အျဖစ္က ရပ္စဲႏုိင္တယ္။

ေနာက္တနည္းက သူ႔ကို ေရြးေကာက္ တင္ေျမာက္ လိုက္တဲ့ မဲဆႏၵနယ္က သတ္မွတ္ထားတဲ့ မဲဆႏၵရွင္ အေရ အတြက္က လက္မွတ္ ထုိးထားတဲ့ ႐ုတ္သိမ္းစာ ( Re-Call ) ကို လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ဆီ ပို႔ရတယ္။ လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒က နည္းလမ္းတက် အေရးယူတယ္။ ဒါပဲ။ လႊတ္ေတာ္ အမတ္ကို ဘယ္သူ တဦးတေယာက္ ကမွ ျဖဳတ္ခ်တာ ႐ုပ္သိမ္းတာ မလုပ္ႏုိင္ဘူး။ ရာဇ၀တ္မႈနဲ႔ စြဲဆုိခံထားရတဲ့ အမတ္ကိုေတာင္ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ရဲ႕ သေဘာတူညီမႈ မပါဘဲ စစ္ေဆးခြင့္၊ အေရးယူ အျပစ္ေပးခြင့္၊ ဖမ္းဆီးခြင့္ မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအပိုဒ္ပါ ျပ႒ာန္းခ်က္ဟာ ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္းတဦးသာျဖစ္တဲ့၊ ျပည္သူ႔ရိကၡာကို စားေနတဲ့ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္က ႏိုင္ငံ/ ျပည္သူရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာပိုင္ လႊတ္ေတာ္ကို ခြထိုင္ ေစာ္ကားထားတာျဖစ္တယ္။ ဘာေတြ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ အႏွစ္သာရကေတာ့ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္လို႔ ေျပာထားတာျဖစ္တယ္။

ဥပေဒဆုိတာ တရား (ဓမၼ) ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ႔ အစဥ္ဒြန္တြဲေနတယ္။ တရားဥပေဒ လို႔ပဲရွိတယ္။ တရားမွ်တမႈ ရွိရတယ္။ သဘာ၀ ဓမၼက်ရတယ္။ ဒါမွသာ လူအမ်ားေလးစား ၾကည္ညဳိလိုက္နာတယ္။ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္တယ္။ မတရားတဲ့ဥပေဒကို ေလးစား လိုက္နာသူမရွိဘူး။ ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ အသုံးခ်သူသာ ရွိတယ္။ အခု စစ္အုပ္စုရဲ႕ ဥပေဒဆိုတာေတြက ေတာတြင္း ဥပေဒလို အဓမၼ လိုက္နာခိုင္းတဲ့ အမိန္႔ ( Diktat ) ေတြပဲ ျဖစ္တယ္။ ဆန္းေတာ့မဆန္းပါဘူး။ အာဏာကို ဓားျပတိုက္ယူထားတဲ့ အဓမၼ၀ါဒီေတြ ထုတ္ထားတာ ဆုိေတာ့ တရားဥပေဒ ဘယ္ျဖစ္ႏုိင္ပါေတာ့မလဲ။

အဲဒီအထဲကဘဲ ဒီမုိကေရစီ ရလိမ့္ႏိုး၊ ရေအာင္လုပ္လို႔ ရေလႏိုးနဲ႔ ဆင့္ဟိုဒင္း ေခြးေမွ်ာ္ ဆိုသလို ႏိုး ဆရာႀကီးေတြက ရွိေသးတယ္။ စစ္အုပ္စု ဖြင့္ေပးတဲ့ ပုံစံထဲကေန ရသေလာက္ လုပ္ေနၿပီး တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာင္းယူမယ္ ဆိုၾကတယ္။ ဒီပုံစံ ဒီဥပေဒ ဒီေဘာင္ေတြ ထဲကေန ဒီမတရားဖြဲ႕စည္းပုံနဲ႔ ဥပေဒကို ျပင္ဘို႔ဆိုတာ ႏြားသိုးခ်ဳိကို ႏို႔ညစ္ဖုိ႔ အားထုတ္သလိုပါပဲ။ မွတ္ထား သင္းကြပ္နဲ႔ အၿမဳံညားလို႔ ဘာမွ ေပါက္ဖြား မလာဘူး။ ဒီမိုကေရစီတရားဆိုတဲ့ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ သင္းကြပ္ ထားတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ အၿမဳံစစ္ကြ်န္ ဖြဲ႕စည္းပုံ ဥပေဒေတြ ကေန ဒီမိုကေရစီ ရလိမ့္ႏုိး ထင္စားေနသူေတြဟာ လမင္းကို ဒိန္ခဲထင္ စာရႏိုးနဲ႔ အူေနတဲ့ ေျမေခြးထက္ မိိုက္မဲတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ မလုံေလာက္ေသးဘူး။

ဒီမတရား ဥပေဒေတြကို ဖ်က္ဖုိ႔ဆိုတာ နည္းလမ္း တခုပဲရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ လူထု အားပဲ ျဖစ္တယ္။ ဆရာႀကီး ဦး၀င္းတင္ ေျပာေနတဲ့ လူထုကို မ်က္ႏွာမူဖို႔ဆိုတာ ဒါကို ရည္ရြယ္ရင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးမွာ တခါခါ နည္းနာ ပရိယာယ္ေတြဟာ အေရးပါတာ မွန္ေပမဲ့ အခါခပ္သိမ္း နည္းနာေတြ ေနာက္ကိုပဲ လိုက္ေနရင္း ေက်ာ႐ိုးေပ်ာက္ၿပီး လမ္းမွား ေရာက္ လူထုနဲ႔ ကင္းကြာ ေခ်ာက္က်တတ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ရင္ဆိုင္ ေနရတာက စစ္အုပ္စုရဲ႕ စစ္ကြ်န္ဖြဲ႕စည္းပုံကို လက္ခံမလား လက္မခံဘူးလားဆိုတဲ့ ေက်ာ႐ိုးက်တဲ့ အေျခခံမူ ျပႆနာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေျခခံမူ ကိစၥရပ္ေတြကို ပရိယာယ္နည္းနာနဲ႔ ေျဖရွင္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားရင္ ေဖာက္ျပန္ေရး လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္သြား တတ္ပါတယ္။ ရွစ္ေလးလုံး ကာလက မဆလ အေစခံ လႊတ္ေတာ္ ညႊန္ခ်ဳပ္ ဦးေအာင္ခင္တင့္က သူ႔ညီ ဒီမုိကေရစီ ဘက္သား ေအာင္ခင္ဆင့္ ကို ေျပာတဲ့စကားအတိုင္း ေျပာရရင္ " ႏွမေပးခ်င္ ေပးလို႔ရတယ္၊ အေမေတာ့ ေပးလို႔ မရဘူး"။ အေျခခံမူနဲ႔ နည္းပရိယာယ္ ျခားနားခ်က္ကိုေျပာတာပါ။

ဒီေန႔ စစ္အာဏာရွင္ ေတြရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပုံတို႔ ေရြးေကာက္ပြဲတို႔ ဆိုတာ ဘက္ေပါင္းစုံက ဖိအား အၾကပ္အတည္း ေတြေၾကာင့္ ေပၚလာတာပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ စိတ္ေကာင္း ေစတနာ ေကာင္းရွိလို႔ ေပၚလာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ရာစုတ၀က္ေက်ာ္ သူတို႔ ဓားျပတိုက္ အပိုင္စီးထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ အာဏာ၊ ႏိုင္ငံေရးအ၀န္းအ၀ိုင္း တံခါးကို အရပ္သား ႏုိုင္ငံသားေတြအတြက္ ဖြင့္ေပးတာေတာင္ မ႐ိုးမသား ကလိမ္ကက်စ္နဲ႔ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ေတြနဲ႔ ဖြင့္ေပးတာပါ။ မြန္ပညာရွိ အမတ္ အမတ္ဒိန္ မဏိရြတ္လို တခါးတဖက္ ပိတ္ၿပီး တဖက္ပဲ ဖြင့္္ေပးထား တာေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ မတရားဥပေဒေတြနဲ႔ ခ်ည္တုပ္ျပင္ဆင္ၿပီး ေခြးတိုးေပါက္ ေလာက္ပဲ ဖြင့္ေပး ထားတာပါ။ ဒီလို ေခြးတိုးေပါက္က ၀င္ဘို႔ဆိုတာ " ေခၚရင္သြား၊ ခိုင္းတာလုပ္၊ ခံမေျပာနဲ႔၊ ခိုးစား" ဆိုတဲ့ "ခ" ေလးလုံးသမားေတြေလာက္သာ လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ စစ္ကြ်န္ဖြဲ႕စည္းပုံနဲ႔ မတရား ဥပေဒေတြဟာ အမ်ဳိးသားဇာတိမာန္နဲ႔ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာကို သားေၾကာျဖတ္တဲ့ ဓားေတြ ယႏၱယားေတြပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲ ဆိုတာက လည္း ဒီသားေၾကာျဖတ္ဓားကို အသက္ေသြးတဲ့ ပြဲပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဆရာႀကီး ဦး၀င္းတင္က ဘာလဲဟဲ့ လူ႔ငရဲဆိုတဲ့ သူ႔စာအုပ္မွာ "စစ္အစိုးရဟာ ဘီလူး႐ုပ္ကို ဖုံးဖို႔ ႀကိဳးစားေနပါၿပီး၊ လူေယာင္ ေဆာင္ဘို႔ စိုင္းျပင္း ေနပါၿပီ။ ေရြးေကာက္ပြဲ ဆိုတာ အဲဒီ လူေယာင္ ေဆာင္ရာမွာ လိမ္းခ်ယ္မဲ့ သနပ္ခါး ျဖစ္ပါတယ္။ သနပ္ခါး ဘယ္လိုလိမ္းလိမ္း ဘီလူးကေတာ့ ဘီလူး အစြယ္နဲ႔ ျပဴးျပဴးပဲေနမွာပါ။……. ႏုိင္ငံေရးအင္အားစု အားလုံး၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုအားလုံး၊ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားသူ အားလုံးရဲ႕ အဓိကတာ၀န္က ဘီလူးကို အစြယ္ခ်ဳိးဖုိ႔၊ အစြယ္ႏုတ္ဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ဘီလူးရဲ႕ လူေယာင္ေဆာင္ ပြဲႀကီးမွာ ႏိုင္ငံေရးနားမေယာင္ၾကဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္" လို႔ ေရးထားပါတယ္။

ဒါက အႏွစ္ (၂၀) ေလာက္ စစ္ဘီလူးေတြရဲ႕ ငရဲခန္းမွာ ေနခဲ့ရၿပီး အခုထိလည္း အခ်ိန္မေရြးအဲဒီငရဲခန္းကို ျပန္ေရာက္ႏိုင္တဲ့ အႏၱရယ္ၾကားက မူအေပၚမွာ ႀကံ႕ခိုင္သူ တေယာက္ရဲ႕ အမွာစကားပါ။ ႏိုင္ငံေရးမွာ လုပ္ဟန္ ေပ်ာ့ေျပာင္းဖို႔ လိုတာမွန္ပါတယ္။ လုပ္ဟန္ ေပ်ာ့ေျပာင္းျခင္း ဆိုတာ မူကို ေစ်းဆစ္ခံဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေလးစားတန္ဘိုးထားတဲ့ လူတေယာက္ အတြက္ေတာ့ မူဟာ အသက္ ျဖစ္ပါတယ္။

အဓိပၸါယ္က " ဆင္ျဖဴေတာ္ ဆိုတာ ေခြးတိုး ေပါက္က မ၀င္ဘူး" ။

Rest of your post

ဆက္ဖတ္မယ္္ဆိုရင္....

Saturday, March 13, 2010

No more statements ,Thank you ျပည္တြင္းေရး အေနအထားေပၚ ျပည္ မွကူညီေထာက္ပ့ံရန္ျပင္ဆင္ၾကေလာ့

လက္ရွိဗမာျပည္အေရးက ဆိုး၀ါးဖို ့ဘဲရွိပါတယ္။ျပည္သူေတြ အကုန္လံုး ေဒ၀ါလီခံဖို ့က လြဲရင္တျခားလမ္းမရွိပါဘူး။ အစစအရာအရာ ျပင္ဆင္ၾကဖို ့လိုပါလိမ့္မယ္ ။ ျပည္ပေရာက္ေနသူေတြ ထုတ္ျပန္ခ်က္ ေၾကျငာခ်က္ေတြ ရပ္ၾကပါေတာ့ ။ နအဖ က ဘုန္းၾကီးတေစၦထက္ဆိုးပါတယ္။

၂၀၀၇ ေရႊ၀ါေရာင္ အေရးအခင္းကိုသင္ခန္းစာ အျဖစ္ယူၾကပါ ။ ၂၀၀၇ အေရးအခင္းအခ်ိန္အတြင္းမွာ ျပည္ပက ေအာ္ေနတဲ ့သူေတြ ဘာမွ ျပည္တြင္းကို မေထာက္ပံ့ေပးခဲ့ၾကပါဘူး ထုတ္ျပန္ခ်က္ေတြဘဲ ထိုင္ထုတ္ ေနခဲ့ၾကတယ္။ ျပည္သူလူထုက သိပ္နာေနပါျပီ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ခဲ့ရင္ ျပည္ပ ကဘယ္လိုပံ့ပိုးမယ္ဆိုတာ စုစည္းျပီးျပင္ဆင္ထားၾကဖို ့လိုပါလိမ္ ့မယ္။ ျပည္တြင္း အကူအညီေပးမယ့္ အဖြဲ ့အတြက္ ေခါင္းေဆာင္ေနရာ ထပ္လုေနရင္ ျပသနာရွိပါတယ္။တကယ္ေစတနာမွန္နဲ ့ ျပည္တြင္းကို ကူညီေပးေစခ်င္ပါတယ္ statement ထုတ္ေနတာနဲ ့မျပီးပါဘူး။ အန္တီစုေနရာကျဖစ္ျဖစ္ ေထာင္တြင္း ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြေနရာက တညေလာက္ေနရာယူေတြ းျပီး အိပ္ၾကည့္ၾကပါ။ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးၾကပါ ၊ ျပည္ပက လူေတြ အက်ိဳးမဲ ့တိုက္ခိုက္တာေတြရပ္ၾကပါေတာ့လို ့ဆႏၵျပဳရင္း။

DTM

ဆက္ဖတ္မယ္္ဆိုရင္....

Monday, February 15, 2010

အရည္အေသြး



အရည္အခ်င္းယွဥ္ၾကည့္တဲ ့အခါ
ျပည္သူေလးစားတဲ ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သူရ ဦးတင္ဦး


ျပည္သူက သူေတာင္းစား အျဖစ္သတ္မွတ္ထားတဲ ့ သက္ရွိမိစၦာေကာင္

ဆက္ဖတ္မယ္္ဆိုရင္....

Thursday, February 11, 2010

အေဖေျပာခဲ ့တဲ ့ လြတ္လပ္တဲ ့တိုင္းျပည္ႏွင့္ ဖာႏိုင္ငံ

ဗိုလ္ခ်ဳပ္က သူ ့ေမြးေန ့သူသတိရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ တိုင္ျပည္မွာသူလုပ္ခ်င္တာေတြနဲ ့အလုပ္ရွဳပ္ေနရင္း လုပ္ၾကံခံခဲ ့ရတဲ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဗမာျပည္တြင္သာမက အာရွတခြင္မွာ တန္ခိုးအရွိန္ၾကီးခဲ ့တဲ ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ ့သမိုင္းကို ေမွးမွိန္ေအာင္ ပယ္ေဖ်ာက္ဖို ့ၾကိ္ဳးစားေနၾကတဲ ့လက္ရွိ စစ္အၾကမ္းဖက္ ေခြးအုပ္စုတို ့အား ေအာ့ႏွလံုးနာမိပါတယ္။ အဖ ေအာင္ဆန္း ရယူခဲ ့တဲ ့တိုင္းျပည္ ယၡဳလက္ရွိမွာ စစ္ေခြး ေတြရဲ ့ကိုယ္ ့အမ်ိဳး ေကာင္းစားေရး ကိုယ္ ့အာဏာလက္လြတ္မဆံုးရွံုးေရး ကလြဲ ရင္ ျပည္သူ ့အက်ိဳးအတြက္ဘာမွကို ျပန္မၾကည့္ဘဲ ရက္ရက္စက္စက္ အုပ္ခ်ဳပ္ခံေနရတာ ထက္ အဂၤလိတ္လက္ေအာက္မွာကၽြန္အျဖစ္ ေနရတာက သာ၍ေကာင္းေသးတယ္လို ့ စိတ္ထဲ ေတြးျဖစ္မိပါတယ္ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ေလာေလာဆယ္မွာ စစ္ေခြးေတြလက္ေအာက္မွာ ကၽြန္ခံရင္း မ၀ေရစာစားေနရတာထက္ အဂၤလိတ္ေခတ္တုန္းက ကၽြန္ဘ၀ေရာက္ခဲ ့ေပမယ္ ့ ယၡဳလက္ရွိ ဘ၀ထက္ေတာ့သာေသးတယ္လို ့။

ဆက္ဖတ္မယ္္ဆိုရင္....

Thursday, February 4, 2010

ေက်ာ္သူရဲ့ အျမင္

ရွက္ဖို႔ ေကာင္းလွသည္ . . . ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ . . . အယူသီးပံု၊ အစြဲၾကီးပံုမ်ား တလြဲ ဆံပင္ေကာင္းမႈမ်ားပင္ ျဖစ္ေတာ့ သည္။ ဘာသာျခားမ်ား၊ တိုင္းတစ္ပါးမွ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားသိလွ်င္ အေတာ့္ကို ရယ္စရာၾကီးျဖစ္ေနမည္။

ျမန္မာ လူမ်ိဳးမ်ား ကမာၻတြင္ ဟာသလူမ်ိဳးျဖစ္ကုန္မည္ကို စိုးရြ႔ံမိသည္။ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္၊ ဇန္နဝါရီလ (၁) ရက္ေန႔မွစ၍ အယူသီးမႈ၊ အစြဲအလန္းၾကီးမႈမ်ားကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ တိုက္ဖ်က္လာသည္မွာ ယခုအခ်ိန္ထိပင္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ယခုတိုင္ အခ်ိဳ႔ေသာသူတို႔သည္ ျပဒါးတစ္လမ္း . . . သံတစ္လမ္း၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ အေနအထားပင္ ျဖစ္ေနေသးသည္။ သူတို႔ ထံမွ တီးတိုး ေျပာသံမ်ား၊ အၾကံဥာဏ္ ေပးသံမ်ား၊ ဆရာၾကီး လုပ္သံမ်ား၊ အတင္းအဖ်င္း ေျပာသံမ်ား၊ ရႈတ္ခ်သံမ်ား၊ မေခ်မငံ ေျပာသံမ်ား စသည့္ လူမႈေရး တိုက္ခိုက္သံ၊ အယူသီးမႈ စကားလံုးမ်ား ယေန႔တိုင္ မၾကာမၾကာ ၾကားေနရဆဲပင္ ျဖစ္သည္။

ေရွးလူၾကီးမ်ား စကားမပယ္ဖ်က္ ေကာင္းဘူးတဲ့ . . . ဒါက သူတို႔ ေနာက္ဆံုး အႏိုင္ယူတဲ့ စကားလံုး။ ဒီေတာ့ . . . ကြ်န္ေတာ္ ရွင္းျပီ၊ ရွင္းရျပီ . . . ရွင္းျပီ ဆိုေသာ္ျငားလည္း ကြ်န္ေတာ္ ေရးခဲ့ဘူးေသာ ‘ခုတ္မယ္၊ ထစ္မယ္၊ ပါးပါးလွီးမယ္’ ဟူေသာစာစုမွ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ လူမႈေရးလမ္းျပ ၾကယ္ျဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးဘဒၵႏ ၱ ဦးတိကၡ၏ ေဟာၾကားခ်က္ စကားမ်ားမွ စရေတာ့မည္။

အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာ အတြက္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေကာင္းတာ လုပ္လွ်င္ ေကာင္းက်ိဳး ေပးမည္။ မေကာင္းတာ လုပ္လွ်င္ မေကာင္းမႈမ်ား ရမည္ ဟူ၍ ေဟာၾကား ခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား . . . ။ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာ လူမိ်ဳးမ်ားသည္ ရတနာသံုးပါးကို ၾကည္ညိဳ ေလးစား ဦးခိုက္ၾကေသာ္လည္း ကံႏွင့္ပတ္သတ္၍ ယံုၾကည္မႈ အားနည္းမႈမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။

လူအမ်ားစုသည္ နာေရး ကိစၥမ်ားကို အယူသီး ၾကသည္။ နာေရးေၾကာင့္ စီးပြားပ်က္တယ္၊ လူေသ တတ္တယ္၊ ထိခိုက္ နစ္နာမယ္၊ ပ်က္စီး ဆံုးရႈံးတတ္၊ နိမိတ္ မေကာင္းမႈေတြ ျဖစ္တတ္တယ္ ဟူ၍ ေရွးဘိုးေဘး ဘီဘင္ လက္ထက္ ကတည္းက အယူသီးမႈမ်ား၊ အရိုးစြဲမႈမ်ား၊ အမွားစြဲမႈမ်ား ရွင္သန္လာခဲ့ၾကသည္။

လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားသည္ အဆင္း၊ အနံ႔၊ အသံ၊ အရသာ၊ အထိအေတြ႔ ဟူေသာ အာရုံ ငါးပါးထဲတြင္ နစ္မြန္း ေနၾကသည္။ မိမိကိုယ္ မိမိတို႔ သုဘ (သို႔မဟုတ္) မဂၤလာဟု သတ္မွတ္ ေနၾကသည္။

အမွန္မွာ . . . ရွင္သူ၊ ေသသူတို႔ အားလံုးသည္ အသုဘမ်ား (သို႔မဟုတ္) အမဂၤလာမ်ားပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ . . . ေရမခ်ိဳးဘဲႏွင့္ ဆယ္ရက္ခန္႔ ေနၾကည့္လွ်င္ မိမိခႏၶာမွ အပုပ္ နံ႔မ်ားထြက္ လာမည္။ ဒြါဒ ေျခာက္ပါးမွ အနံ႔အသက္ မိ်ဳးစံု ထြက္ေနေတာ့မည္။ ရုပ္တရား၊ နာမ္တရား အားလံုးသည္ အသုဘခ်ည္းပင္ ျဖစ္သည္။ မည္သည့္ အရာမွ တည္ျမဲမႈကို မေဆာင္ႏိုင္ေခ်။

ျမတ္စြာ ဘုရားသည္ လူမသာကို အိမ္ထဲသို႔၊ ရပ္ကြက္ထဲသို႔ သြင္းလွ်င္ ‘ခိုက္သည္’ ဟူ၍ မေဟာၾကားခဲ့ပါ။

စဥ္းစား ေစခ်င္သည္ . . . ရပ္ကြက္၊ အိမ္ျပင္ပတြင္ ဆံုးသြားပါက (ရပ္ကြက္) အိမ္ထဲသို႔ အသြင္းမခံၾက၊ သြင္းလွ်င္ ရြာနာတယ္၊ အရပ္နာတယ္၊ အိမ္သူ အိမ္သားေတြ ခိုက္တယ္ဟူ၍ မည္သည့္ က်မ္းဂန္တြင္မွ မပါရွိပါ။ သို႔ေသာ္ အားလံုး နီးပါး အယူသီးမႈမ်ားက လႊမ္းျခံဳေနမႈကို ခံေနရသည္။

ဒါဆို . . . ကြ်န္ေတာ္ေမးေတာ့မည္။
လူမသာၾကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲ၊ အိမ္ထဲ မသြင္းေကာင္းဘူးတဲ့ . . .။ အဲဒါဆိုလွ်င္ တိရစာၦန္ မသာမ်ား ၾကေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ အိမ္ထဲ သြင္းၾက သနည္း။ သက္ရွိ ေလာကၾကီးထဲတြင္ လူသာလွ်င္၊ အျမတ္ဆံုး ျဖစ္သည္လို႔ ေျပာၾကျပီး မည္သည့္ အတြက္ . . . နံနက္ဖက္ ေစ်းက ျပန္လာလွ်င္ သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ ငါကေတာ့ ၾကက္သား စားႏိုင္တယ္ . . . ငါကေတာ့ ဝက္သားစသျဖင့္ အျပိဳင္အဆိုင္ ေစ်းဝယ္လာျပီး ဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားစြာ ေနအိမ္ထဲသို႔ တိရစာၦန္ မသာမ်ားကို ထည့္ျပီး . . . ခုတ္ထစ္ ေဆးေၾကာ၊ ေၾကာ္ေလွာ္၊ ခ်က္ျပဳတ္ျပီး မိမိတို႔ရဲ႕ ပါးစပ္ထဲသို႔ တိရစာၦန္ မသာမ်ားကို ဘာေၾကာင့္ ထည့္ၾက သနည္း . . . ။ အရိုးမ်ားကို ႏူးေနေအာင္ ခ်က္ျပဳတ္၍ ဝါးၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။

ဒါေၾကာင့္ . . . လူ႔ဝမ္းဗိုက္သည္ တိရစာၦန္တို႔၏ သခ်ိၤဳင္း လူ႔ပါးစပ္သည္ တိရစာၦန္တို႔၏ မီးသျဂိၤဳလ္ စက္ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

တိရစာၦန္ မသာက်ေတာ့ မိမိတို႔ ဝမ္းဗိုက္ထဲသို႔ ထည့္ျပီး လူမသာက်ေတာ့ အိမ္ထဲ (ရပ္ကြက္) ထဲသို႔အသြင္းမခံမႈ တို႔သည္ အဆိုးဝါး ဆံုးေသာ အယူသီးမႈ၊ မိစာၦဒိ႒ိ အယူဝါဒမွ ဆင္းသက္လာမႈပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

တစ္ဖန္ လူေသသြားလွ်င္ အိမ္ေနာက္ေဖးသယ္သြား၊ တံစက္ျမိတ္ေရ လက္ျပန္ေရႏွင့္ ေရခ်ိဳးေပး၊ အဝတ္ အစားဝတ္၊ သနပ္ခါးလိမ္း၊ ဆံပင္ထံုးေပး၊ ႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးေပး၊ ပန္းပန္ေပးႏွင့္ ေသသြားမွ ၾကင္နာျပ၊ ဂရုစိုက္ ျပေနေတာ့သည္။ အေလာင္း လွေအာင္ လုပ္တာတဲ့။ ျပံဳးျပံဳးေလးေသမွ အေလာင္းလွတာတဲ့။ ေနာက္မွ ေခါင္းက ဆံပင္ကိုျဖတ္၊ ေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို တုပ္ေတာ့သည္။ အိမ္မွာ ႏွစ္ညေတာင္ ထားရဦးမွာျဖစ္တဲ့ အတြက္တဲ့ဗ်ာ . . . ။ ေသတာေတာင္ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံရတဲ့ဘဝ . . . ။

ထို႔ေနာက္ ေသသူႏွင့္ ပါးစပ္ထဲ မတ္ေစ့ (ယခုေခတ္တြင္ေတာ့ မရႏိုင္ေတာ့) ထည့္သည့္ ‘ကူးတို႔ခ’ ဟုဆိုၾကျပန္သည္။ အသက္မရွိေသာ ခႏၶာႏွင့္ ဘယ္ကားကို တစ္မတ္ေပးစီး၍ ဘယ္ကိုသြားမည္နည္း . . . ။

တစ္ခ်ိဳ႔က ပါးစပ္ထဲ ထည့္ထားသည့္ မတ္ေစ့ကို အတင္းႏိႈက္ျပန္သည္၊ Lucky ေကာင္းတယ္တဲ့၊ ေငြပြားတယ္တဲ့ေလ။

အေလာင္းးကို အိမ္ကထုတ္ေတာ့ . . . ေျခကမထုတ္ရဘူး၊ ေခါင္းကမထုတ္ရဘူး၊ တံခါးေဘာင္နဲ႔ မထိရဘူး၊ အိမ္နံရံကို မထိရဘူး၊ ေလွကားက မဆင္းရဘူး စသျဖင့္ ‘ဘူး’ မ်ားပဲ့တင္ထပ္ေနေတာ့သည္။ ေနာက္ထပ္ ေၾကးစည္ထု၊ ကနားဖ်င္းဖ်က္ျခင္း လုပ္ေတာ့သည္။ ေနာက္နိဗၺာန္ယာဥ္ေပၚသို႔ အေလာင္းတင္ေသာ္ ေရအိုး ကို ခြဲေတာ့သည္။ မင္းနဲ႔ငါတို႔ အိုးစားကြဲျပီ၊ အိမ္ျပန္မလာနဲ႔ ဟုဆိုသည္။ ေနာက္ငိုၾက၊ ယိုၾက၊ မသြားရဘူး၊ ေခၚမသြားရဘူး၊ ပစ္သြားျပီလား စသျဖင့္ အယူစြဲ၊ အယူသီးမႈမ်ား လႊမ္းျခံဳေနၾကသည္။ သုႆန္ေရာက္ေသာ္ အေခါင္းထဲမွ ပန္းတစ္ပြင့္ကိုယူ၍ ယူသည့္လူက စကားမည္သူ႔ကိုမွ်မေျပာေတာ့ေခ်။ ေသသူရဲ႔လိပ္ျပာကို ျပန္ေခၚတာတဲ့။ အိုးစားကြဲ လိုက္ၾက၊ ျပန္ေခၚ လိုက္ၾက၊ ေျခေထာက္ကို တုပ္ေႏွာင္ လိုက္ၾက၊ ငိုလိုက္ ၾကနဲ႔ ေသသူကို မီးသျဂိၤဳလ္ စက္ထဲသုိ႔ ထည့္မည့္အစား ထိုသူမ်ားကို စိတ္ေရာဂါ အထူးကုေဆးရုံသို႔ပင္ ပို႔ရမလို ျဖစ္ေတာ့သည္။

ေသဆံုးသူ၏ လံုခ်ည္၊ အကီ်ၤ၊ ျခင္ေထာင္၊ ေမြ႔ယာမ်ားကို ခိုက္မွာစိုး၍ ခန္းစီးစမ်ား ခ်ဳပ္၍ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ကုိပို႔ၾကသည္။ ကုသိုလ္ရေအာင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာ္းတြင္ ခ်ိတ္ခိုင္း ဆြဲခိုင္းေတာ့သည္။ ဒါဆို ဘုန္းၾကီးေတြ က်ေတာ့ ခိုက္ေစတဲ့လား . . . ? ေသဆံုးသြားသူ၏ လက္ဝတ္ လက္စား၊ ဆြဲၾကိဳး၊ လက္စြပ္မ်ား ၾကေတာ့ ခိုက္မွာ စိုး၍ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို မလွဴၾကေတာ့ ဘူးလား၊ ဘယ္ေရာက္ ကုန္ပါလိမ့္ . . . ?

နာေရးယာဥ္ (နိဗၺာန္ယာဥ္) ကိုလည္း ရပ္ကြက္ထဲဝင္လွ်င္ ဟိုဖက္ကဝင္၊ ဒီဖက္က မဝင္ရဘူး စသျဖင့္ တားျမစ္ သူေတြ၊ မိမိအိမ္ေရွ႔တြင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ ေခါင္း လာလွည့္တာကို မလိုခ်င္၊ နိဗၺာန္ယာဥ္ေမာင္းသည့္ ယာဥ္ေမာင္း မ်ားလည္း ယခင္ကမၾကာခဏ လက္သီးႏွင့္ အထိုး ခံရမႈမ်ား ရွိခဲ့သည္။ လမ္းထိပ္တြင္ ကန္ေတာ့ပြဲ ထိုးေပး ခဲ့ရသည္လည္း ရွိသည္။ ဒီလမ္းက နိဗၺာန္ယာဥ္မဝင္ရ၊ မသြားရတဲ့လမ္း စသျဖင့္ တားျမစ္ နယ္ေျမမ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။ ရွိေနဆဲပင္ . . . ။ ေကာင္းျပီ။ ဒါဆိုရင္ အဲဒီ့လမ္းကလူေတြက မေသေတာ့မဲ့ သူေတြမ်ားလား . . . ?။ ေသခဲ့သည္ ရွိေသာ္ မိမိအိမ္မွ လမ္းထိပ္သို႔ မိမိတို႔ ကိုယ္တိုင္သယ္ပိုျပီး ‘မ’ခ်မည္တဲ့လား . . . ? ။ ေနာက္ . . . ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ ေသဆံုး၍ ေသဆံုးသူ၏ ခႏၶာကိုယ္အား ျမန္မာျပည္တြင္ သျဂိၤဳလ္ခ်င္၍ ျပန္သယ္ လာေသာ အေလာင္းမ်ားသည္ ေလယာဥ္ျဖင့္ သယ္ေဆာင္ လာရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လမ္းထဲ မဝင္ရဘူး၊ ဟိုဘက္က မထြက္ရဘူး၊ ဒီဘက္က မဝင္ရဘူး၊ အိမ္ေရွ႔ကားမေကြ႔ရဘူး စသျဖင့္ ေျပာေနသူမ်ား စဥ္းစားၾကည ့္ေစခ်င္သည္။ မိမိတို႔ ဦးေခါင္းထက္ မိမိတို႔၏ ေနအိမ္ထက္မွ ေန႔စဥ္အေလာင္းတင္ ေလယာဥ္ပ်ံမ်ား ျဖတ္သန္း ေနဆဲ၊ ပ်ံသန္းေနဆဲပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ နိဗၺာန္ယာဥ္ဝင္တာကိုေတာ့ မၾကိဳက္ၾက၊ နိဗၺာန္ယာဥ္ကို ျမင္ၾကလွ်င္ေတာ့ မိမိတို႔၏ ပိုက္ဆံအိတ္မ်ားကို ပုတ္ၾကကာ လာဘ္ရႊင္လို႔လား . . . စဥ္းစားၾကပါ . . . ။ သိပ္ရွက္ဖို႔ ေကာင္းေန ပါျပီ။

မိမိတို႔၏ စိတ္ဓာတ္မ်ား၊ ခံယူခ်က္မ်ား၊ အယူသီးမႈမ်ားကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ေစလိုပါသည္။ ျပဒါးတစ္လမ္း . . . သံတစ္လမ္း မျဖစ္သင့္ေတာ့ပါ။
ကိုယ့္စိတ္ကို ျပန္စစ္ၾကည့္ေစခ်င္သည္။
မွားလား . . . မွန္လား။
မွန္လား . . . မွားလား ဆိုတာ။
မွားရင္ . . . ျပင္။
မွန္ရင္ . . . ဆက္လုပ္ ဖို႔က အားလံုးရဲ႕ တာဝန္ ျဖစ္ေတာ့သည္။

ကြ်န္ေတာ္ စကားလံုးမ်ားႏွင့္ ရွင္းျပရသည္မွာ မ်ားလွပါျပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ . . . ယခုလူမႈေရးလုပ္ငန္း (နာေရးကူညီမႈ) တြင္ အယူသီးမႈ၊ အရိုးစြဲမႈ၊ အမွားကို လက္ခံေနမႈမ်ားကို တိုက္ဖ်က္ၾကေသာ သူရဲေကာင္း လူပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ အေၾကာင္းအရာ၊ သက္ေသခံဓာတ္ပံုမ်ားႏွင့္တကြ ထပ္မံရွင္းျပပါေတာ့မည္။

နံပါတ္ (၁) ကိုခ်ိဳသန္း + မမိုးစႏၵာ


ကိုခ်ိဳသန္း + မမိုးစႏၵာ
ေျမာက္ဥကၠလာပ ျမိဳ႕နယ္ ခန္းမတြင္ မဂၤလာ အခန္းအနား ျပဳလုပ္ျပီး ခ်ိန္တြင္ သူတို႔၏ ရဲရဲေတာက္ ေတာင္းဆိုခ်က္ေၾကာင့္ နာေရးကူညီမႈအသင္း (ရန္ကုန္) ၏ နာေရး လမ္းေၾကာင္းတြင္ မဂၤလာဝတ္စံုႏွင့္ တကြ မဂၤလာ ရွိစြာျဖင့္ ကုသိုလ္ ယူခဲ့သည္။

ေန႔ရက္ ။ ။ ၉ - ၁၂ - ၂၀၀၆ ခုႏွစ္
ေနရာ ။ ။ ေျမာက္ဥကၠလာပ ခန္းမ
ကုသိုလ္ယူသည့္ လမ္းေၾကာင္း ။ ။ ေတာင္ဒဂံု ျမိဳ႕နယ္မွ ထားဝယ္ေခ်ာင္ သုႆန္ ၊ ေျမာက္ဒဂံုျမိဳ႕နယ္မွ ထားဝယ္ေခ်ာင္ သုႆန္သို႔

နံပါတ္ (၂) ေမာင္ျပည့္ျဖိဳးေအာင္ + မႏွင္းႏြယ္ဝင့္
မဂၤလာ ေန႔ရက္ ။ ။ ၆ - ၁ - ၂၀၀၇ ခုႏွစ္

သူတို႔၏ မဂၤလာ ေန႔ရက္၊ မဂၤလာရွိေသာ အခ်ိန္၊ မဂၤလာရွိေသာ ေနရာ ဆီဒိုးနား ဟိုတယ္ၾကီးတြင္ က်င္းပေသာ သူတို႔ မဂၤလာေဆာင္၏ ဖိတ္စာထဲတြင္ လက္ဖြဲ႔မည့္ ခ်ီးျမွင့္ ေထာက္ပံ့မႈမ်ားကို လူမႈေရး အသင္း (၁၁) သင္းအား မိမိတို႔ စိတ္ၾကိဳက္ ႏွစ္သက္ရာ အသင္းအဖြဲ႔သို႔ လွဴဒါန္း ေပးပါရန္ ဟူ၍ ပံုႏွိပ္ကာ အစြဲအလန္း ထံုးစံမ်ားကို တိုက္ဖ်က္၍ အယူသီးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး မွတ္တိုင္ကို ထူခဲ့ပါသည္။ ယင္း အခမ္းအနားတြင္ နာေရးကူညီမႈအသင္း (ရန္ကုန္) အတြက္ အလွဴေငြ (၁၀) သိန္းနီးပါး ရရွိခဲ့ပါသည္။ (မွတ္တမ္း ဓာတ္ပံုႏွင့္ နဂၢတစ္ ဖလင္မ်ားသည္ နာဂစ္ မုန္တိုင္း ဒဏ္ေၾကာင့္ အသင္း အေဆာက္အဦး ပ်က္စီးမႈႏွင့္အတူ ပါသြားပါ၍ ခြင့္လႊတ္ပါရန္။)

နံပါတ္ (၃) ကိုသိန္းေဇာ္ + မသန္းသန္းေအး

ကိုသိန္းေဇာ္ + မသန္းသန္းေအး

သူတို႔ လင္မယား သည္လည္း ရဲရဲေတာက္ လူမႈေရးသမားမ်ားပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ သူတို႔ သည္လည္း ေရေဝး သုႆန္ အနားရွိ ေနအိမ္တြင္ မဂၤလာပြဲကိုလုပ္၍ မဂၤလာရက္ျမတ္တြင္ နာေရး ကူညီမႈ အသင္း (ရန္ကုန္) ၏ လမ္းေၾကာင္းကို လိုက္လံ ကုသိုလ္ယူ လုပ္အား ေပးခဲ့ၾကသည္။

ေန႔ရက္ ။ ။ ၂၈ - ၂ - ၂၀၀၈ ခုႏွစ္
ေနရာ ။ ။ ေရေဝး သုႆန္ အနီးရွိ ေနအိမ္
ကုသိုလ္ယူသည့္ လမ္းေၾကာင္း ။ ။ ေတာင္ဒဂံုျမိဳ႕နယ္မွ ၾကည္စု သုႆန္၊ သုဝဏၰမွ ေရေဝးသုႆန္ (အေအးခန္း)

ကိုသိန္းေဇာ္ + မသန္းသန္းေအး

နံပါတ္ (၄) ကိုဖိုးခ်ိဳ + မဝင္းဝင္းေဇာ္

ကိုဖိုးခ်ိဳ + မဝင္းဝင္းေဇာ္

ကိုဖိုးခ်ိဳ + မဝင္းဝင္းေဇာ္
သူတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံသည္လည္း အယူသည္းမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး ရဲရဲေတာက္ ဇနီး ေမာင္ႏွံပင္ ျဖစ္သည္။ သူသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ နာေရး ကူညီမႈ အသင္း (ရန္ကုန္) ရုံးခြဲတြင္ မဂၤလာ အခမ္းအနား က်င္းပျပီး မဂၤလာ ရက္ျမတ္တြင္ ကုသိုလ္ျဖစ္ နာေရး လိုက္လံ ပို႔ေဆာင္ခဲ့သည္။

ေန႔ရက္ ။ ။ ၁၈ - ၁၁ - ၂၀၀၇ ခုႏွစ္
ေနရာ ။ ။ ေရေဝး သုႆန္ အနီး
ကုသိုလ္ ယူသည့္ လမ္းေၾကာင္း ။ ။ ရန္ကုန္ ေဆးရုံၾကီးမွ ေရေဝးသုႆန္

နံပါတ္ (၅) ကိုဘိုဘို + မပြင့္ျဖဴႏွင္း


ကိုဘိုဘို + မပြင့္ျဖဴႏွင္း
သူတို႔သည္လည္း နာေရး ကူညီမႈ အသင္း (ရန္ကုန္) မွ ဝန္ထမ္း တစ္ဦးျဖစ္သည္။ သူတို႔ သည္လည္း မဂၤလာေပၚ မဂၤလာ ထပ္သည္ႏွင့္ အညီ ဧည့္ခံပြဲ ျပီးျပီးခ်င္း နာေရး ကူညီမႈ ကိစၥမ်ားကို လိုက္လံ ကုသိုလ္ ယူၾကသည္။

ေန႔ရက္ ။ ။ ၁၁ - ၁၁ - ၂၀၀၉ ခုႏွစ္
ေနရာ ။ ။ ျဗဟၼဝိဟာရ စာသင္တိုက္ (သဃၤန္းကြ်န္း)
ကုသိုလ္ယူသည့္ လမ္းေၾကာင္း ။ ။ ဂ်ပန္ ေဆးရုံမွ ေရေဝးသုႆန္ ၊ မဂၤလာေတာင္ညြန္႔မွ ေရေဝးသုႆန္

ထို႔ေၾကာင့္ . . . သူတို႔ . . . သူတို႔သည္ တစ္သက္ တစ္ခါ မဂၤလာ၊ မဂၤလာေပၚတြင္ မဂၤလာထပ္သည့္ တကယ့္ မြန္ျမတ္သည့္ အလွဴပြဲ၊ ကုသိုလ္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္ေတာ့သည္။

သို႔ေသာ္ . . . ေအာက္ပါ ဓါတ္ပုံအတိုင္း အယူသီးမႈမ်ား၊ တားျမစ္မႈမ်ား၊ ဟန္႔တားမႈမ်ား၊ တိုက္ခိုက္မႈမ်ား၊ ဖ်က္ဆီမႈမ်ား ရွိေနဆဲပင္။

ဒါေၾကာင့္ . . . ျပဒါးတစ္လမ္း . . . သံတစ္လမ္းျဖစ္ေနမႈမ်ားကို
ကိုယ့္စိတ္ . . . ကိုယ္စစ္
ကိုယ့္လမ္း...ကိုယ္သြား
ကိုယ့္အလုပ္ . . . ကိုယ္လုပ္
ကိုယ့္တာဝန္ . . . ကိုယ္ေၾက
ကိုယ့္သမိုင္း . . . ကိုယ္ေရး ၾကရမွာ ျဖစ္သည့္ အတြက္
မွားလား . . . မွန္လား
မွန္လား . . . မွားလား
မွားရင္ျပင္၊ မွန္ရင္ဆက္လုပ္ၾကဖို႔ လိုတယ္။
မည္သို႔ ျဖစ္ေစကာမူ . . . ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္၏ ေသြးေသာက္မ်ားသည္ကား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႔စကား၊ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ ၾသဝါဒ ဆံုးမစကား အတိုင္း ေရွ႔သို႔ ရဲရဲ ခ်ီတက္ၾကမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း။

“ေလာကဓံ တရား၏ ရိုက္ပုတ္ျခင္း ဒဏ္ခ်က္ေၾကာင့္
ငါ၏ ဦးေခါင္းသည္ ေသြးသံတို႔ျဖင့္ ရဲရဲ နီေန၏။
သို႔ေသာ္ . . . ညႊတ္ကား မညြတ္”။
(ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း)

“လူ႔ ဘံုထံုးစံ၊ ကဲ့ရဲ႕ဒဏ္ျဖင့္၊ ရန္မာန္ပိတ္သည္း၊ ခရီးခဲ၌
စိတ္ဇြဲ သန္သန္၊ ေနာက္ မျပန္ဘဲ၊ ရဲမာန္ ရဲေဆး၊ ရဲစိတ္ ေမြးလ်က္၊ ရဲေသြး နီနီ
စီရရီျဖင့္၊ ဦးတည္မပ်က္၊ ေရွ႕သို႔ဆက္ေလာ့။”
(မဟာ ဂႏၶာရုံ ဆရာေတာ္ၾကီး၊ အမရပူရ)


ဒါေၾကာင့္ . . . ဒါေတြ . . . ဒါေတြဟာ အားလံုး အတြက္
လူသားတိုင္း အတြက္
တစ္တိုင္း ျပည္လံုး အတြက္
တကမာၻလုံး အတြက္. . .
အယူသီးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး ရဲရဲေတာက္
ရွင္းတမ္း ျဖစ္ေတာ့သည္။

ေက်ာ္သူ

ဆက္ဖတ္မယ္္ဆိုရင္....

Sunday, January 17, 2010

ေအာ္ UN ဆိုတာကလည္း အလိမ္ခံ လုပ္စား သက္သက္ရယ္သာ ..တကယ္ခံရသူေတြခမ်ာ

ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ႏို႔ဖိုးဒုကၡသည္စခန္းမွာ ဒုကၡသည္မ်ားဆိုင္ရာမဟာမင္းႀကီး႐ုံး (ယူအန္ အိပ္ခ်္စီ အာ) ကေန ဒုကၡသည္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ ခံထားရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္း မ်ားက လူ (၄၀၀) ေလာက္ကို ယူအန္အိပ္ခ်္စီအာက တတိယႏိုင္ငံေတြကို ထြက္ခြာခြင့္ ဆိုင္းငံ့ထား တာ အခုဆိုရင္ (၃) ႏွစ္ ရိွပါၿပီ။ အရင္ မဲေဆာက္မွာေနတဲ့ ဆိုင္းငံ့ခံ ထားရသူေတြ အပါအ၀င္ လူ (၂၀၀၀) ေလာက္ကို ယူအန္အိပ္ခ်္စီအာနဲ႔ အမ္အိုအိုင္တို႔ရဲ႕ အစီအစဥ္နဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလက ႏို႔ဖိုးစခန္း မွာ စခန္းသြင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထဲက လူ (၁၅၀၀) ေလာက္ ကို ယူအန္အိပ္ခ်္စီအာကေန တတိယႏိုင္ငံ ေတြကို သြားခြင့္ျပဳ ခဲ့ၿပီး ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းက လူေတြက်ေတာ့ (၃၀၀) ေက်ာ္ကို ဆိုင္ငံ့ထားပီး (၆၀) ေက်ာ္က ေတာ့ ဒုကၡသည္အျဖစ္ ပယ္ခ် ျခင္း ခံၾကရပါတယ္။

ႏိုင္ငံျခားထြက္သြားတဲ့လူ(၁၅၀၀) ထဲက အမ်ားစုဟာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔မပတ္သက္ဘဲ အႀကံအဖန္နဲ႔ ထြက္ၾက တဲ့လူေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ယူအန္က ၀န္ထမ္းေတြလည္း သိပါတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္း ကလူေတြကိုေတာ့ ထြက္ခြာခြင့္မျပဳဘဲဆိုင္းငံ့ထားပါတယ္။ ယူအန္အိပ္ခ်္စီအာအေနနဲ႔ ဒုကၡသည္အစစ္ အမွန္နဲ႔ အတုအေယာင္ေတြကိုေသခ်ာစိစစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဟာ စခန္းတြင္းမွာ စိတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာအရေရာ၊ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရပါ ဒုကၡ ေရာက္ေနၾကတာကို ႏိုင္ငံတကာက သိေစခ်င္ပါတယ္။ စခန္းထဲမွာလည္း စား၀တ္ေနေရး၊ က်န္းမာေရးဆိုတာ မေသ႐ုံသာသာ အေျခအေနလို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ဟာ ျမန္မာျပည္ျပန္လို႔မရတဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ကို ၆-၁-၁၀ ရက္ေန႔က စခန္းမွာ UNHCR က တာ၀န္ရိွသူေတြ လာၿပီး ေဆြးေႏြး ပါတယ္။ အဲဒီအဖြဲ႕ထဲက ႏိုင္ငံျခားသူ အမ်ဳိးသမီးအရာရိွတဦးေျပာတာက က်ေနာ္တို႔အားလံုး အတြက္ လာမယ့္ မတ္လမွာ ရက္(စ္) ေအာ္ ႏိုး အေျဖတခုခု သိရမယ္၊ ဘာအေျဖပဲထြက္ထြက္ အေမရိကန္ကလြဲၿပီး အျခားႏိုင္ငံသြားခြင့္မရိွဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔အားလံုးဟာ အေမရိကန္ကိုထြက္ဘို႔ ေလွ်ာက္ထားၾကတဲ့လူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုင္းငံ့ခံရ သူေတြထဲမွာ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ သားသမီးေျမးေတြ အေမရိကန္မွာ ရိွတဲ့လူေတြ ပါပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူေတြလည္း အခုထိ သြားခြင့္မရိွေသးပါဘူး။ တျခားႏိုင္ငံကိုလည္း ေလွ်ာက္ခြင့္မရိွတဲ့အျပင္ အေမရိကန္က မေခၚမခ်င္း (၁၀) ႏွစ္လား၊ အႏွစ္ (၂၀) လား ေစာင့္ရမယ့္သေဘာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ပိုၿပီး စိုးရိမ္ဖို႔ေကာင္းတာက က်ေနာ္ တို႔ကို အေမရိကန္ မပို႔ဘဲ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာခိုလံႈေနတဲ့ ေလာႏိုင္ငံက (မုန္) လူမ်ိဳး ဒုကၡသည္ေတြကို ထိုင္းႏိုင္ငံက အတင္းအၾကပ္ဖမ္းၿပီး ျပန္ပို႔သလိုလုပ္မွာကို အထူး စိုးရိမ္မိပါတယ္ခင္ဗ်ား။ (ေခတ္ၿပိဳင္ အြန္လိုင္းေပးစာမွ ကူးယူေဖၚျပသည္။)

အုန္းျပန္႔စခန္းအေျခအေန

အုန္းျပန္႔ဒုကၡသည္စခန္းအတြင္း၌ လက္ရွိ္ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း (၄၇)ဦး ရွိသည့္အနက္ UMP ရရွိၿပီးသူ (၃)ဦးမွာ USA resettlement process တြင္ Hold ျဖစ္ေနၾကပါသည္။ ၎တို႔(၃)ဦးမွာ ႏို႔ဖိုး စခန္းရွိရဲေဘာ္မ်ားက့ဲသို႔ မေရရာ-မေသခ်ာျဖင့္ (၃)ႏွစ္ေက်ာ္ ကန္႔ထဲတြင္ေစာင့္ေနၾကရသူမ်ားျဖစ္ ပါ တယ္။ UMPရွိၿပီး ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းတဦး မိသားစုဆိုရင္ နအဖေထာင္ကလြတ္ၿပီးေနာက္ သားတကြဲ မယားတကြဲျဖစ္ကုန္ၾကပါၿပီ။ သားငယ္ ကိုUSကလက္ခံၿပီး သားႀကီးက Reject ျဖစ္လို႔ အခု Australia ကိုေရာက္ေနၿပီး သားလတ္နဲ႔ သူမကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ဟိုးျဖစ္ေနေသးတ့ဲအတြက္ ဘယ္ႏိုင္ငံ ကိုေရာက္မယ္ဆိုတာ မသိ ႏိုင္ၾကေသးပါဘူး။ ေထာင္ကလြတ္ၿပီးရင္ မိသားစုသိုက္သိုက္ဝန္းဝန္းနဲ႔ ေနခ်င္တ့ဲ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေဟာင္းတေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ဟာလဲ သဲထဲေရသြန္ ျဖစ္ရံုသာမက ဒီဘဝမွာ ျပန္လည္ ဆံုဆည္း ဖို႔ဆိုတာ အလြန္ကိုေဝးကြာေနပါၿပီ။ ABSDFရဲေဘာ္ ေဟာင္းတဦးျဖစ္တ့ဲ ကိုေအာင္ထူးဆိုရင္ ၁၉၉၂ခုႏွစ္္္ကတည္းက မာနယ္ပုေလာစစ္ဆင္ေရးမွာ ဒဏ္ရာ ရခ့ဲၿပီး ၁၉၉၄ခုႏွစ္ကတည္းက အဖြဲ႔အစည္းကေန ထြက္ခ့ဲေပမ့ဲ အခုအထိကို လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ အစည္း နဲ႔ပတ္သက္တယ္ဆိုၿပီး USဟိုးျဖစ္ေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ က်န္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္း သားေဟာင္း (၄၃) ဦး မွာ 2006 Process ေနာက္ပိုင္းမွေရာက္ရွိလာသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ သို္႔ေသာ္ အမ်ားစု မွာ၂၀၀၇ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမတိုင္မီေရာက္ ရွိလာၾက သူမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ ၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေနာက္ပိုင္း ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္လာ သူမ်ားကို အေမရိကန္မွ အထူး အစီအစဥ္ျဖင့္ မဲေဆာက္မွေခၚၾကသည့္အခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္မပါတ္ သက္သူ အမ်ားစုသာ UNHCR မွဒုကၡသည္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလက္မွတ္မ်ားထုတ္ေပးၿပီး အေမရိ ကန္ သို႔ထြက္ခြာသြားၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္မဲေဆာက္မွ ကုလားသူေဌးမ်ားႏွင့္ ေက်ာက္ပြဲစားတန္းမွ ကုန္သည္အမ်ားစုပါသြားၾကပါ တယ္။ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ားမွာ UNHCR၏ ဒုကၡသည္ အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳသည့္ လက္မွတ္ကိုပင္ မရရွိဘဲ ရဲဖမ္းလွ်င္သက္ေသခံ အေထာက္အထားျပစရာ ဘာမွမရွိသည့္အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းမွ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမထိုင္းႏိုင္ငံ သို႔ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ လာၿပီးမွ ေထာင္တြင္း၌ပင္အခ်ဳပ္က်ေနသလို အိမ္တြင္းပုန္းေနၾကရပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လတြင္ မဲေဆာက္ UNHCR ရံုးသို႔သြားေရာက္တင္ျပၾကသည့္အခါ ဒုကၡသည္စခန္းမ်ားသို႔ ဝင္ရန္အတင္းအၾကပ္တိုက္တြန္းၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ သြားေရးလာေရးကိစၥ ေသာ္၎၊ စားဝတ္ေနေရး ကိစၥေသာ္၎ ဘာမွတာဝန္ယူျခင္းမရွိဘဲ လမ္းခရီးတြင္အကယ္၍ အဖမ္း ခံရပါက သူတို႔ထံသို႔ ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားရန္သာေျပာလိုက္ပါတယ္။ တတိယႏိုင္ငံတြင္ အေျခခ ်ေန ထိုင္ေရးအစီ အစဥ္ကို လက္ခံမည္ဆိုပါက ဒုကၡသည္စခန္းမ်ားသို႔ဝင္ေရာက္ရမည္ဟု ေျပာသည့္အျပင္ မဲေဆာက္ တြင္ဆက္လက္ေနထိုင္ပါကလည္း ထိုင္းရဲမ်ားမွ ဖမ္းဆီးၿပီး ျမန္မာျပည္သို႔ျပန္ပို႔မည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ၾက သျဖင့္ ၂၀၀၈ၾသဂုတ္လမွစ၍ အုန္းျပန္႔ဒုကၡသည္စခန္းသို႔ ဝင္ေရာက္ခ့ဲၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း အမ်ားစုမွာ ျပည္တြင္း၌ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားျပဳလုပ္ၿပီး ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္လာသူမ်ားျဖစ္သျဖင့္ ျမန္မာျပည္သို႔ျပန္ပို႔ခံရပါက ေနာက္တႀကိမ္ႏွစ္ရွည္ေထာင္ ဒဏ္မ်ားက်မည္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာက်န္ခ့ဲတ့ဲ မိသားစုမ်ားကလည္း ေရရွည္ခြဲခြာရေတာ့မည္ကို သိၾကတ့ဲအျပင္ ၎တို႔ကိုလည္း နအဖက ဖမ္းေတာ့မည္ကိုတြက္၍ ေနာက္ ကထပ္လိုက္လာၾကတ့ဲအတြက္ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္မိသားစုလိုက္ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနၾကပါေတာ့တယ္။

ဒုကၡသည္စခန္းတြင္းသို႔ ေရာက္ခါစက တတိယႏိုင္ငံေရာက္ရဲေဘာ္မ်ားထံမွ အကူအညီအေထာက္အပ့ံ မ်ားေရာက္လာတတ္ေသာ္လည္း ၾကာလာေတာ့ တျဖည္းျဖည္းႀကဲလာၿပီး ပို၍ၾကာလာေတာ့ အကုန္ အက်ခံဖုန္းဆက္ေသာ္လည္း မကိုင္ေတာ့တ့ဲအတြက္ ဖုန္းဖိုးေတာင္အေၾကြးတင္လို႔ အဆက္အသြယ္ မ်ား တျဖည္းျဖည္းျပတ္သြားၾကပါတယ္။ စခန္းတြင္းက ရဲေဘာ္မ်ားရဲ႕အေျခအေနကိုလည္း သိသူ နည္း သြားၾကပါတယ္။ အျပင္ထြက္အလုပ္လုပ္ၾကသည့္အခါတြင္လည္း ၅မိုင္၊ (၁၀)မိုင္ခရီးကိုလမ္းေလွ်ာက္ သြားၿပီး စပါးရိတ္၊ စပါးထမ္း၊ ေကာ္ဖီထမ္း၊ေျမက်င္းတူးစသည့္အလုပ္ၾကမ္းမ်ားကိုလိုက္လုပ္ၾကရ ေသာ္လည္း စခန္းအျပင္သို႔တရားမဝင္ထြက္ေနၾကရသည့္ အတြက္ ထိုင္းရဲသာမက စခန္းလံုးၿခံဳေရး ေအာ့ေဆာ္ ဖမ္းမွာကိုေတာင္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနရပါတယ္။ မိသြား သည့္အခါ တေနကုန္ေခၽြးနဲ႔ေသြးနဲ႔ ရင္းၿပီး ရလာတ့ဲ လုပ္အားခ အားလံုးကို ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႔ေပးလိုက္ရတ့ဲအျပင္ တခါတရံမွာ ပါတ့ဲ အေႏြးထည္ အက်ီၤ၊ေဘာင္းဘီပစၥည္းမ်ားပါထပ္ေဆာင္းအေပါင္ထားၿပီး ေနာက္ေန႔ေငြထပ္ေပးေရြးၾကရ ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဒုကၡႏြံထဲမွ ရုန္းထြက္ဖို႔ခက္ေနေတာ့ မိသားစုဝင္ ဇနီး၊သား သမီးမ်ားမွာ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရးကအစ တိရစာၦန္ေတြလိုနိမ့္က်ေနၾကပါတယ္။ ကရင္စာနဲ႔ စကားမတတ္လို႔ စာမသင္ႏိုင္၊ ေဆးရံုကလဲ ေထာင္ထဲကလိုပဲ ေဆးဝါးမလံုေလာက္၊ တတ္သိတ့ဲ ဆရာ ဝန္မရွိသေလာက္၊ ဘာသာေရးေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြမွာေတာင္မွ ဘုန္းႀကီးေတြကို မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနရပါတယ္။ တခါတရံႏိုင္ငံျခားသားအျဖဴတေယာက္၊ ႏွစ္ေယာက္လာရင္ မေတာက္တ ေခါက္ နဲ႔ သြားစကားေျပာၾကၿပီး ကိုယ့္မွာရွိတ့ဲ ေထာင္ထြက္လက္မွတ္ကိုျပၿပီး ျပည္တြင္းတံုးကေတာ့ ငါတို႔ ေထာင္ကတႀကိမ္ေတာ့ လြတ္ၿပီးၿပီ၊ အခုငါတို႔ မိသားစုလိုက္ဘယ္ေတာ့လြတ္မလဲလို႔ ေမးလို႔ေတာင္ သူတို႔က အလြန္အဖိုးတန္တ့ဲ လုပ္အားေတြဆံုး႐ႈံးတာႏွေမ်ာမိလို႔ အခ်ိဳ႕လဲျမန္မာႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေဟာင္းဒုကၡသည္ေတြအေၾကာင္း ဝက္ဆိုက္ေတြမွာ ေရးၾက၊ ေျပာၾကလို႔ သူတို႔လဲဆုေတြ၊ ဘာေတြ ရကုန္ၾကပါတယ္။ ကာယကံရွင္ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုေတြကေတာ့ ႏိုင္ငံမ့ဲမ်ား ျဖစ္ေနၾကရံုသာမက အနာဂါတ္ရည္ရြယ္ခ်က္၊ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားပါ ေပ်ာက္ေနၾကပါၿပီ။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စိတ္ဓါတ္က်ေနၾက ရံုသာမက အုန္းျပန္႔ရာသီဥတုကၾကမ္းေတာ့ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာက်န္းမာေရးကလဲ တျဖည္းျဖည္းဆိုးလာ ၾကေနပါၿပီ။ အသက္(၄၀)ေက်ာ္အားလံုးလိုလို ေသြးတိုး၊ႏွလံုး၊ ေလျဖတ္ အေၾကာဆြဲ……ေရာဂါ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနၾကပါတယ္။

၂၀၁၀ဇန္နဝါရီ(၅)ရက္ေန႔က UNHCRလာလို႔ အေျခအေနသြားေမးေတာ့ ၂၀၀၆ခုႏွစ္က ဒုကၡသည္ အေျခခ်ေနထိုင္ေရးအစီအစဥ္သမားမ်ားကိုသာ ေလာေလာဆယ္ဆယ္စဥ္းစားမယ္။ UNအေနနဲ႔လဲ ၂၀၀၆ခုမတိုင္မီကလူအတြက္သာပဲ လက္မွတ္ေရးထိုးထားတာျဖစ္တယ္။ ၂၀၀၆သမားေတာင္မေသခ်ာ ေသးဘူး၊ ေနာက္ပိုင္းလူေတြအတြက္ သူတို႔ဆီမွာ ဘာညႊန္ၾကားခ်က္မွမရွိဘူး၊ အားလံုးဟာဘာမွအသိ အမွတ္မျပဳေသးတ့ဲအတြက္ ထိုင္းႏိုင္ငံကို ခိုးဝင္လာတ့ဲအဆင့္ပဲ ရွိေသးတယ္လို႔ေျပာဆိုတယ္။ လူေဟာင္းကိစၥေတြကလဲ ဘာမွမေရမရာမေသခ်ာတ့ဲအေျဖပဲရွိလို႔ ဝိုင္းဝန္းေမးျမန္းၾကတာဆႏၵျပသလို ပံုစံျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ ဒါကိုUNအရာရွိက ဓါတ္ပံုရိုက္ၿပီး သူ႔ကိုရိုင္းစိုင္းစြာဆက္ဆံတ့ဲသူေတြဆုိၿပီး စခန္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉး ပလာ(ထိုင္း)ကို သြားတိုင္ပါတယ္။ ပလာကိုယ္တိုင္က သူတို႔ဟာရိုင္းစိုင္းၾကသူေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး၊ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ နားလည္မႈလြဲလို႔ျဖစ္မွာပါ ဆိုၿပီးေျဖာင္းျဖလႊတ္လိုက္ပါတယ္။ အရင္ကဆိုရင္ ထိုင္းအာဏာပိုင္က ျမန္မာဒုကၡသည္ကို ဖမ္းမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ UN ကကယ္တင္ေပး ရေလ့ရွိပါတယ္။ အခုေတာ့ UNကိုယ္တိုင္က ျမန္မာေတြကို ဖမ္းၿပီးျပန္ပို႔ဖို႔ကို တိုက္တြန္းေနတ့ဲသေဘာ ျဖစ္ပါတယ္။ မဲေဆာက္UNရံုးကို ခနခနအေျခအေနသြားေမးၾကည့္တ့ဲသူေတြကိုေတာ့ ငါတို႔UNက travelling agent ခရီးသြားလုပ္ငန္း လုပ္ေနတ့ဲအဖြဲ႔မဟုတ္ဘူးလို႔ မေခ်မငန္ေျပာလႊတ္တာခံရပါတယ္။ ယခင္ UNHCRတာဝန္ခံ အဲလီးဇဘက္လက္ထက္ကဆိုရင္ အခက္အခဲရွိသူမ်ား၊ ေထာင္ထဲတြင္ ႏွစ္ႀကီး က်ခံၿပီးခ့ဲသူမ်ားကို စိတ္ဓါတ္ေရးရာအရအားေပးသည့္အျပင္ တတ္ႏိုင္သည့္ဘက္က လိုက္ၿပီး အကူအညီေပးေလ့ရွိပါတယ္။ (ေထာင္ထဲတြင္ ၂၃ႏွစ္ၾကာေနခ့ဲရေသာ ေစာေဖါကို အားအထူးကိစၥ အျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး USသို႔ အေျခခ်ေရးမွာ ဦးစားေပးေဆာင္ရြက္ေပးခ့ဲပါတယ္။)

၂၀၁၀ဇန္နဝါရီလ(၁၅)ရက္ေန႔မွာ စခန္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးနဲ႔ အုန္းျပန္႔PPအမ်ားစုေနထိုင္တ့ဲ (၁၆)ရပ္ကြက္ နဲ႔အစည္းအေဝးလုပ္တ့ဲအခါမွာ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာေနတာ ထိုင္းဥပေဒကိုလိုက္နာရမ့ဲအေၾကာင္းမ်ားေျပာဆို ၿပီးမဲေဆာက္ UNရံုးမွာဆႏၵျပမ့ဲသတင္းကိုေျပာၿပီး စခန္းျပင္ပထြက္ခြင့္ ခြင့္လက္မွတ္ကိုရက္အကန္႔အ သတ္မရွိပိတ္ထားေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ စည္းကမ္းခ်က္မ်ားကို တခုၿပီးတခု ထုတ္ျပန္ခ့ဲပါတယ္။ အခု ဆိုရင္ ေသေရးရွင္ေရးခြင့္ ေတာင္မွမေပးေတာ့တ့ဲသေဘာျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္းမွာရွိတ့ဲ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားမ်ားကို ပတ္စ္ပို႔လုပ္ဖို႔အတြက္ ၂၀၁၀ခု ေဖေဖၚဝါရီ လကုန္မွာေနာက္ဆံုးထားၿပီးလုပ္ခိုင္းထားပါတယ္။ ၎ေနာက္ပိုင္းမွာ တရားဝင္ေနထိုင္ခြင့္ လက္မွတ္မရွိေသးသူမ်ားအားလံုးကို ဖမ္းဆီးမွာျဖစ္ပါတယ္။ အခုကၽြန္ေတာ္တို႔ PP အမ်ားစုဟာ ဘာလက္မွတ္မွ အသိအမွတ္ျပဳခံရတာမရွိၾကပါဘူး။ ဖမ္းဆီးၿပီးျပန္ပို႔မယ္ဆိုရင္လဲ နအဖလက္ထဲမွာ မွတ္တမ္းဝင္ထားတ့ဲအတြက္ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္က်ခံၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားကရင္လူမ်ဳိး စုမ်ားကေတာ့ Displaced Person မ်ားျဖစ္တ့ဲအတြက္ သူတို႔မူလေနရာမွာေနထိုင္ခြင့္မရွိေပမ့ဲ ျမန္မာ ႏိုင္ငံတြင္းမွာရွိတ့ဲ အျခား ေနရာေဒသေတြမွာ သြားေရာက္ေနထိုင္ၾကလို႔ရၾကပါတယ္။ သီးျခားမွတ္တမ္း လည္းမရွိတ့ဲအတြက္ ဘယ္သူေတြဆိုတာလဲမသိၾကပါဘူး။ ဥပမာ- မူဆလင္အမ်ားစုေနထိုင္တ့ဲကပူးရြာ ကိုနအဖစစ္တပ္က မီးရိႈ႕လို႔ထြက္ေျပးလာတယ္ဆိုေပမ့ဲ ရန္ကုန္၊ ေမာ္လၿမိဳင္က မူဆလင္လူမ်ဳိး (၅)သိန္း ေက်ာ္ဟာ ဒီကပူးရြာ ဘိုင္အိုနဲ႔ USကို အမ်ားႀကီးေရာက္သြားၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္း သားေဟာင္းအမ်ားစုဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း မည္သည့္ေနရာေဒသမွာမဆို ဖမ္းမိရင္ႏွစ္ရွည္ေထာင္ခ်ဖို႔ မွတ္တမ္းေတြ နအဖဆီမွာရွိတ့ဲအျပင္ တတိယႏိုင္ငံကိုထြက္သြားတ့ဲ PP ဆိုတာလဲ ရာဂဏန္းပဲရွိပါေသး တယ္။ ေထာင္ဂဏန္းေတာင္မရွိပါဘူး။

ယခု၂၀၀၉ စက္တင္ဘာလမွလြတ္ေသာ ၁၀ဦးထက္မနည္းေသာ PPမ်ားမွာ အျပင္ေလာကျဖင့္ ထိေတြ႔ ဆက္စပ္မိသည္မွာ မၾကာေသးေသာ္လည္း နအဖ၏ ေစာင့္ၾကည့္မႈႏွင့္ ဖိႏွိပ္မႈေၾကာင့္ ခ်က္ျခင္းထိုင္း ႏိုင္ငံ သို႔ ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္လာခ့ဲၾကရသျဖင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်န္းမာေရးမွာ အလြန္ ပင္ အားနည္းလွ်က္ ပင္ရွိေနၾကပါေသးသည္။ ကန္႔ထဲတြင္ေနစရာအိမ္မရွိ၊ စားစရာမရွိ/ မရၾကေသးေတာ့ ေရာဂါမ်ားပိုဆိုး လို႔ပင္ေနၾကရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ထပ္လာေရာက္ၾကမည့္ PP မ်ား လဲရွိေနၾကပါေသးတယ္။ ႏို႔ဖိုးမွာ Pre Screening ၿပီးလို႔ အုန္းျပန္႔ကိုပဲ လူသစ္မ်ားဝင္ၾကရပါတယ္။

ဒီေတာ့ အုန္းျပန္႔စခန္းအတြင္းမွာရွိတ့ဲ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း(၄၆)ဦးနဲ႔ မိသားစုမ်ားဟာ အခု ေလာေလာဆယ္ UNHCR ကဒုကၡသည္အျဖစ္ေတာင္ အသိအမွတ္ျပဳမခံရေသးတ့ဲအတြက္ ေရႊ႕ေျပာင္း လုပ္သားေတြထက္ေတာင္ အဆင့္နိမ့္ေနေသးတ့ဲအတြက္ တတိယႏိုင္ငံကို အေျခခ်ေနထိုင္ေရးဆိုတာ ပိုလို႔ေတာင္မွ ေဝးလို႔ေနၾကပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ႏိုင္ငံတကာမွာရွိတ့ဲ ရဲေဘာ္မ်ားအေနနဲ႔ ႏို႔ဖိုးနဲ႔ အုန္းျပန္႔ ဒုကၡသည္စခန္းမွာရွိတ့ဲ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ားကိုယ္စား သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံ၊ သက္ဆိုင္ရာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို အေၾကာင္းၾကားေတာင္းဆို ဆႏၵျပေပးၾကပါလို႔ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါ တယ္။ အထူးသျဖင့္ UNHCR က့ဲသို႔ရံုးမ်ားကို အဓိကထားေတာင္းဆိုေပးေစခ်င္ၾကပါတယ္။ ပူးတြဲပါ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း (၄၉)ဦးမ်ားကလဲ လက္မွတ္ေရးထိုးေတာင္းဆိုဖို႔ အဆင္သင့္ရွိေနၾက ပါတယ္။ ထိေရာက္မ့ဲ စကားလံုးအသံုးအႏႈံးမ်ားသံုး၍ အဂၤလိပ္လိုဘာသာျပန္ေပးၾကေစလိုပါတယ္။

သင့္ရဲေဘာ္
ကိုလြင္ျမင့္

အုန္းျပန္႔ ဒုကၡသည္စခန္းအတြင္း လက္ရွိေနထိုင္လွ်က္ရွိေသာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား

=========================================================================

စဥ္၊ အ မည္ ၊ အဘ အမည္ ၊ ပုဒ္မ ၊ အက်ဥ္းေထာင္ ၊ ခုႏွစ္ ၊ ကန္႔လိပ္စာ ၊ မွတ္ခ်က္

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

၁၊ ဦးလြင္ျမင့္ ၊ ဦးသန္း ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၉၀-၉၈ ၊၁၁၃/၁၆ ၊

၂၊ဦးေက်ာ္စိုးဝင္း ၊ဦးေအးျမင့္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္ ၊၁၉၉၃-၉၇ ၊၁၁၁/၁၆ ၊

၃၊ဦးသီဟ ၊ဦးေအာင္သန္း ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၉၆-၂၀၀၄ ၊၁၂၆/၁၆ ၊

၄၊ဦးတင့္လြင္(ခ)သိဂီေအါင္၊ဦးခင္ေမာင္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၉၀-၉၈ ၊၁၂၆/၁၆ ၊

၅၊ဦးေဌးေဇာ္ ၊ဦးဘထြန္း ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၂၀၀၂-၂၀၀၈ ၊၁၃၅/၁၆ ၊

၆၊ဦးသန္းလွ ၊ဦးတာကြဲ ၊၁၂၂(၁) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၈၃-၂၀၀၆ ၊(၂)ရပ္ကြက္ ၊

၇၊ဦးလွသန္း ၊ဦးခင္ေမါင္ျမင့္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၉၀-၂၀၀၃ ၊(၁၃)ရပ္ကြက္၊

၈၊မေအးေအးမိုး ၊ဦးတင္ေအာင္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊ေတာင္ေလးလံုး ၊၁၉၉၈-၂၀၀၀ ၊၂၇၆/၁၆ ၊

၉၊ဦးဝင္းျမင့္ ၊ဦးျမေမာင္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သါယါဝတီ ၊၁၉၉၆-၂၀၀၅ ၊၁၀၉/၁၆ ၊

၁၀၊ဦးေစာညီညီ ၊ဦးထြန္းျမေက်ာ္ ၊၅(ည) ၊စစ္ေတြ၊အင္းစိန္၊သါယါဝတီ၊၁၉၉၁-၂၀၀၂ ၊(၄)ရပ္ကြက္ ၊

၁၁၊ဦးၾကည္ဝင္း ၊ဦးေမာင္ဟိန္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၉၄-၂၀၀၀ ၊(၁၃)ရပ္ကြက္၊

၁၂၊ေဒၚေဌးေဌးဝင္း ၊ဦးေအာင္ခင္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္ ၊၁၉၇၅/၂၀၀၇-၀၉၊၁၉၉/၁၆ ၊UMP

၁၃၊မသန္းသန္းဆင့္ ၊ဦးေအာင္သိန္း ၊၅(ည)၁၃(၁) ၊အင္းစိန္ ၊၂၀၀၅-၂၀၀၉ ၊ ၁၆၃/၁၆ ၊

၁၄၊ဦးရန္ေအာင္ေရႊ ၊ဦးေရႊသိီးေအာင္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊သရက္ ၊၁၉၉၉-၂၀၀၉ ၊(၄)ရပ္ကြက္ ၊

၁၅၊ဦးတိုးေအာင္ ၊ဦးေမာင္ႏု ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊မႏၱေလး ၊၁၉၉၅-၂၀၀၅ ၊(၁)ရပ္ကြက္ ၊

၁၆၊ဦးေက်ာ္ေက်ာ္လြင္ ၊ဦးေမာင္လြင္ ၊၅(ည) ၊ေကာ့ေသာင္း၊ၿမိတ္ ၊၂၀၀၃-၂၀၀၉ ၊(၃)ရပ္ကြက္ ၊

၁၇၊ဦးႏိုင္မင္းေထြး ၊ဦးတင္ဝင္း ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊ေျမာင္းျမ ၊၁၉၉၆-၂၀၀၂ ၊(၃)ရပ္ကြက္ ၊

၁၈၊ဦးေက်ာ္ေက်ာ္ခိုင္ ၊ဦးခင္ေဖ ၊၅(ည)၁၂၂(၁) ၊အင္းစိန္၊ေျမာင္းျမ ၊၁၉၈၈-၂၀၀၈ ၊(၁၁)ရပ္ကြက္၊

၁၉၊ဦးေဇာ္ဝင္း ၊ဦးအုန္းခိုင္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊ေတာင္ငူ ၊၁၉၉၀-၁၉၉၇ ၊(၂)ရပ္ကြက္ ၊

၂၀၊ဦးေဇာ္မိုးျမင့္ ၊ဦးျမင့္ေဆြ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊ေျမာင္းျမ ၊၁၉၉၈-၂၀၀၂ ၊(၁၁)ရပ္ကြက္၊

၂၁၊ဦးေစာပလာေဖါ ၊ဦး ၊၁၂၂(၁) ၊အင္းးစိန္၊ျမင္းၿခံ ၊၁၉၈၂-၁၉၉၃ ၊(၁၀)ရပ္ကြက္၊UMP

၂၂၊ဦးထြန္းလင္းေက်ာ္ ၊ဦးေက်ာ္စိန္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္ ၊၂၀၀၄-၂၀၀၇ ၊(၂)ရပ္ကြက္ ၊

၂၃၊ဦးေအာင္ပန္ ၊ဦးဘိုနီ ၊၅(ည) ၅၀၅(၁) ၊မံုရြာ ၊၁၉၈၉-၁၉၉၀ ၊၁၀၉/၁၆ ၊

၂၄၊ဦးစိုးျမင့္ ၊ဦးေဖသန္း ၊၅(ည) ၊ထားဝယ္ ၊၁၉၉၀-၉၃ ၊(၃)ရပ္ကြက္ ၊

၂၅၊ဦးေအာင္သန္း ၊ဦးေမာင္ေမာင္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊ သာယာဝတီ ၊၁၉၉၁-၂၀၀၉ ၊MYA/၇-ရပ္ကြက္၊

၂၆၊ဦးေအာင္မိုး ၊ဦးစိုးညြန္႔ ၊၅(ည) ၊ပဲခူး ၊၁၉၉၈-၂၀၀၄ ၊(၈)ရပ္ကြက္ ၊

၂၇၊မသင္းမင္းစိုး ၊ဦးစိုးသိန္း ၊၁၇(၁)၁၃(၁) ၊အင္းစိန္ ၊၂၀၀ -၂၀၀၉ ၊(၁၃)ရပ္ကြက္၊

၂၈၊ဦးဇဝန(ဘုန္းႀကီး) ၊ဦးတင္စိန္ ၊၅(ည)၁၂၂(၁) ၊အင္းစိန္၊ေတာင္ငူ ၊၁၉၉၃-၂၀၀၉ ၊၁၆-ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၊

၂၉၊ဦးဝိသုတ(ဘုန္းႀကီး) ၊ဦးဦးေမာင္ ၊၅(ည) ၊သာယာဝတီ၊စစ္ေတြ ၊၁၉၈၈-၁၉၉၇ ၊ ။ ၊

၃၀၊ဦးခိုင္ေသာင္းေက်ၚေအါင္၊ဦးေအါင္ဖိုးေခ် ၊၁၇(၁)၁၇(၂) ။ေကာ့ေသာင္၊ျမိတ္ ၊၁၉၉၈-၂၀၀၆ ၊၂၈၄၊၂-ရပ္ကြက္

၃၁၊ဦးေအာင္ေငြဆန္း ၊ဦးတင္လွ ၊၁၇(၁/၂) ၊ေျမာင္းျမ၊ေမၚလၿမိဳင္၊အင္းစိန္၊၂၀၀၀-၂၀၀၃ ၊(၄)ရပ္ကြက္ ၊

၃၂၊ဦးဥကၠံသ(ဘုန္းႀကီး) ၊ဦးယဥ္ထြန္းခိုင္ ၊၂၉၅ ၊အင္းစိန္၊မအူပင္၊သါယါဝတီ၊၁၉၉၂-၂၀၀၁ ၊အင္ၾကင္ေက်ာင္း၊

၃၃၊ဦးကုသလ(ဘုန္းႀကီး) ၊ဦးနံ႔သာေအာင္ ၊၁၇(၁) ၊စစ္ေတြ၊ေတာင္ငူ ၊၁၉၉၁-၉၅ ၊ ။ ၊

၃၄၊ဦးေသာဘိတ(ဘုန္းႀကီး)၊ဦးစိုးႏိုင္ ၊၂၉၅ ၊ေတာင္ငူ၊အင္းစိန္ ၊၂၀၀၅-၂၀၀၆ ၊၁၆-ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း

၊ ၊ ၊ ၊ ၊ ၊ ၊

UMPလူေဟာင္း(၃)ဦးမွာ USAကို ဆိုင္းင့ံျဖစ္ေနပါေသးသည္။

အုန္းျပန္႔ ဒုကၡသည္စခန္းအတြင္း စာရင္းသြင္းထားေသာ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ေန ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား

=========================================================================

စဥ္၊ အ မည္ ၊ အဘ အမည္ ၊ ပုဒ္မ ၊ အက်ဥ္းေထာင္ ၊ ခုႏွစ္ ၊ ကန္႔လိပ္စာ ၊ မွတ္ခ်က္

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

၁၊ ဦးေဌးလိႈင္ ၊ ဦးစိန္လိႈင္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊ေတာင္ငူ ၊၁၉၉၆-၂၀၀၅ ၊(၃)ရပ္ကြက္ ၊

၂၊ဦးေက်ာ္ေက်ာ္ခိုင္ ၊ဦးအုန္းေက်ာ္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊ေတာင္ငူ ၊၁၉၉၆-၉၈ ၊၂၇၄/၁၆ ၊

၃၊မသႏၱာ ၊ဦးျမတ္ေက်ာ္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္ ၊၁၉၉၆-၂၀၀၂ ၊ ။ ၊

၄၊ဦးမိုးျမင့္ ၊ဦးစိန္ဝင္း ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္ ၊၁၉၇၅/၁၉၈၉-၉၅ ၊(၂)ရပ္ကြက္ ၊

၅၊ဦးေအးမင္းစိုး ၊ဦးစိုးသိန္း ၊၅(ည) ၊ေတာင္ငူ ၊၁၉၉၀-၉၃ ၊၁၄၀/၁၆ ၊

၆၊ဦးစိုးႏိုင္ ၊ဦးတင္ေအး ၊၅(ည) ၊မႏၱေလး ၊၁၉၉၃-၉၆ ၊၂၇၆/၁၆ ၊

၇၊ဦးသက္ဦး ၊ဦးသိန္းလြင္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သာယာဝတီ ၊၁၉၉၃-၂၀၀၄ ၊၂၇၆/၁၆ ၊

၈၊ဦးေအာင္ခိုင္ ၊ဦးတင္ဝင္းသင္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊ပုသိမ္ ၊၁၉၉၆-၂၀၀၃ ၊၁၁၃/၁၆ ၊

၉၊ဦးသီဟရာဇာ ၊ဦးဘေထြး ၊၅(ည)၁၂၂(၁) ၊အင္းစိန္၊ေတာင္ႀကီး ၊၊၁၉၉၁-၂၀၀၈ ၊၁၃၁/၁၆ ၊

၁၀၊ဦးယဥ္ေထြး ၊ဦးသိန္းႏြယ္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သာယာဝတီ ၊၁၉၉၂-၂၀၀၀ ၊၃၀၇/၁၆ ၊

၁၁၊ဦးေက်ာ္သိန္း ၊ဦးရဲျမင့္ ၊၅(ည) ၊ေမာ္လၿမိဳင္ ၊၁၉၈၂-၈၄ ၊၆၁ /၁၆ ၊

၁၂၊ဦးစိုးထိုက္ ၊ဦးဘိုသန္း ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သာယာဝတီ ၊၁၉၉၁-၂၀၀၀ ၊၁၀၉/၁၆ ၊

၁၃၊မမိုးကလ်ာဦး ၊ဦးေအါင္ေက်ာ္မိုး ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊သာယာဝတီ ၊၁၉၉၅-၂၀၀၁ ၊၁၀၉/၁၆ ၊

၁၄၊ဦးသက္ႏိုင္ ၊ဦးဝင္းၾကည္ ၊၅(ည) ၊အင္းစိန္၊ျမစ္ႀကီးနား ၊၁၉၈၉-၉၇ ၊(၁၃)ရပ္ကြက္၊

၁၅၊ဦးရဲထြန္းဦး ၊ဦးမ်ဳိးေအာင္ ၊၅(ည)၁၇(၁) ၊အင္းစိန္၊မအူပင္၊သာယာဝတီ၊၁၉၉၂-၂၀၀၁ ၊၁၀၉/၁၆ ၊UMP

Rest of your post

ဆက္ဖတ္မယ္္ဆိုရင္....

Thursday, December 17, 2009

ကၽြန္ေတာ္ အျမဲေလးစားတဲ့စာေရးဆရာမ ဂ်ဴး (က်မေတာ္ေတာ္ညံ့ခဲ့ပါတယ္)

ႂကြေရာက္လာၾကတဲ့ ပါေမာကၡမ်ား၊ ဆရာ ဆရာမမ်ား၊ စာေပ၀ါသနာ႐ွင္မ်ား၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား မ်ားကို အခုလို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီးေတာ့ ရင္းႏွီးစြာ စကားေျပာခြင့္ရတဲ့အတြက္ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းေျမာက္တယ္ဆိုတာ ပထမဦးစြာ ေျပာၾကားလိုပါတယ္။ (ၾသဘာသံမ်ား)

ဒီကေန႔ည က်မ ေဟာေျပာဖို႔ ေ႐ြးခ်ယ္ထားတဲ့ေခါင္းစဥ္က 'က်မ ေတာ္ေတာ္ညံ့ခဲ့ပါတယ္' ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေခါင္းစဥ္ကို ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါမွာ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲကို တကူးတကန္႔ လာေရာက္နားေထာင္လိုတဲ့ ပရိသတ္အေနနဲ႔ အံ့ၾသခ်င္ အံ့ၾသမိမယ္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရီမိခ်င္ ရီမိလိမ့္မယ္။ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲကို လာၿပီးေတာ့ နားေထာင္တာဟာ နင္တို႔ေတြ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြဆီက ေတာ္တာေတြမ်ား ၾကားရမလား၊ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးနဲ႔ လာၿပီးနားေထာင္တာ၊ ညံ့တာေတြေတာ့ ငါတို႔ မၾကားခ်င္ဘူး၊ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရီမိခ်င္ ရီမိလိမ့္မယ္။ က်မကလဲ က်မ သိတ္ေတာ္တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ က်မဟာ ဘ၀မွာ တခါမွ မေတာ္ခဲ့ဘူးေသးပါဘူး။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား)

ဒီေတာ့ က်မ ျပန္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညံ့ေနတာပဲေတြ႔ေတာ့ က်မရဲ႔ ပရိသတ္ေ႐ွ႔မွာ က်မညံ့တဲ့အေၾကာင္းကိုပဲ ၀န္ခံတာဟာ ႐ိုးသားမႈ အ႐ွိဆံုး ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ က်မ ေတြးပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အခုလို စင္ျမင့္ေပၚ တက္လာၿပီး ေတာ့ က်မညံ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေျပာရတာ က်မ အမ်ားႀကီး ၀မ္းလဲနည္းမိပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး၊ က်မ ည့ံတဲ့အ ေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာရမွာပဲ။
က်မကေတာ့ ည့ံတဲ့အေၾကာင္းတခုပဲ ေျပာစရာ ႐ွိလို႔ပါ။ ဒီေတာ့ အဲဒီလို စိတ္ပ်က္ေနတဲ့သူ၊ ေဒါသထြက္ ေနတဲ့ သူေတြအတြက္ က်မ အၾကံေကာင္းေလးတခုေတာ့ ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ေတာ္တာေတြကို ျမင္ခ်င္ ၾကားခ်င္ရင္ေတာ့ စာေပေဟာေျပာပြဲကို လာစရာမလိုပါဘူး။ ေတာ္တာေတြကို ျမင္ခ်င္ၾကားခ်င္ ဂုဏ္ယူခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားကို ၾကည့္ၾကပါ။ (ေအာ္ဟစ္ လက္ခုပ္သံမ်ား) အခုအခ်ိန္က စၿပီးေတာ့ 'ဂ်ဴး' ရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြကို ၀န္ခံပါေတာ့မယ္႐ွင္။

က်မဟာ အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္း ဆရာ၀န္ စာေရးဆရာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား) ႂကြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ ဆရာ၀န္အလုပ္လဲ တၿပိဳင္နက္လုပ္တယ္။ စာေရးတဲ့အလုပ္ လဲ တၿပိဳင္နက္လုပ္တယ္ ဆိုေတာ့ ဘယ္အလုပ္မွာမ်ား က်မ ညံ့ပါသလဲလို႔ ေမးခဲ့ရင္ က်မ ေျဖခ်င္လို႔ပါ။ က်မဟာ အလုပ္ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးမွာ ညံ့ဖ်င္းပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မ ညံ့ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပပါမယ္။ က်မဟာ ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက ညံ့ပါတယ္။ က်မ ငယ္ငယ္တုန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း ပထ၀ီ၀င္ဘာသာမွာ သင္ရေသာ္လဲ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ စီးပြါးေရးအျမင္ ဘာမွ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) က်မ တတိယတန္းအ႐ြယ္ ေလာက္မွာ ျမန္မာ့ ပထ၀ီ၀င္ဘာာသာကို သင္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ သံယံဇာတေတြအေၾကာင္း စာသင္ရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ သယံဇာတ အလြန္ေပါမ်ားႂကြယ္၀တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ ဆန္စပါးေတြ ထြက္တယ္။ ကၽြန္းသစ္ေတြ ထြက္တယ္။ ေရနံေတြလဲ ထြက္ပါတယ္။ ေရနံထြက္တာလဲ က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ပါပဲ။ က်မက ေရနံေခ်ာင္းသူ ျဖစ္ပါတယ္။

ေရနံေခ်ာင္းသူဆိုေတာ့ က်မတို႔ ေရနံေျမကေန ျဖတ္သြားတဲ့အခါမွာ ေရနံတူးစင္ႀကီးနဲ႔ ေရနံတူးေနတာ ေတြ၊ တူးၿပီးသား ေရနံတြင္းေတြကေန ပိုက္လံုးေတြနဲ႔ ေမာင္းတံေတြနဲ႔ စုပ္ယူၿပီးေတာ့ ေရနံေလွာင္ကန္ထဲ ထည့္ေနတာေတြ က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြပါပဲ။ အဲ့ဒီ ေရနံေလွာင္ကန္ေတြထဲက မ်ားျပားလွတဲ့ ေရနံေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲဆိုတာေတာ့ က်မက မျမင္ရဘူးေပါ့။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) က်မ ျမင္ရတာက ေရနံေလွာင္ကန္ပဲ ျမင္ရတာကိုး။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲ့ဒါ ေရနံနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ အပိုင္းပါ။ ေနာက္ထပ္ သံယံဇာတေတြ အမ်ားႀကီး ထြက္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဥပမာ တြင္းထြက္ပစၥည္းေတြ၊ ေက်ာက္မီးေသြးလဲ ထြက္ပါတယ္။ ပတၱျမား၊ နီလာ၊ ေ႐ႊ၊ ေ႐ႊေၾကာႀကီးေတြလဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီ ေ႐ႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာက္သံပတၱျမားေတြ အျပင္ ေက်ာက္မီးေသြး၊ ခဲမျဖဴတို႔၊ အၿဖိဳက္နက္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မထြက္တဲ့ တြင္းထြက္ဆိုတာ မ႐ွိသေလာက္ အမ်ားႀကီး ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာ့ပိုင္နက္ ပင္လယ္ေရျပင္ဆိုတာ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္ကထြက္တဲ့ ငါးပုစြန္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္သူလူထု စားသံုးလို႔ေတာင္ မကုန္တဲ့အတြက္ စည္သြတ္ဗူး ေတြနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ ေရခဲ႐ိုက္ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကိုေတာင္ တင္ပို႔ေရာင္းခ်လို႔ ရပါတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ တတိယတန္း ေက်ာင္းသူ က်မဟာ က်မႏိုင္ငံကို က်မ ေတာ္ေတာ္ ဂုဏ္ယူခဲ့ပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) သယံဇာတေတြ သိပ္မ်ားတာပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တေန႔က်ေတာ့ က်မက ေက်ာင္းစာအျပင္ တျခားျပင္ပမဂၢဇင္းတခုကို သြားဖတ္မိပါတယ္။ သြားဖတ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မ စာေတာ့ ဟုတ္တိပတ္တိ မဖတ္ဖူးေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းပါးတို႔ ပံုျပင္တို႔ဆိုရင္ တေၾကာင္းစ ႏွစ္ေၾကာင္းစ ဖတ္တတ္ေနပါၿပီ။ အဲ့ဒီမွာ ကံဆိုးစြာနဲ႔ စာေၾကာင္းေလးတေၾကာင္း သြားေတြ႔ပါတယ္။ အဲ့ဒီ စာေၾကာင္းေလးကို က်မ အခုထိ မေမ့ႏိုင္ေသးပါဘူး။'ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုး ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ တတိယေျမာက္ လိုက္ပါသည္တဲ့'။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)

အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ပထ၀ီ သင္ခါစ တတိယတန္းေက်ာင္းသူ အျမင္နဲ႔ဆိုေတာ့ က်မ ဒီလိုပဲ ျမင္တာေပါ့။ တကယ္တမ္းေတာ့ ႏိုင္ငံတခု တိုးတက္ႀကီးပြါးဖို႔ သယံဇာတ ထြက္႐ံုနဲ႔တင္ မလံုေလာက္ပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါ က်မရဲ႔ အေျပာမဟုတ္ ပါဘူး။ ကမၻာ့စီးပြါးေရး ပညာ႐ွင္ေတြေျပာတဲ့ အေျပာပါ။ သူတို႔က ဘယ္လိုေျပာသလဲဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံတခု တိုးတက္ႀကီးပြါးဖို႔ အခ်က္ႀကီး (၄)ခ်က္ လိုပါတယ္တဲ့။ သယံဇာတ၊ သဘာ၀သယံဇာတ (Natural Resource) လို႔ေခၚတဲ့ သဘာ၀သယံဇာတေတြ ေပါမ်ားဖို႔တဲ့။ နံပါတ္ (၂)ကေတာ့ အစဥ္အဆက္က ႀကီးပြါးခဲ့တဲ့၊ အစဥ္အဆက္က ႐ွိခဲ့တဲ့ အရင္းအႏွီး၊ နံပါတ္ (၃) က Technology လို႔ေခၚတဲ့ နည္းပညာအသစ္အဆန္းေတြ၊ နံပါတ္ (၄) ကေတာ့ အဲ့ဒီနည္းပညာကို ကၽြမ္းက်င္သူေတြ၊ အဲဒီ ေလးမ်ိဳးလံုး ႐ွိတဲ့ ႏိုင္ငံဟာ (သို႔မဟုတ္) ေလးမ်ိဳးမွာ သံုးမ်ိဳးေလာက္ ႐ွိတဲ့ႏိုင္ငံဟာ အဲ့ဒီ ႏိုင္ငံဟာ ခ်မ္းသာပါတယ္တဲ့။

အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက (၁) သယံဇာတေတြေတာ့ ေပါမ်ားႂကြယ္၀ပါတယ္။ ေနာက္ နံပါတ္ (၂) (၃) (၄) ႐ွိ မ႐ွိေတာ့ က်မ မသိပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မ ညံ့တဲ့အေၾကာင္းက အဲ့ဒီက စ ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ က်မ ညံ့တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာရရင္ေတာ့ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်မ ညံ့တာပါ။ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ ဘာမွ မ႐ွိခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္အေၾကာင္း က်မ ျပန္ေျပာပါမယ္။ စတုတၳတန္း (ဒါမွမဟုတ္) ပဥၥမတန္း အ႐ြယ္ ေလာက္ ကေလးဘ၀မွာ က်မတို႔ ႏိုင္ငံမွာ အေရးအခင္းတခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အေရးအခင္းမွာ ၿမိဳ႔ႀကီးေတြ၊ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးေတြကေန ၿပီးေတာ့ စတင္ ျဖစ္ပြါးခဲ့ၿပီးေတာ့ က်မတို႔ဆီကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပ်ံ႔ႏွ႔ံလာခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အေရးအခင္းကေတာ့ တ႐ုတ္-ဗမာ အေရးအခင္းပါ။ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ဗမာေတြ ခ်ကုန္ၿပီးလို႔ (ရီသံမ်ား) က်မတို႔ ၾကားရပါတယ္။

က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းမွာ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းက တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဗမာလူမ်ိဳးေတြေတာ့ မခ်ၾကပါဘူး။ က်မတို႔ အခ်င္းခ်င္းေတာ့ ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာ အတန္းထဲမွာ က်မတို႔နဲ႔ စာၿပိဳင္ဖက္ တ႐ုတ္မေလး ၃ - ၄ ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ က်မတို႔လဲ စာေမးေဖာ္ ေမးဖက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ တရုတ္-ဗမာ အေရးအခင္း ျဖစ္ေနၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မတို႔လဲ လက္ခံလိုက္႐ံုပဲေပါ့။ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ဗမာေတြ ခ်ကုန္ၿပီ၊ ဒီေလာက္ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။ တရက္ေတာ့ က်မတို႔ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာမက က်မတို႔ကို ေျပာပါတယ္။ တို႔တေတြ မနက္ဖန္ ေရာက္လို႔႐ွိရင္ ဒီၿမိဳ႔ရဲ႔ လမ္းေတြေပၚမွာ ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးတန္းစီ လမ္းတေလွ်ာက္ ခ်ီတက္ရမယ္တဲ့ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲဒီေတာ့ က်မက ေက်ာင္းစာသင္တဲ့အခ်ိန္မွာ အျပင္ထြက္ ရမယ္ဆိုေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မတို႔ တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ပဲ လိုက္ဖို႔ စီစဥ္ပါတယ္။ ဆရာမက ေျပာတယ္။ နင္တို႔အားလံုး စည္းကမ္း႐ွိ႐ွိ ေသေသ၀ပ္၀ပ္ ခ်ီတက္ရမယ္ေနာ္တဲ့။ ႏွစ္ေယာက္တတြဲ တြဲလို႔ရတယ္။ နင္တို႔ ႀကိဳက္တဲ့လူနဲ႔ နင္တို႔ တြဲၾကပါတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်မကလဲ က်မရဲ႔ လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ တ႐ုတ္မေလးကို ေ႐ြးလိုက္ပါတယ္။ က်မနဲ႔ က်မသူငယ္ခ်င္း တ႐ုတ္မေလးဟာ တ႐ုတ္ဗမာအေရးအခင္း မွန္ကန္ေၾကာင္း ေထာက္ခံဖို႔ ၿမိဳ႔ထဲမွာ ခ်ီတက္လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔က ၂ ေယာက္တတြဲ လမ္းေလွ်ာက္ လမ္းေတြေပၚမွာ ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ႐ိုး႐ိုးတန္းတန္း ခ်ီတက္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ေ႐ွ႔က တေယာက္က စာ႐ြက္ေတြနဲ႔ တိုင္ေပးတယ္။ က်မတို႔က ေနာက္ကေနၿပီး လိုက္ေအာ္ရတယ္။ လိုက္ေအာ္ေတာ့လဲ တို႔အေရး၊ တို႔အေရး ေပါ့။ ေ႐ွ႔က ဘာေအာသလဲေတာ့ က်မတို႔ ေကာင္းေကာင္း မၾကားရဘူး။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ေ႐ွ႔ကတေယာက္က တိုင္ေပးလိုက္၊ ဘာမွမသိပဲ ေနာက္က တို႔အေရး ေအာ္လိုက္၊ ေအာ္ရင္းနဲ႔ပဲ လမ္းတကာကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို လမ္းေလွ်ာက္ရတာ၊ ေအာ္ရတာ ေမာရင္ ေရေသာက္ရေအာင္၊ အေအးေသာက္ရေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့ အိမ္ေတြကေနၿပီး အိမ္ေ႐ွ႔မွာ စာပြဲေလးေတြ ခင္းၿပီးေတာ့ က်မတို႔ကို အစားအစာေတြ ေကၽြးေမြးပါတယ္။ က်မတို႔လဲ အလကားရတာမွန္သမွ် အကုန္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အက်င့္က ပါေနတာကိုး (ရီသံမ်ား)
ဗမာက ေကၽြးေကၽြး၊ တ႐ုတ္က ေကၽြးေကၽြး အကုန္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) ဒီလိုနဲ႔ပဲ နည္းနည္း ေနျမင့္လာတဲ့အခါမွာ က်မတို႔ ေက်ာင္းကို ျပန္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းေ႐ွ႔မွာ အင္မတန္ က်ယ္၀န္းတဲ့ ေျမတလင္းျပင္ႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အားလံုးစု႐ံုးၿပီးေတာ့ အတန္းလိုက္ အတန္းလိုက္ ကိုယ့္လူစုနဲ႔ကိုယ္ စု႐ံုးၾကပါတယ္။

အဲဒီမွာ က်မတို႔ ဆရာမက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့၊ ေအာ္... က်မ ေမ့ေနလို႔၊ က်မတို႔ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ အခါမွာ ဒီအတိုင္း လက္လြတ္ေလွ်ာက္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ 'ေခါင္း' ႀကီးေတြကို ႀကိဳးနဲ႔ ဆြဲၿပီးေတာ့ ဒီ ေခါင္းႀကီးေတြကေတာ့ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ဆြဲႏိုင္ေအာင္ပါ။ စကၠဴေတြနဲ႔လဲ ေခါင္းပံုစံ ျဖစ္ေအာင္ ေရးထားပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲမွာလဲ က်မတို႔ မ်က္စိေ႐ွ႔မွာ စကၠဴစုတ္ေတြ ထည့္ထားတာ ျမင္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ စကၠဴစုတ္ေတြကို က်မတို႔က စကၠဴစုတ္ေတြလို႔ မမွတ္ရဘူးတဲ့။ အဲဒီအထဲမွာ အေလာင္းေတြ ပါတယ္လို႔ မွတ္ရမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီမွာမွ က်မ ပထမဦးဆံုး နံမည္တခုကို ၾကားဖူးပါတယ္။ အဲ့ဒီနာမည္ကေတာ့ ေမာ္စီတုန္းတဲ့။ ေမာ္စီတုန္းဆိုတဲ့နာမည္ကို အဲဒီအခိ်န္မွာမွ ပထမဦးဆံုး ၾကားဖူးတာပါ။ ေမာ္စီတုန္း က်ဆံုးပါေစ ေပါ့။ အဲ့ဒီလို ဆိုတယ္လို႔ က်မ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းေ႐ွ႔ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်မတို႔ ဆရာမက အဲဒီ ေခါင္းႀကီးကို မီး႐ိႈ႔ရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ က်မက သူမ်ားေအာ္ရင္သာ ေနာက္ကေန တို႔အေရး လိုက္ေအာ္ရဲတာ။ က်မကေတာ့ မီး႐ိႈ႔ဖိုေတာ့ ေၾကာက္ပါတယ္။ ေၾကာက္ေတာ့ က်မက ေနာက္ဆုတ္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာမက က်မကို ေ႐ွ႔ထြက္ခိုင္းတယ္။ က်မက အတန္းရဲ႔ ေမာ္နီတာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား)

"တင္တင္၀င္း နင္ေ႐ွ႔ထြက္ နင္မီး႐ိႈ႔ ရမယ္" လို႔ ေျပာတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက မ႐ိႈ႔ရဲဘူးဆိုၿပီး ေနာက္ကို ကပ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို မၾကည့္ရက္တဲ့ နည္းနည္းအသက္ႀကီးတဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္က က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကိုယ္စား ေျဖ႐ွင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ သူပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ မီး႐ိႈ႔တယ္။ (ရီသံမ်ား) က်မဟာ ဒီလို ႏိုင္ငံေရးမ႐ွိေအာင္ ည့ံတယ္ဆိုတာ က်မ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါ က်မရဲ႔ စီးပြါးေရး ညံ့ဖ်င္မႈ၊ ႏိုင္ငံေရး ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုသာ ညံ့တယ္။ က်မက ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲဆိုေတာ့ က်မဘ၀မွာ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵတခုက စာေရးဆရာ ဘ၀တခုပါပဲ။ စတုတၳတန္းအ႐ြယ္ ကတည္းက က်မဟာ စာေရးဆရာတေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ စာေရးဆရာျဖစ္ဖို႔ က်မကို တြန္းအားေပးတဲ့ အခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ က်မ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြပါပဲ။ က်မဟာ ေက်ာင္းစာက လြဲၿပီးေတာ့ အျပင္ဘက္စာေပေတြကို မဂၢဇင္းေတြကို အမ်ား ဖတ္ခဲ့ ပါတယ္။ ေက်ာင္းစာထက္ ပိုၿပီးေတာ့ ဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မ မွတ္မိသေလာက္ေပါ့၊ က်မ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြဟာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ စာေရးဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ စာေရးဆရာႀကီး ဓူ၀ံ၊ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ႏွင္းယု၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၊ သူတို႔ စာအုပ္ေတြကို က်မ ဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်မဘ၀မွာ ပထမဦးဆံုး ဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ကို အခုထိ မွတ္မိပါတယ္။ ဒါဟာ က်မအတြက္ ပထမဦးဆံုး ၀တၳဳပါ။ အဲ့ဒါကေတာ့ စာေရးဆရာႀကီးဓူ၀ံရဲ႔ 'မာလာ' လို႔ အမည္ရတဲ့ ၀တၳဳ ျဖစ္ပါတယ္။ 'မာလာ' ဟာ လက္သံုးလံုးေလာက္ ထူတဲ့ စာအုပ္ႀကီးတအုပ္ပါ။ သူ႔ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မရဲ႔ က်မကိုယ္ပိုင္အျမင္နဲ႔ ဖတ္ခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက က်မက ကာတြန္းေတြပဲ ဖတ္ပါတယ္။ ကာတြန္းေတာင္မွ ထူရင္ မဖတ္ပါဘူး။ ခပ္ပါးပါးပဲ ဖတ္ပါတယ္။ တရက္က်ေတာ့ က်မ စတုတၳတန္း စာေမးပြဲအၿပီး ေက်ာင္းအားတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မ ေမေမက စာအုပ္တအုပ္ ယူလာေပးပါတယ္။

"သမီး ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္စမ္း" လို႔ က်မကို ေျပာပါတယ္။ အဲ့ဒီ၀တၳဳက 'မာလာ' ၀တၳဳပါ။ က်မက စာအုပ္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ လန္႔သြားတယ္။ "အား စာအုပ္ႀကီးက အထူႀကီးပါလားေမေမ" လို႔ ေျပာေတာ့ "ေအး ထူေတာ့ ထူတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သမီး စိတ္၀င္စားမွာပါ" တဲ့။ သမီးတို႔ ေမာင္ႏွမေတြဟာ စကားေျပာရင္ အင္မတန္ ႐ိုင္းတယ္တဲ့။ ကိုကိုရယ္၊ ညီမေလးရယ္ ဘယ္ေတာ့မွ စကားမေျပာဘူး၊ ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္း အႀကီးနဲ႔အငယ္ကို နင္, ငါ သံုးတယ္တဲ့။ အဲ့ဒါ မေကာင္းဘူးတဲ့၊ ဒီေတာ့ သမီး ဒီစာအုပ္ကို ဖတ္တဲ့အခါမွာ ဖတ္ၿပီးသြားရင္ သမီး ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔လာလိမ့္မယ္။ ဒီစာအုပ္ထဲမွာ လူေတြဟာ စကားေျပာရင္ သိပ္ယဥ္ေက်းတာပဲတဲ့။ ဖတ္ၾကည့္ပါတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မကလဲ ေမေမက ဖတ္ခိုင္းတယ္ဆိုရင္ ငါဖတ္ဖို႔ သင့္တာေပါ့။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေတြးၿပီးေတာ့ ေမ့ေမ့ေ႐ွ႔မွာပဲ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မ ဖြင့္ဖတ္ လိုက္ပါတယ္။ စ ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းပဲ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မ စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ သူက အခန္း(၁) အဖြင့္မွာ အက်ဥ္းေထာင္တခုရဲ႔ ျမင္ကြင္းနဲ႔ စထားပါတယ္။ အဲ့ဒီ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ၊ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ၊ သံတိုင္ေတြေနာက္မွာ အက်ဥ္းသား ၁၀ ေယာက္ အက်ဥ္းက် ေနပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ တိုင္းျပည္ကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္လို႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အက်ဥ္းသား ေတြပါ။ တေယာက္က ေခါင္းေဆာင္၊ အဲ့ဒီေခါင္းေဆာင္နာမည္က ဗိုလ္နႏၵလို႔ ေခၚပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ေနာက္ပါက ၉ ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတို႔ ၁၀ ေယာက္ကို ဒီကေန႔ ညေန ေနကြယ္လို႔ ႐ွိရင္ လည္ပင္းကို ႀကိဳးကြင္းစြပ္ၿပီး၊ မေသမခ်င္း ႀကိဳးေပးသတ္ခံရဖို႔ ဘုရင္က အမိန္႔ ခ်ၿပီးသားပါ။ ဒီေတာ့ သူတို႔ အားလံုးဟာ ဒီကေန႔ ညေနမွာ ေသမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္႐ြ႔ံတုန္လႈပ္ေနပါတယ္။ တပည့္ေတြဟာ ငိုတဲ့သူက ငိုေနၾကတယ္။ နံရံကို လက္သီးနဲ႔ထိုးၿပီး ေအာ္တဲ့သူက ေအာ္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ ေဒါသတႀကီး စကားေျပာတဲ့သူက ေျပာေနၾကတယ္။ အဲ့ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္နႏၵက ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္တယ္။ "သူတို႔ခမ်ာ ငါ့ရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မႈကို လိုက္ခဲ့တဲ့အတြက္ သူတို႔ဟာ ႀကိဳးေပးၿပီး အသတ္ခံရေတာ့မွာပါလား၊ သူတို႔ေတြ အေသေျဖာင့္ေအာင္၊ ေသျခင္းတရားကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ ေအာင္ ငါ ကဗ်ာလကၤာတပုဒ္ ႐ြတ္ျပမွ ျဖစ္မယ္" လို႔ သူ႔ဖာသာသူ ေတြးၿပီးေတာ့ သူ ကဗ်ာလကၤာတပုဒ္ ႐ြတ္ျပပါတယ္။ အဲ့ဒီကဗ်ာကေတာ့ အနႏၵသူရိယ အမတ္ႀကီး ေရးစပ္ခဲ့တဲ့ အမ်က္ေျဖ အလကၤာလို႔ အမည္ရတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ပါ။ "သူတည္းတေယာက္၊ ေကာင္းဖိ္ု႔ေရာက္မူ၊ သူတေယာက္မွာ၊ ပ်က္လင့္ကာသာ၊ ဓမၼတာတည္း" အဲ့ဒီကဗ်ာပါ။ သူက အဲ့ဒီကဗ်ာကို ႐ြတ္တဲ့အခါမွာ စာေရးဆရာက ဘယ္လိုဖြဲ႔ထားသလဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္နႏၵသည္ သူ၏ ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးနဲ႔ထိုကဗ်ာကို ႐ြတ္ဆို၏တဲ့။ အဲ့ဒီမွာ က်မက နည္းနည္း ကေလး နားမလည္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ ဗိုလ္နႏၵကို က်မသိတာက သူပုန္ဗိုလ္လို႔ က်မသိပါတယ္။ သူပုန္ဗိုလ္ တေယာက္ကို ဘာျဖစ္လို႔ အဲ့ဒီလို ဖြဲ႔သလဲ ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးဆိုတာ သူပုန္ဗိုလ္ကို ဖြဲ႔ရမယ့္ စကားမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ သူရဲေကာင္းေတြ ဟီး႐ိုးေတြကိုသာ သံုးရမယ့္ စကားပါ။ ဒီေတာ့ က်မအျမင္မွာ သူပုန္ဗိုလ္ဆိုတာ လူဆိုးပဲ၊ လူဆိုးတေယာက္ကို ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးနဲ႔လို႔ ဖြဲ႔တာဟာ နည္းလမ္း မက်ဘူးလို႔ က်မရဲ႔ စတုတၳတန္း အျမင္နဲ႔ ေတြးပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ေမေမ့ကို ေမးမိတယ္။ ေမေမလို႔ ဗိုလ္နႏၵဟာ ဘာလဲလို႔၊ အဲ့ဒီလို ေမးေတာ့ ေမေမက ဇာတ္လိုက္တဲ့၊ (ရီသံမ်ား) က်မပိုၿပီးေတာ့ နားမလည္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ (ရီသံမ်ား) သူပုန္ဗိုလ္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္၊ ဇာတ္လိုက္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္၊ က်မ အဲ့ဒီမွာ အဲ့ဒီႏွစ္ခုကို ယွဥ္ၿပီး နားမလည္ဘူးေပါ့။ က်မ အျပင္မွာ သူခိုးေတြ၊ ဓါးျပေတြ၊ သူပုန္ေတြ၊ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြ၊ အဲ့ဒါေတြ အကုန္လံုးက လူဆိုးေတြ စာရင္းထဲမွာ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီလူဆိုးတေယာက္က ဘာျဖစ္လို႔ ဇာတ္လိုက္ျဖစ္သလဲ က်မက ေမေမ့ကို ျပန္ေမးတယ္။ ေမေမလို႔ ေမေမ့ဥစၥာက ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား၊ သူပုန္က ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေတာ့ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္မလဲ၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ထင္တယ္လို႔ က်မကေျပာေတာ့ ေမေမက ျဖစ္ႏိုင္တာေပ့ါ သမီးရယ္တဲ့၊ တခါတခါက်ေတာ့ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့ ႐ွင္ဘုရင္က ဆိုးေနရင္၊ ယုတ္မာေနရင္၊ ေကာက္က်စ္ေနရင္ သူပုန္ဆိုတာလဲ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္တဲ့။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)

အဲ့ဒီေတာ့မွ က်မ ေရးေရးေလး သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ က်မ ဒီ၀တၳဳကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားသြားၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေမးေသးတယ္၊ ဟုတ္ပါၿပီလို႔ အဲ့ဒါဆိုလို႔႐ွိရင္ ဒီသူပုန္ဗိုလ္က ဇာတ္လိုက္ျဖစ္ေနရတာ သူက ဘာျဖစ္လို႔ သူပုန္ဘ၀ကို ဘာျဖစ္လို႔ ေရာက္သလဲ ေမေမလို႔ က်မက ျပန္ေမးတယ္။ ျပန္ေမးေတာ့ ေမေမကလည္း သူ႔သမီးကို စာဖတ္ေစခ်င္ေတာ့ ႐ွင္းျပတယ္၊ သူ႔ဘ၀တဲ့၊ သူကေတာ့ သူပုန္ဘယ္ဟုတ္မလဲ သမီးရယ္တဲ့၊ သူက ဘုရင့္သားေတာ္ တပါးပါ၊ သူတကၠသိုလ္ျပည္မွာ ပညာသြားသင္ေနတုန္းက သူ႔အေဖရဲ႔ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို သူ႔အေဖလက္ေအာက္က စစ္သူႀကီးတပါးက တိုက္ခိုက္ၿပီးေတာ့ သိမ္းယူထားတဲ့အတြက္ သူဟာ ျပန္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ သူပုန္ဘ၀ကို ေရာက္ရတာပါတဲ့။ (လက္ခုပ္ၾသဘာသံမ်ား) အဲ့ဒီလို ေျပာပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားသြားပါတယ္၊။ ဟုတ္ပါၿပီေမေမ အဲ့ဒါဆိုရင္ သမီး ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ပါေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ သမီး ဒီဇာတ္လမ္းအဆံုးကို သိပ္သိခ်င္တာလို႔၊ အဲ့ဒီ ဇာတ္လမ္းအဆံုးကိုေတာ့ သမီးကို ႀကိဳၿပီးေတာ့ ေျပာပါအုန္းလို႔။ သူက သူ႔အေဖရဲ႔ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရရဲ႔လားလို႔ က်မ ေမးလိုက္တယ္။ က်မေမးလိုက္ေတာ့ ေမေမက ရတယ္ သမီးတဲ့။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ သူရသင့္တဲ့ သူ႔အေဖရဲ႔ စည္းစိမ္ကို သူျပန္ရသြားပါတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီလို က်မကို ေျပာပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မ ဒီဇာတ္လမ္းကို ႀကိဳက္လို႔ ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ပါတယ္။ တကယ္လဲ ေမေမေျပာသလိုပဲ သူပုန္ဗိုလ္နႏၵဟာ သူရသင့္ရထိုက္တဲ့ သူ႔အေဖရဲ႔ ဒီနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရသြားပါတယ္။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ သူထီးနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရသြားလဲ၊ အဲ့ဒါကို သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဓူ၀ံရဲ႔ 'မာလာ' စာအုပ္ကို ဖတ္ၾကည့္ပါ။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒါ က်မရဲ႔ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္အစပါပဲ။

က်မဟာ လူေတြကို စ႐ိုက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရးဖြဲ႔ခ်င္တယ္။ လူဆိုးဆိုလဲ လူဆိုးစ႐ိုက္၊ လူေကာင္းဆိုရင္လဲ လူေကာင္းစ႐ိုက္ အဲ့ဒီလို ေရးဖြဲ႔ေတာ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ဆင္ခ်င္တယ္။ အမွန္တရားဟာ ေ႐ွ႔မွာ ေရာက္သင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာေ႐ွ႔မွာ ေရာက္ဖို႔ က်မက ထည့္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒီလို စိတ္ေလးေတြဟာ ၀တၳဳေတြ ဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္းကေနၿပီး က်မကို ပိုပို ပိုပို တြန္းအားေပးလာေတာ့ က်မဟာ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္တခုထဲနဲ႔ က်မဟာ ႀကီးျပင္းခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အခါ ေျခေခ်ာ္ လက္ေခ်ာ္နဲ႔ ဂုဏ္ထူး ၅ ခု ရသြားပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲဒီဂုဏ္ထူး ၅ ခုေလးကို က်မက ႏွေမ်ာၿပီးေတာ့ ေဆးတကၠသိုလ္ကို လိုက္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) က်မတို႔ ေခတ္တုန္းက ဂုဏ္ထူး ၆ ခုေတြ၊ ၅ ခုေတြ၊ ၄ ခုေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ သူတို႔ေတြ အားလံုးဟာ ေဆးတကၠသိုလ္ကို၀င္ဖို႔ပဲ အာ႐ံု႐ွိၾကပါတယ္။ ႐ူပေဗဒ၊ ဓါတုေဗဒေတြကို မ၀င္ၾကပါဘူး။ မိဘေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေဆးတကၠသိုလ္ကို ၀င္ေစခ်င္တယ္။ က်မကိုယ္တိုင္ကလဲ က်မရဲ႔ မိဘေတြက ေဆးတကၠသိုလ္ကို လိုက္ဖို႔ ေျပာလို႔ က်မကလဲ ဂုဏ္ထူးေလးကို အားနာလို႔ ေဆးတကၠသိုလ္ကို ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ၀င္ခဲ့ေတာ့ က်မဟာ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို လံုး၀၀ါသနာ မပါပဲ ေရာက္ခဲ့တာဆိုေတာ့ အတန္းထဲမွာ ေဆးပညာကလြဲရင္ အားလံုးကို စိတ္၀င္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား)

က်မ တေန႔တေန႔ ဖတ္တဲ့ စာေတြဟာ ေဆးပညာနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူး။ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းမွာ စာၾကည့္တိုက္ ေကာင္းေကာင္း မ႐ွိဘူး၊ ေဆးေက်ာင္း ေရာက္ေတာ့ မႏၱေလးေဆးတကၠသိုလ္မွာ အင္မတန္ ႀကီးမားတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးတခု က်မသြားေတြ႔တယ္။ အဲ့ဒီ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးထဲမွာ က်မ မဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ၾကားဖူးၿပီးေတာ့ မဖတ္ဖူးတာ၊ ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးတာ၊ ျမန္မာလို အဂၤလိပ္လို အစံုပါပဲ။ အဲ့ဒါႀကီးကို က်မ ျမင္ၿပီးေတာ့ ငါေတာ့ ဒီ ေဆးတကၠသိုလ္ ၇ ႏွစ္ အတြင္း ဒီစာအုပ္ေတြ ၿပီးေအာင္ဖတ္မွ ျဖစ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်မ အျပင္စာေတြ ဖတ္ခဲ့တယ္။ အတန္းထဲမွာ စာသင္တဲ့အခါမွာ က်မက ေနာက္ဆံုးကေန မတ္တတ္ရပ္ပါတယ္။ ဆရာ စာေမးလြတ္ေအာင္လို႔ပါ။ ေ႐ွ႔မွာ ရပ္လို႔႐ွိရင္ ဆရာက လွမ္းလွမ္းၿပီး စာေမးလို႔ပါ။ စာသင္ရတဲ့အခါမွာလဲ က်မ အားက်စိတ္ လံုး၀မေပၚပါဘူး။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာ ေရာဂါနံမည္ေတြ၊ ကုထံုးနာမည္ေတြ အဲ့ဒါေတြ အားလံုးဟာ လူနံမည္ေတြနဲ႔ ခ်ည္းပါပဲ။ ဥပမာ ေရာဂါတခုခုကို တေယာက္ေယာက္က ႐ွာေတြ႔သြားၿပီဆိုရင္ အဲ့ဒီလူရဲ႔ နာမည္ကို ေ႐ွ႔မွာတပ္ၿပီးေတာ့ နံမည္နဲ႔ ေရာဂါနံမည္ ေပးပါတယ္။ ဥပမာ ေကာ့ ဆိုတဲ့သူက ေရာဂါတခုကို ႐ွာေဖြေတြ႔ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီ ေကာ့ ႐ွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ အဆုပ္ေရာဂါကို ေကာ့ Lung ေကာ့ဒစိေပါ့။ ေကာ့ရဲ႔ေရာဂါလို႔ နံမည္ တပ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပဲေလာ့ လို႔ေခၚတဲ့ ျပင္သစ္သမားေတာ္ႀကီး တေယာက္က ႐ွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ေရာဂါ၊ ေမြးရာပါ ႏွလံုးေရာဂါ၊ အဲ့ဒါဆိုလို႔ ႐ွိရင္ ပဲေလာ့တက္ထြာေလာ္ဂ်ီလို႔ သူတို႔က နံမည္ေပးပါတယ္။ ပဲေလာ့ ႐ွာေတြ႔ခဲ့ေသာ ေရာဂါ၊ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ေထာင္ေပါင္း၊ ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ေန႔စဥ္ က်မတို႔ စာက်က္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလို က်က္ေနတဲ့အခါမွာ ဒီနံမည္ေတြကို က်က္ၿပီးေတာ့ ငါသူတို႔ ဘ၀ကို အားက်လိုက္တာ ဆိုတဲ့စိတ္မ်ား ၀င္ခဲ့မိသလားလို႔ အခုေန က်မျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မ နည္းနည္းမွ အားက်စိတ္ မ၀င္ခဲ့ပါဘူး။ တခါတခါ သူတို႔ကို ၿငိဳေတာင္ၿငိဳျငင္ မိပါတယ္။ သူတို႔ဟယ္ ႐ွာလိုက္ ေဖြလိုက္ၾကတာ၊ ေတြ႔ပဲ ေတြ႔ႏိုင္လြန္းတယ္၊ သူတို႔ ႐ွာၿပီးေတာ့ ေတြ႔ေတာ့ ငါတို႔မွာ စာေတြ က်က္လို႔ကို မၿပီးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေလာက္ထိေအာင္ က်မ ေမတၱာပို႔ခဲ့ ပါတယ္။ ဒါ က်မ ေဆးေက်ာင္းသူဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြပါ။

ဒီလိုနဲ႔ တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ စာေမးပြဲေတြ နီးေတာ့ စာေလးက်က္လိုက္၊ ေအာင္လိုက္၊ တခါတေလ တခါတည္းနဲ႔ မေအာင္လို႔ ႏွစ္ခါျပန္ ေျဖရပါတယ္။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာေတာ့ ဆပ္ပလီမန္ထရီဆိုတာ ႐ွိပါတယ္။ ဆပ္ပလီမန္ထရီက စာေမးပြဲ က်ၿပီးေတာ့ က်တဲ့ဘာသာကိုပဲ ျပန္ေျဖရတာပါ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႔ ဆပ္ပလီမန္ထရီသာ မ႐ွိခဲ့ရင္ က်မ တတန္းႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္ ေနရဖို႔ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်မ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ျဖစ္လာေတာ့ ဒီလို ခပ္ညံ့ညံ့ ေဆးေက်ာင္းသူတေယာက္က ဘယ္လိုဆရာ၀န္မ်ိဳးျဖစ္မလဲ။ ေတြးၾကည့္ရင္ေတာ့ သေဘာေပါက္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို ပိုၿပီးေတာ့ ပံုေပၚသြားေအာင္၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ပိုၿပီးေတာ့ နားလည္သြားေအာင္ က်မ ကာတြန္းေလးတပုဒ္နဲ႔ ဥပမာေပးခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒီကာတြန္းေလးကို ေရးဆြဲတဲ့သူ ဘယ္သူလဲလို႔ က်မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ က်မည့ံတဲ့အထဲမွာ အဲ့ဒါလဲ ပါပါတယ္။ က်မက ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ကို ေတာင္ ေမးၾကည့္ပါေသးတယ္။ ကာတြန္းဟာ က်မ အခုထိ သတိရေနေသးတယ္ဆရာလို႔ ဆရာမ်ား ဆြဲခဲ့ သလားလို႔ က်ေနာ္ မဆြဲခဲ့ ပါဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ က်မရင္ထဲမွာ အဲ့ဒီ ကာတြန္းေလးဟာ အခုခ်ိန္ထိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စြဲတင္က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအာ္ ငါနဲ႔ တူလိုက္ေလျခင္း၊ အဲ့ဒီ ကာတြန္းအေတြးေလးကို က်မ ေျပာျပမယ္။ သူက တမ်က္ႏွာ ကာတြန္းပါ။ မဂၢဇင္းရဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ပံု၊ မဂၢဇင္းမွာ တမ်က္ႏွာ ၄ ခု ေလာက္ပါတယ္။ တခါတေလ ၆ ခုေလာက္ပါတယ္။ အခု က်မကာတြန္း အကြက္ ၆ ကြက္ပါတဲ့ ကာတြန္းပါ။ သူက ပထမဦးဆံုး အကြက္မွာ လူမမာတေယာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပက္လက္ႀကီး စန္႔စန္႔ႀကီး အိပ္ေနတယ္၊ လူနာရဲ႔ ေဘးနားေလးမွာ လူနာရဲ႔ ဇနီးလို႔ ထင္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးက တေယာက္၊ သူက က်ံဳ႔က်႔ံဳေလးထိုင္ၿပီးေတာ့ စိတ္ပူေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လူနာကို ၾကည့္ေနပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ေဘးနားမွာေတာ့ ဆရာ၀န္တေယာက္ မတ္တတ္ရပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီဆရာ၀န္က လူနာကို နားၾကပ္ကေလး နားမွာေထာက္ၿပီး စမ္းသပ္ေနပါတယ္၊ အဲဒါ ပထမဦးဆံုးအကြက္။ ဒုတိယအကြက္ကေတာ့ အဲဒီဆရာ၀န္ကို ကာတြန္းဆရာက ပံုႀကီးခ်ဲ႔ၿပီး ဆြဲပါတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္လံုးေတြကို အဓိက ထားတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္လံုးက ဘာမွမသိတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ်ိဳးပါ။ မ်က္လံုးေလးက လည္ေနတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ ေခါင္းေပၚမွာလဲ ကြက္႐ွင္မတ္ေပါ့ ေမးခြန္းလကၡဏာေလးနဲ႔၊ သူ႔ရဲ႔ေဘးနားမွာ ႐ႈပ္ေနတဲ့ သပြတ္အူလို ပံုစံေလးနဲ႔။ ဘာေရာဂါပါလိမ့္ သူေတာ္ေတာ္ဦးေဏွာက္ေျခာက္ ေနၿပီလို႔ ကာတြန္းၾကည့္တဲ့ပရိသတ္ သိေအာင္ ကာတြန္းဆရာက ဆြဲထားပါတယ္။ အဲ့ဒါက ဒုတိယအကြက္။ ေနာက္ တတိယအကြက္ေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ကိုပဲ အသားေပးၿပီး ဆြဲထားတယ္၊ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္၀န္းမွာ ေစာေစာက ျမင္ေနရတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ႐ွိေတာ့ဘူး။ သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြက ေတာက္ေနတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ေခါင္းေပၚမွာလဲ ေစာေစာက ကြက္႐ွင္မတ္ေတြ၊ သပြတ္အူေတြ မ႐ွိေတာ့ပဲနဲ႔ လင္းေနတဲ့ ဖန္သီးေလးတလံုးကို ေခါင္းေပၚမွာ ဆြဲထားပါတယ္။ ဖန္သီးေလးေဘးမွာ အေခ်ာင္းေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ သူဘာေရာဂါလဲဆိုတာ ႐ွာလို႔ ရၿပီဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္၊ က်မတို႔ သိေစပါတယ္။ ေနာက္ စတုတၳကြက္မွာေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္က သူတပ္ထားတဲ့ နားက်ပ္ကို ခၽြတ္ၿပီး လူနာ႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးဘက္ကို လွည့္ၿပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ က်ေနာ္ ၀မ္းနည္းပါတယ္၊ လူမမာဟာ အသက္မ႐ွိေတာ့ပါဘူးတဲ့။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီလို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒါက စတုတၳအကြက္ေပါ့။ ေနာက္ ပဥၥမအကြက္ကို ေရာက္ေတာ့ ေစာေစာတုန္းက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ က်ံဳ႔က်ံဳ႔ေလးထိုင္ၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ သူ႔ေယာက်္ားကို ၾကည့္ေနတဲ့ လူမမာ႐ွင္အမ်ိဳးသမီးက သူ႔ေယာက်္ားဘက္ကို လက္ညႇိဳး ေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီးေတာ့ '႐ွင္ ဆရာ၀န္ထက္ ပိုၿပီးေတာ့ မသိခ်င္နဲ႔' အဲ့ဒီလို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)

အဲ့ဒီေတာ့ ကာတြန္းထဲက ဆရာ၀န္လို က်မဟာ၊ ကာတြန္းထဲက လူနာ႐ွင္မိန္းမလို အမ်ားႀကီး ႀကံဳေတြ႔တဲ့အခါ က်မရဲ႔ေဆးခန္းဟာ လူနာေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔မွာ ေဒါက္တာ တင္တင္၀င္း ဆိုတာ နံမည္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္။ ေစာေစာက ေဒါက္တာ တင္ေမာင္သန္းေျပာသြားတဲ့ ပူေဖာင္းေလးေတြလဲ ပါတာေပါ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒါဟာ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ သ႐ုပ္ေပၚေအာင္ ကာတြန္းေလးနဲ႔ ဥပမာ ေပးတာပါ။ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို က်မ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခု က်မေျပာျပရင္ ပိုၿပီးေတာ့ သေဘာေပါက္ သြားမယ္လို႔ က်မ ထင္ပါတယ္။ ဒါဟာ က်မလို ခပ္ညံ့ညံ့ဆရာ၀န္ေတြသာႀကံဳရမယ့္ အခ်က္ပါ။ ေတာ္တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ ဒါမ်ိဳး လံုး၀ ႀကံဳရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါဟာ ေသခ်ာပါတယ္။ က်မဟာ ဆရာ၀န္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ၃ လ ေလာက္အခ်ိန္မွာ ႀကံဳရတဲ့ အျဖစ္ကေလးပါ။ ၃ လ ဆိုေတာ့ ဘာအေတြ႔အႀကံဳမွ မ႐ွိေသးပါဘူး။ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေဆးကုေနဆဲ၊ ေက်ာင္းစာနဲ႔ ျပင္ပေလာကနဲ႔ကို ထင္ဟပ္ၾကည့္ေနဆဲ အခ်ိန္ပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ တညေန က်မ ေဆးခန္းဖြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မရဲ႔ ေဆးခန္းထဲ လူနာႏွစ္ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ တေယာက္က က်မ ကုလက္စ၊ တေယာက္က သူ႔အလွည့္ေရာက္ဖို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အျပင္ဘက္ကေန အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ခပ္သုတ္သုတ္ ေဆးခန္းထဲ ၀င္လာပါတယ္။ ဆရာမ ဆရာမ လူနာအေရးႀကီးေနလို႔ အိမ္ပင့္ခ်င္လို႔ပါတဲ့။ အဲဒီလို ေျပာပါတယ္။ က်မက လူနာတေယာက္ကို ေဆးကုလက္စဆိုေတာ့ ခဏေစာင့္ပါဦး၊ ဒီက လူနာၿပီးရင္ လိုက္ခဲ့ပါ့မယ္ေျပာေတာ့၊ ဟာ ဘယ္ေစာင္လို႔ ျဖစ္မလဲဆရာမတဲ့၊ ဟိုမွာက အေရးႀကီးတယ္တဲ့။ လူမမာက သတိ လစ္ေနတာပါတဲ့။ သတိလစ္တယ္ဆိုေတာ့ အေရးႀကီးၿပီေပါ့၊ က်မက ကုလက္စလူနာကို ေဆးေတြ ဘာေတြ ေပးၿပီးေတာ့ ေစာင့္ေနတဲ့ လူနာကို ေစာင့္မ်ားေစာင့္ႏိုင္မလားလို႔ က်မအေရးႀကီးတဲ့ လူနာေနာက္ကို လိုက္ခ်င္လို႔ပါလို႔ ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ အဲ့ဒီ လူနာကလဲ သေဘာေကာင္းပါတယ္၊ လိုက္သြားပါဆရာမ က်မ ေစာင့္ပါမယ္တဲ့။

အဲ့ဒါနဲ႔ က်မ ေဆးအိတ္ကို ေပးၿပီးေတာ့ လူနာ႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးေနာက္ လိုက္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ေႏြရာသီပါ။ ေႏြရာသီမွာ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔မွာ ေတာ္ေတာ္ ပူပါတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ထိ ပူသလဲဆိုရင္ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီကေန ညေန ၄ နာရီၾကားမွာ ေရလံုး၀ မခ်ိဳးရဘူးလို႔ အာဏာပိုင္ေတြက တားျမစ္ထားတဲ့အထိ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းက ပူပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ၿဗဳန္းကနဲ လဲက်ၿပီး ေသဆံုးသူေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အာဏာနဲ႔ တားျမစ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ေစတနာနဲ႔ အာဏာသံုးတာပါ။ တခါတခါ အာဏာဟာ ေစတနာနဲ႔လဲ သံုးတတ္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)
အဲ့ဒီေတာ့ က်မက လူနာအိမ္ကို လိုက္သြားပါတယ္။ လမ္းမွာလဲ က်မ စဥ္းစားေနတာေပါ့။ ေရခ်ိဳးရင္ အႏၱရာယ္႐ွိတဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ ေမးၾကည့္တယ္ ဘာျဖစ္တာလဲေျပာ ဆိုေတာ့၊ က်မ အမႀကီးပါတဲ့၊ ေစ်းကေန မၾကာေသးခင္က ျပန္လာပါတယ္တဲ့။ ပူပူအိုက္အိုက္နဲ႔ ေစ်းက ျပန္ျပန္ခ်င္း ေရတန္းခ်ိဳးလိုက္ပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီး ကတည္းက သတိလစ္သြားတာ အခုခ်ိန္ထိ သတိျပန္လည္ မလာပါဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒါဟာ ေရခ်ိဳးမွားလို႔ အပူ႐ွပ္တယ္ေပါ့။ ဒါဆိုရင္ သာမိုမီတာ တိုင္းရမယ္။ စိတ္ထဲမွာ စြဲသြားတယ္။ လူနာအိမ္ေရာက္ေတာ့ လူနာက အမ်ိဳးသမီးပါ။ ခပ္၀၀၊ ထြားထြား၊ အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီးကို က်မက ေဘးကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ပံုစံက မလႈပ္မ႐ွက္ ပံုစံပါ။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်မ သာမိုမီတာေလးကို ယူၿပီးေတာ့ သူ႔ပါးစပ္ကို တိုင္းဖို႔ သူ႔ပါးစပ္ကို ဖြင့္ပါတယ္။ သူ႔ပါးစပ္က ဖြင့္လို႔ မရဘူး။ သြားစိေနတယ္။ က်မကလဲ ဘယ္ရမလဲ သြားစိေနေတာ့ သူ႔ခ်ိဳင္းထဲ တိုင္းလိုက္တာေပါ့။ သာမိုမီတာနဲ႔ ခ်ိဳင္းထဲတိုင္းေတာ့ အဖ်ား ႐ွိ မ႐ွိေပါ့။ က်မထင္သေလာက္ မဖ်ားဘူး။ ဒါနဲ႔ က်မက ေသြးေပါင္ခ်ိန္ ေတြ ဘာေတြ တိုင္းၾကည့္ေသးတယ္။ ေသြးဖိအားက သိတ္ၿပီေတာ့ မ်ားဘူး။ ေနာက္အဆုတ္ကို နားေထာင္ၾကည့္ ေတာ့ အဆုပ္မွာ အသက္႐ွဴသံ လံုး၀ မၾကားရပါဘူး။ အဲ့ဒါလဲ က်မက အားမေလွ်ာ့ေသးဘူး။ ႏွလံုးကို ေထာက္စမ္းၾကည့္ ပါတယ္။ ႏွလံုးကလဲ တခ်က္မွ မခုန္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ နားၾကပ္ေလးကိုခ် လူမမာ႐ွင္ဘက္ လွည့္ၿပီးေတာ့ ၀မ္းနည္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ေျပာေတာ့မလို႔ မေျပာရေသးဘူး၊ ေျပာမလို႔ ႐ွိေသးတယ္။ က်မရဲ႔ ေခါင္းထဲမွာ အေတြးတခ်က္ ၀င္လာပါတယ္။ အဲ့ဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ က်မတို႔ရဲ႔ ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြက က်မတို႔ကို သင္ထားတာ ႐ွိပါတယ္။ လူမမာတေယာက္ကို စမ္းသပ္ၿပီးတဲ့အခါ သူေသၿပီလို႔ မေျပာမီ ေနာက္ဆံုး စမ္းသပ္နည္းေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ရမယ္။ အဲဒီ ေနာက္ဆံုးနည္းေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ၿပီးမွ လူနာေသၿပီလို႔ ခိုင္လံုမွသာ လူနာ႐ွင္ကို အတည္ျပဳေပးရမယ္လို႔ ေျပာေတာ့၊ ဟုတ္ၿပီ အဲ့ဒါဆိုရင္ လူနာတေယာက္ အသက္မ႐ွဴ႐ံု၊ ႏွလံုးမခုန္႐ံုနဲ႔၊ ေသၿပီလို႔ ေျပာလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ ေနာက္ဆံုး စမ္းသပ္နည္းနဲ႔ စမ္းသပ္ရဦးမယ္၊ အဲ့ဒီနည္းကို ႐ွာပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးစမ္းသပ္နည္းဟာ ဘာလဲလို႔ က်မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ က်မစဥ္းစားတယ္။ ငါ့ကို ဆရာႀကီးေတြက သင္ေပးလိုက္တယ္၊ ဘာလဲ မသိဘူး၊ ေနာက္ဆံုးနည္း ႐ွိတယ္တဲ့။ စဥ္းစားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ ေဘးကလူေတြကလဲ က်မကို ေငးၾကည့္လို႔၊ က်မလဲ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္း အေျဖမေပၚေတာ့ လူနာေဆးထိုးဖို႔ လာခ်တဲ့ ေရေႏြးဇလံုထဲကို က်မ အပ္ေတြထည့္၊ ပိုက္ေတြထည့္ ပိုက္ကေလးကို ေရေႏြးစုပ္လိုက္ ျပန္ထုတ္လိုက္၊ စုပ္လိုက္ ျပန္ထုတ္လိုက္နဲ႔ ေခါင္းထဲကေတာ့ သပြတ္အူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ။ ငါဘာလုပ္မလဲလို႔။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်မ သတိရသြားပါတယ္။ ဇေ၀ဇ၀ါ မ်က္လံုးေတြ အကုန္ေဖ်ာက္ၿပီး မ်က္ႏွာထား ခပ္တည္တည္နဲ႔ အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီး ဆီကေန က်မကို လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးတခုေပးပါလို႔ ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ကဗ်ာကယာပဲ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးထိုးေပးတယ္။ သူ႔ဆီက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကို ယူၿပီးေတာ့ လူမမာရဲ႔ မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၿပီးေတာ့ က်မ မီးထိုးၾကည့္ပါတယ္။ သာမန္လူေတြဟာ မ်က္လံုးကို မီးေရာင္နဲ႔ လွ်ပ္တျပက္ ထိုးလိုက္လို႔ ႐ွိရင္ အဲ့ဒီ မ်က္လံုးသူငယ္အိမ္က မီးေရာင္ကို တံု႔ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ သူငယ္အိမ္ က်ယ္ရာကေန က်ဥ္းသြားရပါတယ္။ က်ဳ႔ံ၀င္သြားရပါတယ္။ အခု က်မရဲ႔ လူနာက လက္ႏွီပ္ဓါတ္မီးနဲ႔ ထိုးလိုက္ေပမယ့္ မ်က္လံုးသူငယ္အိမ္ က်ယ္ျမဲက်ယ္လ်က္ပါ။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီတဖက္ မေသခ်ာေသးဘူး၊ ေနာက္တဖက္ ထပ္ထိုးၾကည့္ပါတယ္။ ထပ္ထိုးၾကည့္ေတာ့ ေနာက္တဖက္ကလဲ က်ယ္ျမဲ က်ယ္လ်က္ နည္းနည္းမွကို မလႈပ္ပါဘူး။ ေသခ်ာၿပီ ဆိုေတာ့မွ က်မက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကို ခ်၊ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လူမမာနားေတာ့ မေနရဲဘူး၊ ၀ုန္းဆို ထထိုင္ၿပီး ဖက္လိုက္မွာစိုးလို႔၊ လူနာ႐ွင္ဘက္ကို ကပ္သြားၿပီးေတာ့ က်မ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အမႀကီးလို႔ ေျပာရမွာေတာ့ က်မ ၀မ္းနည္းပါတယ္၊ အမႀကီးရဲ႔ လူမမာက အသက္မ႐ွိေတာ့ ပါဘူးလို႔၊ က်မ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ လူနာ႐ွင္ မိန္းမက က်မ ထင္သားပဲ ဆရာမတဲ့။ အဲ့ဒီလို ေျပာပါတယ္။ က်မ ေတာ္ေတာ္ ႐ွက္သြားတယ္။ ငါ့မွာေတာ့ ဒီလူနာ ေသ မေသ စဥ္းစားလိုက္ရတာ၊ သူကေတာ့ ႀကိဳၿပီးေတာ့ သိေနခဲ့ပါလား။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မဟာ ထိုင္ရာကေန ထၿပီးေတာ့ ထြက္ေျပးသြားခ်င္ေလာက္ေအာင္ ႐ွက္ပါတယ္။ ႐ွက္တာနဲ႔အမွ် ေဒါသလဲထြက္။ ငါ့ကို ဒီလူနာ ေသမွန္း သိလ်က္နဲ႔ ေသေနတယ္လို႔ ထင္ေနလ်က္သားနဲ႔၊ ငါ့ေဆးခန္းကို ပိတ္ၿပီး လာခဲ့ရေအာင္ ငါ့ကို ေခၚတယ္။ က်မဟာ ေဒါသနဲ႔ ေဟာက္ထည့္လိုက္တယ္။ လူနာေသတယ္လို႔ ထင္လ်က္သားနဲ႔ က်မကို ဘာျဖစ္လို႔ လာေခၚတာလဲ၊ က်မမွာျဖင့္ ေဆးခန္းလူနာေတြ ပစ္ထားခဲ့ရတာ၊ ႐ွင္အဓိပၸါယ္မ႐ွိဘူး။ ဘာလို႔ လာပင့္တာလဲ ေဟာက္လိုက္ေတာ့၊ လူနာ႐ွင္အမ်ိဳးသမီးက မ်က္ႏွာေလး ခ်ၿပီး ေျပာပါတယ္။ ဆရာမရယ္ ေသတယ္လို႔ေတာ့ ထင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆရာမဆီက အတည္ျပဳခ်က္ေလး ယူခ်င္လို႔ပါတဲ့။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒါ က်မဘ၀ရဲ႔ အင္မတန္ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခုပါ။ ဒီေတာ့ က်မဟာ ဆရာ၀န္ဘ၀မွာလဲ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ ဆရာ၀န္ပါ။

ဘယ္ေလာက္ ညံ့ဖ်င္းသလဲဆိုရင္ က်မ လူမမာေတြ အိမ္ေတြ လိုက္သြားတယ္၊ ခေလးေမြးေပးရတယ္၊ ညႇပ္နဲ႔ ဆြဲေမြးေပးရတယ္ ဆိုရင္ပဲ က်မဟာ သားဖြါးမီးယပ္ပညာ႐ွင္ေတြလို ခံစားရပါတယ္။ ဘ၀င္ျမင့္ခဲ့ပါတယ္။ အလံုး အႀကိတ္ေလးေတြ၊ အဆီလံုးေလးေတြ ခြဲစိတ္ရတာကိုပဲ က်မဟာ ခြဲစိတ္ကုဆရာ၀န္ႀကီးလို က်မ ဘ၀င္ျမင့္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ ျပင္ဘက္မွာ ေဆးပညာနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ဘာေတြ ေတြးထင္ေနသလဲ၊ ဘာေတြ စီစဥ္ေနၾကသလဲ က်မ မသိပါဘူး။
ဒိထက္ပိုညံ့တာတခုက က်မတို႔ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ေတာ့ေနာက္မွာ က်မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ ျပည္သူ႔ ေဆး႐ံုေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ျပည္သူ႔ေဆး႐ံု ေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔က ဘြဲ႔ရ႐ံုနဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ က်မတို႔ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့စိတ္႐ွိရင္ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ အခြင့္အေရးရေအာင္ စာေမးပြဲေတြ ေျဖရပါတယ္။ အဲ့ဒီက စာေမးပြဲေတြကေတာ့ ၀န္ထမ္းေ႐ြးခ်ယ္ေလ့က်င့္ေရးအဖြဲ႔က က်င္းပေပးတဲ့ စာေမးပြဲေတြပါ။ အဲ့ဒီ စာေမးပြဲေတြက ေျဖၿပီးေအာင္မွသာ က်မတို႔ဟာ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ႐ွိပါတယ္။ က်မဟာ ဘြဲ႔ရရျခင္း တိုင္းျပည္ကို အင္မတန္ အက်ိဳးျပဳခ်င္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကိုလဲ အင္မတန္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မ စာေမးပြဲေတြ ေျဖပါတယ္။ ေျဖတိုင္း ေျဖတိုင္း က်ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးတႀကိမ္မွာေတာ့ ေရးေျဖစာေမးပြဲ ေအာင္သြားတယ္။ ေအာင္သြားေတာ့ က်မတို႔ က်က္ရတဲ့ စာေတြကလဲ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ပါပါတယ္။ ျမန္မာစာ ပါပါတယ္။ ဗဟုသုတ ပါပါတယ္။ ေဆးပညာေတာ့ မပါပါဘူး။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔ ေရးေျဖေအာင္သြားတဲ့အခါ က်မ ရန္ကုန္ကို လာၿပီး ႏႈတ္ေျဖ ေျဖရပါတယ္။ ႏႈတ္ေျဖေျဖေတာ့ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေလးေယာက္ စုၿပီး တအိမ္မွာ တည္းတယ္။ တည္းၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ က်မတို႔ အကုန္ဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက (အိတ္စ္) ေရာဂါ ကမၻာမွာ လူသိခါစ၊ ေရာ့ဟဒ္ဆန္ေၾကာင့္ အဲ့ဒီေရာဂါကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သိကုန္ၾကပါၿပီ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းတုန္းက ဒီေရာဂါဟာ မထင္႐ွားေသးတဲ့အတြက္ က်မတို႔ သိပ္စာမက်က္ရပါဘူး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အိတ္စ္ေရာဂါနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚနည္းေတြ၊ ျဖစ္ပြါးတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြ၊ ဆက္သြယ္မႈေတြ အားလံုးကို က်မတို႔ တညလံုး ဖတ္ရတယ္။ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္တေန႔ က်မတို႔ အဆင္သင့္ပဲေပါ့။ ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာေမးေမး အားလံုးရၿပီလို႔ ဆိုၿပီး ရင္ေကာ့ၿပီး စာေမးပြဲခန္းထဲ ၀င္သြားပါတယ္။ ၀င္သြားေတာ့ က်မတို႔ကို ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြက က်မထင္ထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ဘာတခုမွ မေမးပါဘူး။ က်မ မထင္မွတ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြပဲ ေမးပါတယ္။ အဲ့ဒီ ေမးခြန္းေတြဟာလဲ က်မတခါမွ မၾကားဘူးတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါ။ ဘာေမးခြန္းေတြလဲ ဆိုတာေတာ့ က်မ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ မမွတ္မိလို႔ပါ။ အဲ့ဒီေမးခြန္းေတြကို ေမးၿပီးေတာ့ က်မကလဲ မေျဖႏိုင္ပါဘူး။ က်မကို ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့တာ ေမးပါ။ က်မ အကုန္ရပါတယ္ ေျပာေတာ့ အဲ့ဒါေတြ မေမးဘူးတဲ့၊ ငါတို႔ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းကိုပဲ ေျဖရမယ္တဲ့။ က်မ စာေမးပြဲ က်ခဲ့ပါတယ္။ က်မ အင္မတန္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို မထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါ။ အဲ့ဒါ က်မတို႔ ဘြဲ႔ရခါစ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀) ႏွစ္ကေပါ့။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အေျခအေန တမ်ိဳးေျပာင္းသြားပါၿပီ။

တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚလ်က္ ႐ွိပါတယ္။ ၿမိဳ႔နယ္ေဆး႐ံုေတြ၊ ေက်းလက္က်န္းမာေရးဌာနေတြမွာ ဆရာ၀န္ေတြ လိုေနပါတယ္တဲ့။ အရင္တုန္းက တႏွစ္တႏွစ္ ေအာင္ခဲ့တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ ငါးရာ ခုႏွစ္ရာေလာက္ ႐ွိပါတယ္။ ေခၚတဲ့ဆရာ၀န္က ၁၅၀ ေလာက္ပဲ ႐ွိပါတယ္။ အခုေတာ့ တႏွစ္တႏွစ္ ဘယ္ေလာက္ေအာင္သလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေခၚတဲ့သူေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ ေျဖတဲ့သူတိုင္းကို အေအာင္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျဖတဲ့သူ တေျဖးေျဖး နည္းသြားပါတယ္။ က်မကိုယ္တိုင္ အရင္တုန္းက တိုင္းျပည္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့ က်မဟာ အခုအေျခအေနမွာ သြားၿပီးေတာ့ ေျဖရင္ ေအာင္မယ္ဆိုတာ က်မ သိပါတယ္။ အခုေတာ့ က်မ တိုင္းျပည္တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့စိတ္ မ႐ွိတာလား၊ အသက္ကပဲ ႀကီးသြားတာလား မသိပါဘူး။ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။ အခုေတာ့ က်မဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ ျပင္ပေဆးကု ဆရာ၀န္ဘ၀နဲ႔ပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေနထိုင္လ်က္ ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒါက က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြပါ။

ဆရာ၀န္ဘ၀ ေျပာၿပီးေတာ့ စာေရးဆရာဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြကို ၀န္ခံလိုပါတယ္။ က်မ စာေရးဆရာအျဖစ္ ဘာေတြညံ့သလဲ ဆိုတာကေတာ့ က်မရဲ႔ ၀တၳဳေဆာင္းပါးေတြကို ဖတ္တဲ့ ပရိသတ္ေတြအေနနဲ႔ ထူးၿပီးေတာ့ ၀န္ခံစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ သေဘာေပါက္ၿပီးသားလို႔ က်မ ယူဆပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မစာေရးတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်မရဲ႔ အေရးအသားေတြ၊ ဇာတ္လမ္းတည္ေဆာက္ပံုေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ ညံ့ဖ်င္းတာကိုေတာ့ က်မ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ညံ့ဖ်င္းတာကိုေတာ့ က်မ ေျပာလိုပါတယ္။ က်မဟာ စာေရးဆရာ ျဖစ္လို႔သာ ျဖစ္လာရတယ္၊ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါဘူး။ စာေရးဆရာ ဘာ့ေၾကာင့္ ျဖစ္ခ်င္သလဲလို႔ တေယာက္ေယာက္က ေမးလိုက္တဲ့အခါမွာ က်မ အိုးနင္းခြက္နင္း အျမဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဘာေျဖလို႔ ေျဖရမွန္း မသိပါဘူး။ အဲ့ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ အခုအခ်ိန္က်မွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရတယ္။ အရင္တုန္းက က်မ မသိပါဘူး။ အခုအခ်ိန္လဲ က်မ ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္စဥ္းစားမိသလဲဆိုေတာ့ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရလို႔ပါ။ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ကို အားလံုးသိၾကမွာပါ။ အဲ့ဒီဆရာမႀကီးက စာေရးတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ေရးဖူးပါတယ္။ သူက ဘာကို ဥပမာျပသလဲဆိုေတာ့ ဖိလစ္ပိုင္အမ်ိဳးသား အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ ေဒါက္တာ ဟိုေဆးရီေဇာ္နဲ႔ ဥပမာ ျပပါတယ္။ ေဒါက္တာ ရီေဇာ္ဟာ သူစာေရးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက သူႏိုင္ငံဟာ ကိုလိုနီႏိုင္ငံပါ။ သူ႔တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရး မရေသးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူဟာ သူ႔တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ က်ေနာ္ စာ(၃)အုပ္ ေရးပါမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီစာ (၃) အုပ္ေရးၿပီးတဲ့ အထိ က်ေနာ့္တိုင္းျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရး မရေသးဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသ ပစ္လိုက္မယ္တဲ့။ အဲ့ဒီ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ေက်ညာၿပီး စာေရးတဲ့ သူတေယာက္ပါ။ တကယ္လဲ သူစာအုပ္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္ ေရးၿပီးတဲ့အခါမွာပဲ သူ႔တိုင္းျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရး ရသြားပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရက သူပုန္ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ၿပီးေတာ့ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ကြပ္မ်က္တာကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ သူဟာ သူရဲေကာင္း ပီသစြာ က်ဆံုးသြားပါတယ္။ အဲဒီ ေဒါက္တာရီေဇာ္ရဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္က ေရးျပလိုက္တဲ့အခါ က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္႐ွက္သြားပါတယ္။ ငါ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ စာေရးတာလဲ။ သူမ်ားေတြမ်ား ရည္႐ြယ္ခ်က္က မြန္ျမတ္လိုက္တာ။ ျမင့္ျမတ္လိုက္တာ၊ ငါ့မွာေတာ့ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါလား၊ က်မေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳေတြ ေလးငါးပုဒ္၊ လံုးခ်င္းစာအုပ္နဲ႔ ၀တၳဳေတြ ၃၀ ေက်ာ္၊ ငါဘာကို ေရးတာလဲ၊ အဲ့ဒီတခါ က်မ နည္းနည္းေတာ့ သေဘာေပါက္လာပါတယ္။ က်မဟာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတာ့ ႐ွိခဲ့ဟန္ တူပါတယ္။ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္ လဲ ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မ၀တၳဳေတြထဲက က်မ ျပန္ၿပီးေတာ့ ေလ့လာၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့ က်မဟာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ျဖစ္တာနဲ႔အမွ် အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာျမင့္မားေရး၊ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေရး၊ ကိုယ္က်င့္တရား ျမင့္ျမတ္ေရး အဲ့ဒါေတြကို က်မ ဦးတည္ခဲ့ပံုရပါတယ္။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ျပန္ၿပီးေတာ့ ဆင္ျခင္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ ဒါေတြေၾကာင့္ ေရးမိခဲ့တယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ ဒါေတာင္ အခုခ်ိန္ထိ မေသခ်ာေသးပါဘူး။ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္တုန္းပါပဲ။ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႔လားလို႔ က်မကိုယ္က်မ မေသခ်ာေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒါ ထင္ျမင္ခ်က္တခုပါ။ က်မ အဲ့ဒီလို ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ေရးခဲ့မိတယ္လို႔ က်မ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်ရပါတယ္။

ဒါက ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ က်မ ညံ့တာ၊ ေနာက္တခုက က်မတို႔ဟာ ၀တၳဳတပုဒ္ ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးတဲ့အခါ ကိုယ့္ရဲ႔စာကို စာဖတ္ပရိသတ္ ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိပါတယ္။ စာဖတ္ပရိသတ္ဆီကို ပို႔ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးေတြ အျမဲ႐ွိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်မတို႔ စာေတြ ေရးပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဖတ္ဖို႔ ေရးတာထက္ သူတပါးဖတ္ဖို႔ ေရးတာက ပိုၿပီးေတာ့ မ်ားပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မဟာ ပရိသတ္အတြက္ ရည္႐ြယ္ၿပီးေတာ့ ၀တၳဳေတြ အမ်ားႀကီး ေရးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပရိသတ္ဆီကို ရည္႐ြယ္ေသာ္လည္း ပရိသတ္ဆီကို မေရာက္ပဲ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားခဲ့ရတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြ၊ ကဗ်ာေလးေတြ ႐ွိပါတယ္။ အယ္ဒီတာစာပြဲက ဆုတ္ျဖဲၿပီးေတာ့ ေရာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အယ္ဒီတာ စာပြဲကေန ေက်ာ္သြားၿပီးမွ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ က်မရဲ႔ ၀တၳဳေလးေတြ ကဗ်ာေလးေတြ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတာ က်မ ခဏခဏ ႀကံဳရပါတယ္။ ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြထဲမွာ ပါပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ဟာ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြဆီကို ပို႔တဲ့အခါမွာ ပရိသတ္ဆီေရာက္ေအာင္ က်မတို႔ ေရးႏိုင္ရပါမယ္။ ဘယ္လို အတားအဆီးပဲ႐ွိ႐ွိ ဘယ္လို အျဖတ္အေတာက္ပဲ ႐ွိ႐ွိ ဒါကို လွည့္ပတ္ၿပီး ပို႔ႏိုင္ရပါမယ္။ အေရးႀကီးတာက ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်မတို႔က အဲ့ဒီလို မပို႔တတ္ဘူး။ က်မက ပိုၿပီးေတာ့ မပို႔တတ္ဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပရိသတ္ဆီကို ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးလိုက္ေပမယ့္ တခါတခါက်ေတာ့ ကံအေၾကာင္း မသင့္လို႔ ပရိသတ္ဆီကို မေရာက္ေတာ့ပဲ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတာ ႀကံဳရပါတယ္။ အဲ့ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ကဗ်ာေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲက က်မ ကဗ်ာတပုဒ္အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကဗ်ာေလးက တိုတိုေလးပါ။

ကဗ်ာေလးေခါင္းစဥ္က 'ေလလြင့္သူရဲ႔တိမ္' လို႔ အမည္ေပးထားပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၈) ႏွစ္ေလာက္က ေရးထားတာပါ။ က်မ အဲ့ဒီကဗ်ာကို ပရိသတ္ဆီပို႔ဖို႔ အခုအခ်ိန္ထိ ၃ ႀကိမ္တိတိ ပို႔ၿပီးပါၿပီ။ ၃ ႀကိမ္လံုးလံုး ေရေျမာင္းထဲပဲ ေရာက္သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီကဗ်ာေလး ဘာေၾကာင့္ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သလဲဆိုတာ ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ဆန္းစစ္ေပးပါလို႔ က်မ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ က်မ အဲ့ဒီကဗ်ာေလးကို ႐ြတ္ျပပါမယ္။ နဲနဲၾကာၿပီဆိုေတာ့ အလြတ္မရလို႔ စာ႐ြက္ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ႐ြတ္ပါမယ္။

မုန္းတီးသူမ်ား
ေန႔စဥ္စားသံုးရင္း
ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

မုန္းတီးမႈေတြ စားရတယ္ဆိုတာ တျခား စားစရာ မ႐ွိလို႔ စားရတာပါ။ က်မမွာက ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် မုန္းတီးမႈကို စားရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ တခ်ိဳ႔ေသာ သူေတြ၊ ကံေကာင္းတဲ့သူေတြကေတာ့ စားစရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိမွာေပါ့။ အဟာရ႐ွိတဲ့ အစားအစာေတြ အမ်ားႀကီး စားတဲ့အခါမွာ သူတို႔ရဲ႔ ဗိုက္ေတြကလဲ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ပိုပိုၿပီး ပူလာပါတယ္။ (ရီသံ၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ ဒီပရိသတ္ထဲမွာ ဗိုက္ပူသူ ႐ွိရင္ (ရီသံမ်ား) တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ဘီယာေသာက္လို႔ ဗိုက္ပူတတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြက တမ်ိဳးေပါ့။ က်မမွာေတာ့ သူမ်ားလို စားစရာ အဟာရလဲ သိတ္မ႐ွိ၊ လူပံုကို ၾကည့္လိုက္ပါ၊ လူပံုကလဲ ပိန္ပိန္ ပုပု ေသးေသးေလး၊ ဒါ အဟာရ မ႐ွိေလာက္ဖူးဆိုတာ သိေလာက္ပါတယ္ေနာ္။ က်မတို႔မွာက ဆန္စပါး။ ၀၀လင္လင္ မစားရ။ တခ်ိဳ႔ေတာ့ ဆန္စပါးတင္မကဘူး၊ ဘိလပ္ေျမေတြ ဘာေတြလဲ စားတတ္ၾကတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မက စားစရာ မ႐ွိေတာ့ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ကိုယ့္ရဲ႔ မုန္းတီးမႈကို ကိုယ့္အမုန္းေတြကို ျပန္ၿပီး စားရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခြန္အားျဖစ္ေအာင္ ေနခဲ့ရပါတယ္။ အဲ့ဒီအဓိပၸါယ္နဲ႔ က်မဟာ ကဗ်ာေလးကို အဲ့ဒီလို ေရးဖြဲ႔ခဲ့ပါတယ္။

မုန္းတီးမႈမ်ား
ေန႔စဥ္စားသံုးရင္း
ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

ႏွစ္သံုးဆယ္ၾကာတဲ့ မီးလွ်ံမ်ား
ေလတိုက္စားလို႔ ၿငိမ္းခဲ့ၿပီ။

အဲ့ဒါကလဲ အဲ့ဒီကဗ်ာေရးေတာ့ က်မက အသက္ ၃၀ မို႔လို႔ ႏွစ္ ၃၀ ၾကာတဲ့ မီးလွ်ံမ်ားလို႔ ေရးတာပါ။ (ရီသံမ်ား)

လြဲေခ်ာ္သြားတဲ့ နာရီမ်ားအတြက္
အိပ္မက္ေတြကို ႐ွက္တိုင္း
အနက္႐ိႈင္းဆံုးဆိုတဲ့ ေသာကမ်ား
ဘုရားတရင္း စိန္ေခၚခဲ့ရၿပီ။

နာရီလြဲတာ၊ အခ်ိန္လြဲတာေတြ လူ႔ဘ၀မွာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ က်မတို႔ မွန္းထားတာက တျခား၊ ျဖစ္သြားတာက တျခား၊ မွန္းထားတဲ့ အခ်ိန္ကတျခား၊ ျဖစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္က တျခား၊ အဲ့ဒါေတြ အမ်ားႀကီး ႀကံဳရပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက အဲ့ဒီလို ေရးပါတယ္။ 'ဘုရားတရင္း စိမ္ေခၚခဲ့ရၿပီ' ဆိုတာလဲ က်မတို႔က စိမ္ေခၚတာေတာင္မွ ရဲရဲတင္းတင္း စိမ္မေခၚရဲပါဘူး။ ဘုရားကို အာ႐ံုျပဳၿပီးမွ စိမ္ေခၚရတာပါ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ေနာက္တပိုဒ္ က်မ ဆက္ေရးပါတယ္။

ဂုဏ္သိကၡာေတြ ေႂကြမြၿပီး
စီးထားတဲ့ ဖိနပ္ေအာက္
အမွန္တရားေတြ ေမွာက္က်သြားတဲ့အခါ
ဘ၀ဆိုတာ ေကာလဟလပါပဲ။

(လက္ခုပ္သံမ်ား) ဂုဏ္သိကၡာလဲ မ႐ွိဘူး
http://mayaonlinemagazine.blogspot.com/2009/12/blog-post_09.html က ျပန္လည္ ေဖာက္သည္ခ်တာပါ။

ဆက္ဖတ္မယ္္ဆိုရင္....

 

Downtamun template | DOWNTAMUN